ਸੁਣੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜਿਵੇਂ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਰਚਨਾ ਵਜੋਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ—ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਲੜੀ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਅਨੰਤ, ਆਪੋ-ਆਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਚੇਤਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ ਰਤਨ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਲਗਾਤਾਰ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਸ ਆਪਾ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਜਾਣਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਵਸਤੂ ਫੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ; ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਿਲਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਗਿਆਨ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ। ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਰੂਪ ਰੇਖਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਖਮ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਚੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਵੱਲ ਰੁਝਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਗਾੜੀ ਚੇਤਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜੀਵ ਆਦਿਕ ਦੇ ਨਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਆਪਾ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਹੋਣ ਦੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸਲਤਾ ਦੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਰਾਹੀਂ ਇਹਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਖਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧੁਨੀ ਵਰਗੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗਾ। ਫਿਰ, 'ਮੈਂ' ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮੁੱਖ ਬੀਜ ਹਨ। ਉਸ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਆਪ-ਜਾਣੂ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਇਹ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਤੀਤਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਅਸਲ ਜਿਹਾ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ, ਇਹ ਚੇਤਨਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ, ਇਰਾਦੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਕੰਪਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਚੇਤਨਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ ਦੇ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਦੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਗਾੜ੍ਹਤਾ ਵਧਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵਸਤੂਆਂ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਧੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਬਦਾਂ, ਵਾਕਾਂ, ਮਾਪਾਂ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਰਾਹੀਂ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਹਿਮਾ ਧੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਹ ਧੁਨੀਆਂ ਦੀ ਵਧੂਤਾ ਰਾਹੀਂ ਬਣੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਰਾਹੀਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ, ਆਪਣੀ ਸਾਥੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, 'ਜੀਵ' ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ। ਚੌਦਾਂ ਭਿੰਨ ਭਿੰਨ ਜੀਵ ਜਾਤੀਆਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਯੰਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਅਜੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜੀਵਨ ਵਜੋਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਚੇਤਨਾ, ਛੂਹ ਦੇ ਭਾਵ ਰਾਹੀਂ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਛੂਹ ਦੇ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਵਾ ਦੇ ਤੱਤ ਦਾ ਫੈਲਾਅ, ਛੂਹ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਟਾਹਣੀ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗਤਿਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਨਬਜ਼ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਚੇਤਨਾ, ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਰਾਹੀਂ, ਅਨੁਭਵ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਜੇ ਨਾਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਨੂੰ ਅਰਥ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਮਕਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ, ਸੰਸਾਰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਲ ਅਤੇ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਸਮੂਹ ਦਾ ਸੁਆਦ 'ਰਸ' ਦੇ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਸ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਜੋ ਬੀਜ ਹੈ, ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਜਲ ਦੀ ਖੇਡ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਆਪਸੀ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਰਾਹੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਇਥੋਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦਾ ਹੈ; ਕਲਪਨਾ ਆਪ ਹੀ ਸੁਗੰਧ ਦੇ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਤੇ ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਬੀਜ ਵਿੱਚ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸੰਸਾਰ-ਗੋਲ ਦਾ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵਜੋਂ, ਰੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਖਮ ਤੱਤ, ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਰਾਹੀਂ ਸੋਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਬਦਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਅਤੇ ਵੱਖਰੇ ਤੱਤ ਮੁੜ ਕਦੇ ਪੂਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਸਿਵਾਏ ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਨ ਲੀਨਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ, ਖਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਵਜੋਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਬੀਜ ਦੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਅੰਸ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਡੱਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਹਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਣੂ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੱਡੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਅਣ-ਬਦਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਸਭ ਕੁਝ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਖਮ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਅਣਗਿਣਤ ਅਣੂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਆਪ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤ ਹੀ ਹਨ; ਇਸਦਾ ਉੱਚਾ ਕਾਰਨ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੂਲ ਤੇ ਦੂਰ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਕੋ, ਅਜਨਮਾ, ਮੂਲ ਚੇਤਨਾ ਵਜੋਂ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਥੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਪਰਮ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇਕਸਾਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਹਨੇਰਾ, ਨਾ ਸੱਤਵ ਆਦਿਕ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ— ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਤੋਂ 'ਵਸਤੂਤਾ' ਦਾ ਭਾਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ 'ਮਨਤਾ' ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ, ਪਛਾਣੀ ਗਈ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣਾ ਕਰਕੇ ਵਿਅਕਤੀਕਤਤਾ ਦਾ ਭਾਵ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪਛਾਣੀ ਗਈ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕਰੂਪ ਹੋਣ ਕਰਕੇ 'ਮੈਂ' ਦਾ ਭਾਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਥੋਂ 'ਬੁੱਧਿ' ਦਾ ਭਾਵ, 'ਮੈਂ' ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਵਜੋਂ, ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਮਨ ਆਦਿਕ, ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ। ਸੁੰਨਤਾ ਦੀ ਅਣਹੋਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਖਮ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਤੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ—ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੂਲ ਉਤਪੱਤੀ—ਦੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਚਾਨਕ, ਲੜੀਵਾਰ, ਇਹ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ—ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਮੁੜ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਵਾਟਾਂ ਤੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅੱਗੇ ਚਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਆਦਿਕ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗੀ; ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਹੈ।