ਜਦੋਂ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਲਯ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਰੁਦ੍ਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਕੇ, ਅਸਤਿਤਵ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੱਥੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉੱਥੇ ਨਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਹਨੇਰਾ; ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਜੋ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਨਾ ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਅਨੇਕ ਤੱਤਾਂ ਜਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਉਹ ਕੁਝ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਸਵਭਾਵਨਾ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਪੂਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪੂਰਨ ਹੈ; ਨਾ ਵੁਜੂਦ ਹੈ, ਨਾ ਅਵੁਜੂਦ, ਨਾ ਦੋਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਅਭਾਵ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਅਨੰਤ, ਅਜਰ, ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ; ਜਿਸਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਦੁੱਖ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜਗਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀ ਜਾਂ ਹੰਸ ਦੀ ਛਬੀ ਕਿਸੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ; ਜੋ ਇਹ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਵੀ—ਵਹੀ ਦੈਵੀ, ਜਿਸਦੀ ਸਵਭਾਵਨਾ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਨਾ ਕੰਨ ਹਨ, ਨਾ ਜੀਭ, ਨਾ ਨੱਕ, ਨਾ ਚਮੜੀ, ਨਾ ਅੱਖਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਸੁਣਦਾ, ਚੱਖਦਾ, ਸੁੰਘਦਾ, ਛੂਹਦਾ ਤੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਉਹੀ, ਜਿਸਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਅਨੰਤ ਤੇ ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੰਗ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਕਠੋਰ ਹੈ। ਉਹ, ਜਦੋਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਧ-ਖੁੱਲੀਆਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਦਾ-ਚਮਕਦੇ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਗਤ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਭ੍ਰਮ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਥੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਾਰੇ ਦੀ ਛਬੀ। ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਦਾ ਸਿੰਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ। ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ-ਰੂਪ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਦੀਵਾ ਨਿਰੰਤਰ ਬਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਭਾਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਦਿਕ ਚਮਕਦੇ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਚਲਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਤਪੰਨ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੁਮਦੇ ਹੋਏ ਮਸ਼ਾਲ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦਾ ਘੇਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵਨਾ ਸ਼ੁੱਧ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਖੇਡ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲਯ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸਦੀ ਮੂਲਤਾ ਚਲਣ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਿਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਚਲਣ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ; ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਰਾਹੀਂ ਵੱਖਰਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਨਾ ਸੁੱਤਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਜਾਗਦਾ। ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ; ਜੋ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਸਤਿਤਵਤਾ ਹੈ। ਜਿਸਦੀ ਸਵਭਾਵਨਾ ਚਲਣ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਫੁੱਲ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ, ਜਾਂ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾਪਣ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ ਪਰ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਇਹ ਹੈ। ਉਹ ਗੂੰਗਾ ਵਾਂਗ ਹੈ ਪਰ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਸੋਚਵਾਨ ਹੈ ਪਰ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਭੋਗੀ ਹੈ ਪਰ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੈ; ਕਰਤਾ ਹੈ ਪਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਉਸਦੇ ਕੋਈ ਅੰਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੱਥ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਉਸਦੇ ਹਨ; ਮਨ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮਨ ਦੇ ਸਭ ਭਾਵ ਉਸਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਣ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ-ਸਰਪ ਦੇ ਡਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸਾਕਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਸਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਪਿਛੋਕੜ ਹੋ ਕੇ ਅਨੇਕ ਕਰਮ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਘੜੇ, ਕਪੜੇ ਆਦਿਕ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਬੂੰਦਾਂ, ਉੱਛਾਲ ਤੇ ਝਾਗ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਰਾਹੀਂ, ਦੂਜਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਕੜਾ, ਬਾਂਗੜੀ ਜਾਂ ਪੈਜੀ ਬਣ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਜੋ ਇਕੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ; ਮੈਂ, ਇਹ ਲੋਕ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ—ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾ ਤੂੰ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਇਹ ਲੋਕ ਹਨ, ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਇਕੋ ਹਨ। ਉਹੀ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਵੱਖਰਾ ਤੇ ਅਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਅਸਤਿਤਵ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਨਸਤ, ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ—ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਪ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਦੇਖਣਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਦੀ ਗਣਨਾ, ਤੇ ਜਿਸਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ— ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਮ, ਰੂਪ, ਸਵਾਦ, ਗੰਧ, ਸਪਰਸ਼, ਧੁਨੀ ਜਾਂ ਚੇਤਨਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਵੇਖਣ ਤੇ ਵੇਖੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੈ—ਹੇ ਉਤਮ! ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਆਤਮ-ਸਰੂਪ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ। ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਅਜਰ, ਅਕਲੰਕ, ਨਿੱਤ, ਬ੍ਰਹਮ, ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਮੰਗਲਮਈ, ਨਿਰਮਲ, ਆਰੰਭ ਰਹਿਤ, ਸੂਖਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਾ ਪਕੜੀ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸਭ ਰਚਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਅਣਜਾਣੀ ਅਨੁਭੂਤੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅੰਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਲਯ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਕਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਸਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਕਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਕਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਕਿਵੇਂ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਕਿਵੇਂ ਬੁੱਧਿ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ? ਕਿਵੇਂ ਮਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਕਿਵੇਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਕਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਭ੍ਰਮਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਂ-ਕਲਪ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਤਿਤਵ ਵਜੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ; ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮੂਹਰਤ ਥੰਮ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ। ਐਸੇ ਹੀ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਨੁਭਵ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਗਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਅਸਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭ੍ਰਮ, ਫਿਰ ਖਾਲੀਪਨ ਕਿੱਥੇ? ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਤ ਰਹਿਤ ਥੰਮ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤ ਦੀ ਅਭਾਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ।