ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਕੋਲ ਕੋਈ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਉਸੀ ਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਮਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਮਨ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਡਰਾਵਨੀ ਭਟਕਣਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮ ਚੇਤਨਾ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮ-ਸਾਕਸ਼ੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਇੱਕ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ, ਹਲਚਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਤਿਵਿਧੀਆਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ—ਘੜੇ, ਕਪੜੇ, ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਲਹਿਰਾਂ, ਬੂੰਦਾਂ, ਉੱਠਾਂ ਅਤੇ ਛੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲਹਿਰਾਂ। ਉਹੀ ਇੱਕ, ਕਈ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਭਰਮ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਕਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਕਦੇ ਕੜਿਆਂ, ਕਦੇ ਪਾਈਲਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਹ ਸੋਨਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਮੈਂ, ਇਹ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ—ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਚਾਨਣ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ ਆਪੋ-ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਭ ਇੱਕ ਹਨ। ਉਹੀ ਇੱਕ ਕਦੇ ਵੱਖਰਾ, ਕਦੇ ਅਵੱਖਰਾ, ਕਦੇ ਮੌਜੂਦ, ਕਦੇ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦ, ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਵੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠਦੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਸਦਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ। ਸਮਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਤੇ ਗਿਣਤੀ ਦਾ ਜਨਮ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਮ, ਰੂਪ, ਸੁਆਦ, ਗੰਧ, ਛੂਹ, ਆਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਚੇਤਨਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹੀ ਪਰਮ-ਦੇਵ ਹੈ; ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਵੇਖੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੈ—ਹੇ ਉੱਚੇ ਜੀਵ! ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ—ਅਜਨਮਾ, ਅਜਰ, ਸੁਚਿੱਤ, ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ, ਆਦਿ-ਰਹਿਤ, ਗਿਆਨ-ਰਹਿਤ ਗਿਆਨ, ਨਿਰਪਰਾਧ, ਸਭ ਰਚਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਅਨੁਭਵ ਜੋ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲੈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ ਚਾਨਣ-ਹੀਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਕਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ? ਕਿਵੇਂ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਕਿਵੇਂ ਬੁੱਧਿ ਜਾਂ ਮਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ? ਕਿਵੇਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ-ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲ ਮੇਰੀ ਭਟਕਣਾ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਬੜਾ ਔਖਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯੁੱਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪਥਰ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਨੁਭਵ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਇਹ ਅਸਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭ੍ਰਮ, ਫਿਰ ਖਾਲੀਪਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪਥਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀ ਨਹੀਂ ਉੱਕਰੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਹੌਲੀ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰ ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਅਖਾਲੀ ਦੋਹਾਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਹੱਦ ਕਰਕੇ, ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਗੁੱਡੀ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਨਿਰਜੀਵ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਟਕਣਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਡੀ ਵਾਲੀ ਉਪਮਾ ਸੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਸਮਝਾ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਉਪਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਕਦੇ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਹੈ। 'ਖਾਲੀ' ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਸਿਰਫ਼ 'ਅਖਾਲੀ' ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਅਸਲ ਅਖਾਲੀਪਣ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਤਾਂ ਖਾਲੀ ਜਾਂ ਅਖਾਲੀ ਦੋਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਭੌਤਿਕ ਤੱਤ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਫਿਰ, ਅਜਰ ਅਮਰ ਵਿਚ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਚੰਦ, ਤਾਰੇ ਆਦਿ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਅਣਹੋਣੀ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਉਹ ਅਣਹੋਣੀ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹਨੇਰਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸੀ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਅਵਸਥਾ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਨਮੀ ਥਾਂ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਜਾਣ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬਿਲਵ ਫਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਵੰਡ ਨਹੀਂ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਤਾ-ਬਰਾਬਰ ਭੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਘੜਾ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਜਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਉਪਮਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਬ੍ਰਹਮ ਪਵਿੱਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਵੇਂ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ-ਆਕਾਸ਼ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਸੰਸਾਰ, ਸ਼ਬਦ, ਅਰਥ—ਉਹ ਸਭ ਉਸੇ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਿਰਣ ਦੀ ਤੇਜੀ ਸਿਰਫ਼ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਰਵੋੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਚੇਤਨਾ ਭੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਨਿਰਜੀਵ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵੀ ਉਵੇਂ ਹੀ ਹੈ, ਉਸੀ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਸਭ ਰੂਪ, ਚਾਨਣ, ਅਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਉਸੀ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜਾਂ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ (ਤੁਰੀਆ) ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨੀਂਦ-ਵਾਂਗ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਨਿਰਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪਾਵਲੀਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਰਲਤਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਧਾਰੇ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਪੂਰਨ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੋਂ ਨਿਰਾਕਾਰ ਫੈਲਦਾ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿਸੇ ਅਸਲ ਵਸਤੂ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਪੂਰਨ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਪੂਰਨ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਜਨਮਿਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹੈ।