ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ਦਿਲੀ ਨੂੰ ਸਮਝੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਰਕ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਆਦਮੀ ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਮਹਾਨ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਗੁਣ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਣ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੋ ਸਕੇ। ਇਹ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਭੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ; ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਫਲ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਅੰਕੂਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੋਜਨ ਵਾਲੇ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਧਾਨ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਉਗਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਦਿਕ ਗੁਣ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਭੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ। ਗਿਆਨ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ, ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਤੇ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਇਥੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਗੀਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪੰਛੀ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਮਾਹਿਰ ਗਾਇਕ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ— ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਕਰਤਾ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਰਮਣੀਏ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਦੀ ਲੜੀ ਸਮਝਾਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਲੜੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਅਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਣੇ ਜੋ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਸੁਣ ਲਏਂਗਾ, ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰਾਹੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਅਸਲ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਟਕਾ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਜਦ ਮਨ ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਬਸੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਅਖੰਡ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਾਂਗ ਹੀ ਬੋਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅਰਥ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਜਾਣ ਲਵੇ। ਇਸ ਤਰਕ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮ-ਆਕਾਸ਼ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ?'—ਇਹ ਜਿਹੀ ਪੁੱਛ ਗੱਲ ਅਸਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਅਸਲ ਅਨੁਸਾਰ, ਲੜੀਵਾਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਸੁਣਣ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਤਨਾ ਇਸ ਸਰੀਰ-ਰੂਪ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸੁਪਨੇ ਅਤੇ ਜਾਗਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਉਪਮਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਜਿਗਿਆਸੂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਤਪੱਤੀ ਵਾਲਾ ਭਾਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣਾ—ਇਹ ਹੈ ਦੇਖੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ; ਜਦ ਇਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਲੜੀਵਾਰ ਸੁਣ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਓਹੀ ਮੋਖਸ਼, ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਉਤਪੱਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਆਈ ਹੈ। ਹੁਣ, ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਲਈ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਘਵ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਚੱਲਦਾ ਤੇ ਅਚੱਲ, ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਉਜਾਲੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਨਾ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ—ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਅਪਰਗਟ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਸੱਚ, ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਹਕੀਕਤ—ਇਹ ਨਾਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸਿਰਫ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਤੌਰ ਤੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਇਕ ਲਈ ਰੱਖੇ ਹਨ। ਓਹੀ ਆਤਮਾ, ਐਸਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, 'ਜੀਵ' ਆਖੇ ਜਾਣ ਦੀ ਭੁਲਭੁਲਾਈ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੌਨ ਆਤਮਾ ਸੋਚ ਰਾਹੀਂ ਸੁਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਮਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਟੱਲ ਤੋਂ ਅਸਥਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲਹਿਰ। ਉਹ ਮਨ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਣਗਿਣਤ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਜਾਦੂ, ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ 'ਕੜਾ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ 'ਕੜਾਪਨ' ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸੰਸਾਰ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਸਲੀਅਤ ਨਹੀਂ; ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਲ ਅਸਤੀਤਵ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ 'ਕੜਾਪਨ' ਨਹੀਂ। ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਚਮਕ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਮਨ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਅਗਿਆਨਤਾ, ਜਨਮ-ਮਰਨ, ਬੰਨ੍ਹ, ਮਾਇਆ, ਭੁਲਾਵਾ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਹਨੇਰਾ—ਇਹ ਨਾਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ਜੋ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣ ਕਿ ਬੰਨ੍ਹ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਕੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ। ਬੰਨ੍ਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ; ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਦੇਖੇ ਤੋਂ ਆਸਰੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੰਸਾਰ, 'ਮੈਂ', 'ਤੂੰ' ਆਦਿਕ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਜੋ ਉਤਪੱਤੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੋਖਸ਼ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੇਖੇ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ 'ਇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ' ਵਰਗੀਆਂ ਫ਼ਜੂਲ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਤਾਂ ਭਾਰੀ ਤਰਕ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਤੀਰਥ ਆਦਿਕ ਆਚਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਖੋਜ ਦੇ ਸਾਧਨ ਹਨ। ਜੇ ਸੰਸਾਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਤਹੀਂ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਅਸਲ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਗਿਆਨ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਅਸਲੀਅਤ ਦੀ ਖੋਜ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੂਲ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ।