ਦਸ਼ਰਥ ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਜੀਊਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂਕਿ ਉਹ ਜੀਊਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਰਾਮ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਓ। ਦਸ਼ਰਥ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਨੌਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਚਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਦਸ਼ਰਥ ਸਾਫ਼ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਮ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਬਾਕੀ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਦਸ਼ਰਥ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਛਿਨ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ-ਜੀਉਂਦੇ ਮਰੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਓ। ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਚਾਰ ਫੌਜਾਂ ਵਾਲਾ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਲੈ ਜਾਓ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦਿਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਕੀ ਹੈ। ਦਸ਼ਰਥ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਜਾਂ ਉਹ ਖੁਦ, ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਦੂਖੀ ਅਤੇ ਛਲ-ਕਪਟ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹਿ ਸਕਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੈਤਿਆ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਵਣ ਨਾਮਕ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੈਤਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਭਰਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਬੁਰਾ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਯਗ੍ਯ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਦਸ਼ਰਥ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਖਤਮ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਵਰਗੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਵਣ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਵਾਨਰ ਜਾਂ ਸੱਪ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੀ ਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਵਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਵਰਾਂ ਦੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਉਹ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਦਸ਼ਰਥ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਮਾਂ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਘਵ ਵੀ ਬੁੱਢੇਪੇ ਕਰਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਧੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਵਣ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੱਸਣ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਭੇਜਣ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਟਿਕਾਊ ਜੀਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਮਹਾਰਾਜ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੋਈ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਇਹ ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਕਉਸ਼ਿਕਾ (ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ) ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ 'ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ', ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੋਂ ਹੱਟ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸਾਹਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਣ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਹ ਉਲਟਾ ਰਵੱਈਆ ਰਘੁਕੁਲ ਘਰਾਣੇ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕਾਲੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਇਉਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਚਨ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ।" ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਇක්ෂਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦਾ ਜੀਉਂਦਾ ਰੂਪ ਹੋ, ਦਸ਼ਰਥ! ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ, ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਵਚਨਬੱਧ ਹੋ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਧੂ ਦੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੋ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲਾਈ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ 'ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਯਗ੍ਯ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਰਾਮ ਨੂੰ ਭੇਜੋ। ਰਾਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰੱਖਣ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਲਏ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਦੈਤਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹੋ, ਦਸ਼ਰਥ! ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਬਚਨ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੌਣ ਨਿਭਾਏਗਾ? ਜੀਵ ਜੰਤੂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਚਰਨ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਹ ਨਾ ਲੰਘੋ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਧਰਮ ਦਾ ਜੀਉਂਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਾਂਹ ਹੈ, ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ।" "ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਜਾਣੇਗਾ। ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਵ, ਨਾ ਅਮਰ, ਨਾ ਦੈਤ, ਨਾ ਨਾਗ, ਯਕਸ਼ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਭ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਭ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ, ਮਹਾਂਵੀਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।" "ਜਯਾ ਅਤੇ ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਦੋਵੇਂ ਦੱਖ ਦੇ ਧੀਅਾਂ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੌ ਔਲਾਦਾਂ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਔਖੀਆਂ ਸਨ। ਜਯਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਰ ਪਾ ਕੇ ਪੰਜਾਹ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਅਮਰ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ।