ਜਦੋਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਵੈਤਤਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਵਾਣ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਅਡੋਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਤਰਕ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਮਿਥਿਆ ਗਿਆਨ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਈ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਨਨ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਮੰਤਰ-ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭ੍ਰਮ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਟ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ over ਚੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਉਤਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਭਿਆਸ, ਤਰਕ ਤੇ ਵਿਚਾਰ-ਚਰਚਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਇਹ ਮਾਇਆਕ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਤਪੱਤੀ ਸੰਬੰਧੀ ਭਾਗ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਮੁਕਤ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਅਸਲ ਨੈਸਰਗਿਕਤਾ ਅਜਨਮਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਤਪੱਤੀ ਦੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਚਲਦੀਆਂ ਜਾਂ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਜਾਂ ਕਿੰਨਰ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜਦੋਂ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲਯ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਅਸਤਿਤਵ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਦ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਉਹ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਨਾ ਹਨੇਰਾ; ਕੁਝ ਹੈ, ਜੋ ਨਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਉਹੀ ਇਕੱਲਾ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਉਹ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਹੀ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ; ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਚਾਰ ਤੱਤਾਂ ਜਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੁਝ ਐਸਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਲ ਸਿਫਤ ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਪੂਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪੂਰਨ ਹੈ; ਨਾ ਇਹ ਅਸਤੀ ਹੈ, ਨਾ ਅਨਸਤੀ, ਨਾ ਦੋਵੇਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ। ਇਹ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਨੰਤ, ਅਜਰ, ਮੰਗਲਮਈ, ਬਿਨਾ ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਜਾਂ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਨਾਸ਼੍ਰਿਤ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀ ਜਾਂ ਹੰਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਅਸਤੀ ਤੇ ਅਨਸਤੀ ਦੋਵੇਂ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾ ਕੰਨ ਹਨ, ਨਾ ਜੀਭ, ਨਾ ਨੱਕ, ਨਾ ਚਮੜੀ, ਨਾ ਅੱਖਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੁਣਦਾ, ਚੱਖਦਾ, ਸੁੰਘਦਾ, ਛੂਹਦਾ ਤੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਇਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਅਸਤੀ ਤੇ ਅਨਸਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਆਰੰਭ-ਰਹਿਤ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੰਗ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਖ਼ਤ ਹੈ। ਜੋ ਅੱਧ-ਖੁੱਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਦਾ-ਚਮਕਦੇ ਆਤਮ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੌਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਤਾਰਾ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਦਿੱਖ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਈ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਦਾ ਸਿੰਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਜੋਤਿ ਮਨ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਬਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਤੀ ਹੋਣ ਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਹੋਣ ਤੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੁਮਦੇ ਹੋਏ ਮਸ਼ਾਲ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਸਦੀ ਮੂਲਤਾ ਸ਼ੁੱਧ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਮਹੱਤ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਖੇਡ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲੀਨਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸਦੀ ਮੂਲਤਾ ਚਲਨ ਤੇ ਅਚਲਤਾ ਦੋਵੇਂ ਹਨ। ਜਿਸਦਾ ਅਸਤੀਤਵ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਚਲਨ ਤੇ ਅਚਲਨ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਰਾਹੀਂ ਵੱਖਰਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਨਾ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਨਾ ਜਾਗਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਚਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ; ਜੋ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਸਤੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਚਲਨ ਤੇ ਅਚਲਨ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੁੱਲ ਮੁੱਕਣ 'ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਦੀ ਚਿੱਟੀਤਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਫੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਗੂੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਭੋਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੈ, ਕਰਤਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਉਹ ਬਿਨਾ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਭ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ; ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਭ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਉਸਦੇ ਹਨ; ਮਨ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਮਨ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਣ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੱਪ ਵਰਗੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਹਲਚਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ, ਘੜਿਆਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਬੂੰਦਾਂ, ਉੱਛਾਲਾਂ ਤੇ ਛੱਲਾਂ। ਉਹੀ ਇਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਭੁੱਲ-ਭੁਲਾਈਏ ਰਾਹੀਂ ਹੋਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਕਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਕਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜੋ ਇਕ ਹੀ ਜੋਤਿ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ, ਮੈਂ, ਇਹ ਲੋਕ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ—ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਤੂੰ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਇਹ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ—ਸਭ ਇਕੋ ਹੀ ਹਨ। ਉਹੀ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਵੀ, ਅਸਤੀਤਵ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਵੀ—ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਤੇ ਉੱਠਦੀਆਂ ਕਈਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਿੱਖ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਪ, ਦਿੱਖ ਦੀ ਦਿੱਖਤਾ, ਮਨ ਦੀ ਗਣਨਾ, ਤੇ ਜਿਸਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਮ, ਰੂਪ, ਸੁਆਦ, ਗੰਧ, ਛੂਹ, ਧੁਨ, ਜਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ—ਉਹੀ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਜੋ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ, ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੈ—ਹੇ ਉੱਚ ਜਨ, ਉਸ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਲਵੇਂਗਾ।