ਸੁਨੋ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਰਵਥਾ ਅਸੱਤਤਾ ਦੀ ਹੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਦਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲੜੀ, ਭਾਵੇਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਆਕਾਸ਼-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ। ਜੋ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਖਾਲੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜਗਤ, ਜੋ ਖੁਦ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਈ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਚਟਾਨ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬਾਹਰੋਂ ਜੜ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹੈ—ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਲੀਪਨ ਆਕਾਸ਼ ਲਈ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਵੇ? ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਰਵਥਾ ਅਸੱਤਤਾ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟ ਅਨੁਭੂਤੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ-ਰੂਪ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਰੰਗਤ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਥਾਂ ਮਜਬੂਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਣ ਦਿਓ। ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਇਹ ਸਵਰੂਪ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਪੂਰਨ ਅਭਾਵ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਅਸਲ ਅਸੱਤਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਮ ਸਤਿਆ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਪਰਛਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਆਇਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇਕਰ ਇਹ ਦਿਸਦਾ ਸੰਸਾਰ, 'ਜਗਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਰਮ ਸਤਿਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਿਸਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ, ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ, ਤਾ ਅਸੱਤਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਆਇਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੌਂਟ ਮੇਰੂ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ? ਜੇਕਰ, ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਰਾਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਅਥਕ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਤਸੰਗ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਵਿਚ ਰਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ— —ਇਹ ਦਿਸਦੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਦਰਸ਼ਕਤਾ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਸ਼ੁੱਧ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਰਸ਼ਕਤਾ ਤਦ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਦਿਸਣਾ ਤਦ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦਰਸ਼ਕ ਹੋਵੇ। ਦਵੈਤਤਾ ਤਦ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਏਕਤਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਏਕਤਾ ਤਦ ਹੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦਵੈਤਤਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦੋ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਜਦੋਂ ਦਵੈਤਤਾ ਅਤੇ ਏਕਤਾ, ਦਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਸਤਿਆ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦਿਸਦਾ ਜਗਤ, 'ਮੈਂ' ਆਦਿ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨ ਅਸੱਤਤਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਆਇਨੇ ਦੀ ਮੈਲ ਵਾਂਗ, ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੱਤ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਤਿਤਵ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸਤ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸੱਤਿਤਵ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ? ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਜਗਤ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਵਿਖਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਗਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਨਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਕੜੇ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼? ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਹੁਤ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਆਤਮਕ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਸੰਦੇਹ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਸਕੇ। ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ, ਜਾਂ ਦੂਜਾ ਚੰਦ, ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਝ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ, ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭ੍ਰਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਰਾਮਾ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤਰਕ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਇੱਥੇ ਤਰਕ ਨਾਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਮਨ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਲੋਂ ਅਣਦੇਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਮੂੜ੍ਹ-ਮੱਤ ਵਾਲਾ, ਤਰਕਯੋਗ ਗੱਲ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਪੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਰਕ ਦੁਆਰਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਝੂਠੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਬੁਖਾਰ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ 'ਸੰਸਾਰ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਜਾਂਚ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਮਿਟਦੀ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਰਾਮਾ, ਜੋ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ; ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣੇਂ, ਨਿਮਨ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੇਰੀ ਚੰਚਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਅਧ ਵਿਚ ਉਠ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਫਿਰ ਅੱਜ, ਉੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦਾ ਕੁਝ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਥੱਕ ਕੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦਾ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ, ਰਾਮਾ, ਸਤਸੰਗ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲਈ, ਸ਼ਾਸਤਰ-ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਮੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ? ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਚੇ ਗ੍ਰੰਥ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਇਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਾਂਚ ਦੁਆਰਾ, ਇਹ ਦਿਸਦਾ ਜਗਤ, ਭਾਵੇਂ ਠਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀਆਂ ਕਲਪਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੀ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਗਿਆਨ-ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਬੱਚਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਤੇ ਉੱਚਾ ਚਮਤਕਾਰ-ਭਰਿਆ ਮਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਅਤਿਤ ਦੇ ਅਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੇ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਗਿਆਨ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਅਸਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸੱਤਤਾ, ਤੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਹੱਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਤਰਕ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਸਚਿਤ, ਆਤਮਕ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਸਕੇ।