ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਰਾਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਵਿਅਪਕਤਾ ਦੇ ਬਿਨਾ ਪਰਮ ਸਤਿ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਾਲੀ ਅਪਰੀਤੀਆਂ ਤੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅਸਤਿਤਵ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ, ਰਾਮਾ, ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਥੱਕਿਆ ਨਾਹ ਹੋਵੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਵਿਅਪਕਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਬਚਦੀ ਹੈ। ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਕੋਈ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ; ਤੇ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਹੀ ਹੈ ਜਦ ਕੋਈ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਦੁਇਤਾ ਤਦ ਹੀ ਹੈ ਜਦ ਏਕਤਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਇਤਾ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਇਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਦੋ ਦਾ ਅਸਤਿਤਵ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਜਦ ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਵੇਖੇ ਜਾਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣਾ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਵਿਅਪਕਤਾ—‘ਮੈਂ’ ਆਦਿਕ—ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਇਨਾ ਮੈਲ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਅਸੱਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਸਤਿ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵਿਕਤਾ ਰਾਹੀਂ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜੋ ਹੁਣ ਵਿਅਪਕ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਰਾਹੀਂ ਵਿਅਪਕ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਆਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਨ ਤਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਨ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਨ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਕੜੇ ਦੀ ਸੁਭਾਵਿਕਤਾ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਯਤਨ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇ ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣ ਸਕੇਂ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਬਣੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ, ਜਾਂ ਦੂਜਾ ਚੰਦਰਮਾ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ—ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਝੀ ਔਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਰਖ਼ਤ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਮਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤਰਕ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਤਰਕ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨੂੰ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕਦੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਮੂੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤਰਕ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਿਆਨੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਪੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਇਹ ਤਰਕ ਰਾਹੀਂ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੁਝ ਵੀ ਜਾਣਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਜਗਤ ਰੂਪੀ ਝੂਠੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਪਦੇ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੰਤਰ ਜਾਪਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਰਾਮਾ, ਜੋ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇਂ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਬੇਚੈਨ ਹੋਕੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਉੱਠ ਗਿਆ, ਤਦ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਉੱਚੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਲਕੜੀ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਖੀਰ ਲਕੜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਥੱਕ ਕੇ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਮੋੜਦੇ। ਜੇ ਤੂੰ, ਰਾਮਾ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇਂ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਅਸਲ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਦਵਾਨ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਮੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ? ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਉਪਜਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦਾ ਨਿਚੋੜ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਬੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਵਿਅਪਕਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਓਹ ਦਿੱਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਚੀਨ੍ਹੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਓਹੀ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ, ਓਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨੀ ਇਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ-ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਮਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਗਿਆਨ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇ। ਇਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਤਮ ਦਵਾਈ ਪੀ ਕੇ ਸਿਹਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨਮਾਨੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਆਖੀ, ਨਾ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਨਾ ਵਰਦਾਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਿਟਦਾ ਹੈ; ਧਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਵੇਦ ਪਾਠ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਉੱਦਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਹਿਨੀ ਓਥੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ, ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸਦਾ ਉਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਰਾਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਦੇਹ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਰਾਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁਕਤ ਦੇ ਲੱਛਣ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਤਰਕ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਯਤਨ ਕਰ ਸਕਾਂ।” ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਾਰਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਮਿਟਿਆ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਮੁਕਤ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵੀ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਵੱਸਦਾ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਮੁਕਤ ਹੈ। ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਚਮਕ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵਧਦੀ, ਨਾ ਘਟਦੀ, ਜੋ ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਮੁਕਤ ਹੈ। ਜੋ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵੀ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਜਾਗਣਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅੰਕੁਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ—ਉਹ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਮੁਕਤ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸੱਤਤਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੱਚਾਈ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਮੁਕਤ ਦੇ ਲੱਛਣ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਏ।