ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਮਾ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਗੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਝ ਔਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਹੈ, ਨਾ ਨਾਸ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਸਿਰਫ ਧਾਰਣਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਖਿੜਦੇ ਫੁੱਲ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਨੂੰ ਗੁੱਥਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਅਸਾਰ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੂੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਚੂੜੀ-ਪਨ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਸੋਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰਤਾ ਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਮੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀਪਨ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰਤਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਾਲਕ ਤੋਂ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਜਾਂ ਬਰਫ ਤੋਂ ਠੰਡਕ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਦੀ ਠੰਡਕ ਚੰਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰਜਨਾ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦਨੀ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦਿੱਸਦਾ ਹੋਵੇ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਜੋ ਜੋਤ ਹੈ, ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਸ਼ੁੱਧ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ‘ਸੰਸਾਰ’ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਹੜਾ ਜੜਤਾਪਨ ਅਜਨਮਤਾ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਆਦਿਕ ਜੜ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਤਾਂ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਛਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਥੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਜੋ ਕੁਝ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਜਨਮਾ ਦਿੱਸਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਿੱਸਦਾ, ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਮਕ ਹੀ ਹੈ। ਅੰਦਰਲੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਮਕ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਜਗਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਮਕ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਦਿੱਸਦਾ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਕਦੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਰਲਤਾ, ਹਵਾ ਦੀ ਚਲਣ, ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਚਮਕਦਾ ਦਿੱਸਦਾ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਹੀ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਇਹ ਅਟੁੱਟ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਇਹ ਦਿੱਸਦਾ ਸੰਸਾਰ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਅਸਲ ਹੀਨ ਅਨੁਭੂਤੀ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਵਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਵਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਤੋਂ ਬੰਧਨ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਮੁਕਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਖਿਆ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਮਨ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਅਵੇਖਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ। ਜੇ ਵਿਖਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਉਪਜੀ ਤੇ ਫਿਰ ਮਿਟ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਰੂਪ ਬੰਧਨ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਮਨ ਟਿਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪਰਛਾਵਾਂ, ਉਥੇ ਪਰਛਾਵਾਂ ਉਪਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਸਿਸਟੀ ਦੀ ਯਾਦ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਦਰਸ਼ਨਯੋਗ ਸੰਸਾਰ ਉਪਜਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਉਹ ਆਪ ਨਹੀਂ ਮੌਜੂਦ, ਤਾਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਿਖਿਆ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਰਕ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਦੂਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੂਰਨ ਅਸੰਭਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਓ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜਿਹੜਾ ਉਤਪੱਤੀ ਆਦਿਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਅਸਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੂੜ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੀ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ-ਸਰਜਨਾ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਪੂਰਨ ਅਸੱਤਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕਾਗ੍ਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਟਿਕ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੇਂਗਾ। ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਫੜਨ ਅਤੇ ਛੱਡਣ, ਸਥੂਲ ਅਤੇ ਸੂਖਸ਼ਮ, ਚਲਣ ਅਤੇ ਅਚਲਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣਗੀਆਂ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਚੁਭਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਭਣਗੀਆਂ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਧਾਰਣਾ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਗਿਆਨ, ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਤੇ ਲੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਰਮ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਕਿਵੇਂ ਉਪਜਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਰਫ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਸਰਜਨਾ ਵਜੋਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ—ਹੁਣ ਇਸਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਥਾ ਸੁਣ। ਉਸ ਅਨੰਤ, ਸਵੈ-ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੂਪ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਮਣੀ ਦੀ ਕੇਵਲ ਸਤਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਹਲੇਰੇ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਸੁੱਖਮ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸੰਕੇਤ। ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਕਲਪਿਤ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵਿਚਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁੱਖਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਪਰਮ ਸਤਤਾ ਤੋਂ, ਜੋ ਸੱਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਵੱਲ ਮੁੜਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਗਿਆਨਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਗਾੜ੍ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਇਸਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜੀਵ ਆਦਿਕ ਨਾਮ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਆਤਮਾ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਇਕਤਾ ਦੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸੂਖਸ਼ਮ ਦੇਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਖਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਉਪਜਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧੁਨੀ ਆਦਿਕ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ‘ਮੈਂ’ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਵਿਅਕਤ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ ਮੁੱਖ ਬੀਜ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਦਾ ਅਦਵੈਤ, ਅਦੁੱਤੀ, ਤੇ ਅਮਰ ਹੈ।