ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਓਥੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਬੀਜ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੈ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਮਹਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਭਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤ—ਚੇਤਨਾ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤ—ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਕਲਪਨਾ ਹਨ, ਅਸਲ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵਿਸਥਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਵੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਥਾਪ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਚੀਜ਼ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਮਣ-ਸਵਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੀ ਹਨ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤ ਉਭਰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਆਪ ਹੀ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਵੀ ਕਦੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਰਗਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਆਕਾਸ਼, ਬਾਹਰੀ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਜੀਵ-ਆਕਾਸ਼—all ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਆਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਜੀਵ ਇਹ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਜੀਵ-ਆਕਾਸ਼ ਆਪ ਹੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਕਣ ਸੋਚਦਾ ਹੈ—"ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ"—ਅਪਣੀ ਹੀ ਕਲਪਨਾ ਰਾਹੀਂ; ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਸਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਰਮਾ ਸਿਰਫ ਸੋਚ ਰਾਹੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਦਰਸ਼ਕ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਏਕਤਾ ਤੋਂ ਦੁਅਤਾ ਵਲ ਰੁਖ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਸੂਝ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਠੋਸ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਅਰਥ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ "ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ"; ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਤਾਰਿਆਂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਕਲਪ ਕੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਸਰੀਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਓਸੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਜਿਸ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਾਰੇ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅੰਦਰੋਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਾਹਰ ਵੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਅੱਈਨੇ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਪਨੇ ਅਤੇ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਇਹ ਜਾਣਦੀ ਹੈ; ਜੀਵ ਅਣੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ, ਜੋ ਕਠੋਰ, ਤਾਰੇ-ਵਾਂਗ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਰਕੇ ਕਰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਧਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ, ਮਨ ਆਦਿ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੋਂ, ਜੀਵ ਦਾ ਆਕਾਸ਼, ਜੋ ਤਾਰੇ-ਵਾਂਗ ਢੱਕਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, "ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ" ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ ਲਈ ਹੱਥ ਵਧਾ ਲਏ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਦੋ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਦੁਬਾਰਾ ਉਹ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰੀ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਕਹੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮੜੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣਨ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੱਕ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਚੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਭ ਕਹੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਜੋ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਾ ਦੀ ਗਤੀ ਹੈ, ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਰੂਪ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਇੰਝ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੂਖਸ਼ਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਕਣ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਆਪ ਹੀ 'ਜੀਵ' ਨਾਂ ਧਾਰ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਸਲੀਅਤ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ 'ਜੀਵ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਭੁੱਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਸੂਖਸ਼ਮ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ-ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਅੰਡ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਕੁਝ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ-ਸਰਵ-ਸਾਮਰਾਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵਤਾ ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਕਲਪਿਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗਰਭ-ਘਰ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼, ਸਮਾਂ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਪਦਾਰਥ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੰਝ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਲਪਿਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੂਖਸ਼ਮ ਸਰੀਰ, ਅਸਲ-ਨਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਅਸਲ-ਨਹੀਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ। ਇੰਝ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੋਈ ਅਸਲ ਉਤਪੱਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸੁਤੰਤਰ ਜੀਵ, ਸੁਖਸ਼ਮ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਆਦਿ-ਕਰਤਾ ਵਜੋਂ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਇਆਕ ਅੰਡ ਦੇ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਨਾ ਕੁਝ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ-ਆਕਾਸ਼ ਸੁੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਚਮਤਕਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਭਰਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ; ਨਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਨਾ ਅਸਲ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਸਲ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਕੋਈ ਪੁਰਾਣੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਉਹ ਕਾਰਨ ਸਵੈ-ਭੂ ਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਵੈ-ਭੂ ਜੋ ਵੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਯਾਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇੰਝ ਹੀ ਆਦਿ ਤੋਂ ਅਨੁਭਵ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਸਮੇਤ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤ ਜਾਗਣ ਤੇ ਉਭਰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੁੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਰਲਤਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ। ਇੰਝ, ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਥਾਪਤ ਹੈ, ਇਹ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਹੈ, ਕੋਈ ਅਸਲ ਉਤਪੱਤੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਦਿਖਣਯੋਗ ਸੰਸਾਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਵੰਡਿਆ, ਨਾ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ; ਇਹ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਜਾਂ ਸਥਾਨ ਦੇ, ਅਦਵੈਤ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਏਕਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੂਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ; ਸਰਵੋਚ ਆਕਾਸ਼ ਅਖੰਡ, ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।