ਇੱਕ ਜੀਵ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਦਰਅਸਲ ਦੁੱਖ ਦਾ ਪਾਤਰ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀ ਬਦਨਸੀਬੀ ਵਿੱਚ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵੱਲ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵਿਅਥਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਦੋਂ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੰਢ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਕੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਤਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉੱਚਤਮ ਅਤੇ ਅਨੁੱਚਤਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਝੁਕਾਵ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਅਸੰਭਵਤਾ ਨ ਹੋਵੇ; ਜਦ ਤੱਕ ਜੋ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਿਆ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਤਸੰਗ ਅਤੇ ਸੱਚੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਇਹ ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਿਖਰੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਜੋ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਆਪਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਣ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਗਿਆਨ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਇਹ ਜੀਵਾਤਮਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਦੇ ਕੁਝ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਹਾਜ਼ਰੇ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਰੂਪ ਦੱਸੋ, ਜਿਸਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਭ੍ਰਮ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ ਵੀ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਪੂਰਨ ਅਸਤਿਤਵਹੀਣਤਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਹਾ-ਜਾਗਰਤੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੇਖਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਆਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਕਾਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਜੋ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਖਾਲੀ ਵਰਗਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਆਪ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਸਿਰਜਣਾਵਾਂ ਦੇ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੈ; ਜੋ ਬਾਹਰੋਂ ਅਚੇਤਨ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹੈ—ਇਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ, ਅੰਦਰੋਂ ਅਤੇ ਬਾਹਰੋਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਏਕਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਖ਼ਲਾਪਣ ਆਕਾਸ਼ ਲਈ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਇਥੋਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਾਫ਼ ਅਸਤੀਤਵਹੀਣਤਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ-ਦਿੱਖ ਦੀ ਕੋਈ ਥਿਰਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੰਗ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਣ ਦਿਓ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਅਣਹੋਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਮੰਗਲਮਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਦਿੱਸਦੇ ਦੀ ਅਸਲ ਅਸਤੀਤਵਹੀਣਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਉੱਚਤਮ ਤੱਤ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਿਆ ਨਹੀਂ; ਬਿਨਾ ਪਰਛਾਈ ਦੇ, ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ, ਜੋ 'ਸੰਸਾਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਅਸਤੀਤਵ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਪਰਮ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਦਿੱਖ ਦਾ ਜਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸਤੀਤਵ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਅਸਤੀਤਵਹੀਣਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ ਵਿਚ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਕੁਝ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਅਥਾਹ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਤਸੰਗ ਅਤੇ ਸੱਚੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਰਹੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ— —ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ-ਦਿੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਦਿੱਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਬਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਤਾਂਦ ਤੱਕ ਹੀ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਕੁਝ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਦਿੱਸਣਾ ਤਾਂਦ ਤੱਕ ਹੀ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦੁਆਲਤਾ ਤਾਂਦ ਤੱਕ ਹੀ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਏਕਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਏਕਤਾ ਤਾਂਦ ਤੱਕ ਹੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਦੁਆਲਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਇੱਕ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦੋ ਦੀ ਅਸਤੀਤਵ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਜਦ ਦੁਆਲਤਾ ਅਤੇ ਏਕਤਾ, ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦਿੱਸਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਅਸਤੀਤਵ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ-ਦਿੱਖ, 'ਮੈਂ' ਆਦਿਕ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਅਸਤੀਤਵਹੀਣਤਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਦੀ ਮੈਲ ਸਾਫ਼ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਲਈ ਅਸਤੀਤਵਹੀਣ ਦੀ ਕੋਈ ਅਸਤੀਤਵ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਲਈ ਅਸਤੀਤਵ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਣਹੋਣੀ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਕੀ ਜਤਨ ਕਰਨਾ? ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਵਿਖਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸਤਾਰਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਸਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਨ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਨ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਚੁੜੀਪਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਕੀ ਜਤਨ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਤਰਕ ਨਾਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਨਦੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੂਜਾ ਚੰਦ, ਜਾਂ ਉਥੇ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ? ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਝ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭ੍ਰਮ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਇਹ ਅੱਗੇ ਤਰਕ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਇੱਥੇ ਤਰਕ ਨਾਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਮੂੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤਰਕਯੁਕਤ ਗੱਲ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਇਹ ਤਰਕ ਰਾਹੀਂ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਝੂਠੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਬੁਖਾਰ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ 'ਸੰਸਾਰ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਜਪਾਏ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇਂ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੇਰੀ ਚੰਚਲਤਾ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਠ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉੱਚਤਮ ਮਾਰਗ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।