ਜੋ ਚੀਜ਼ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਕਾਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਤੁਲਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਹਲਕੀ ਸਮਾਨਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਵੇਕ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਚਿਪਕਿਆ ਨਾ ਰਹੇ—ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਫੂਲਿਆ ਹੋਇਆ ਡੱਡੂ, ਕੂਏ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪਲਦਾ ਰਹੇ। ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਅਤੇ ਤਰਕ ਦੇ ਜਰੀਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਅਪ੍ਰਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਅਰਥ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਧਾਰਮਿਕ ਪਾਠ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਦਇਆ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਜੋ "ਉਸ" ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀਆਂ ਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਅਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਢੰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੋਜ ਕਰੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਅਟੱਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ "ਚੌਥਾ ਅਵਸਥਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਸ-ਰਹਿਤ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਪਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤਿਆਗੀ—ਉਸ ਲਈ ਕਰਮ ਜਾਂ ਅਕਰਮ, ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਜਾਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਨਾ ਹਿਲਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਉਦਾਹਰਣ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਚੋਟ-ਚੋਟ ਕਰਕੇ ਸੋਚਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਸ ਤਰਕ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝ ਲਓ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਅਤੇ ਉਲਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਸਵ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅਸਲੀ ਅਤੇ ਝੂਠੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ "ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਨਾਲ ਚੁੰਘਣ ਵਾਲਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੇ ਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸੱਪ ਸੁਤੰਤਰਤ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸਾਰੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਏ ਰਾਮਾ, ਇੱਥੇ ਸਿੱਧੀ ਪਰਖ ਹੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਮਾਪਣ ਵਾਲਾ ਢੰਗ ਹੈ—ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਪਰਖ ਨੂੰ ਹੀ ਸਾਰ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ। ਇੱਥੇ "ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ" ਉਸ ਪਰਖ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਹੀ ਜੀਵ ਹੈ। ਇਹੀ ਚਿੱਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ "ਮੈਂ" ਦਾ ਭਾਵ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਚਿੱਤ ਦੁਆਰਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਸਤੂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਰਾਦਾ, ਸੰਦੇਹ ਆਦਿ ਦੁਆਰਾ ਬਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭ੍ਰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਲਹਿਰਾਂ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਇਹ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ। ਇਸ ਜੀਵ ਦੀ ਕਾਰਨਤਾ ਖੋਜ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅਸਲੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਖੋਜ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਖੋਜ, ਜਦ ਉਹ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ; ਜਦ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮਨ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੋਈ ਪਰਿਣਾਮ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਨਾ ਹੀ ਅਕਰਮ ਦੁਆਰਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਰਤਾ-ਭਾਵ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਦ ਮਨ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਰਮ-ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਗਦੀਆਂ; ਉਹ ਮਸ਼ੀਨ-ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਮਨ-ਮਸ਼ੀਨ ਦੀ ਚਲਣ ਨੂੰ ਸੰਵੇਦਨਾ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦੇ ਪਤਲੇ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਰੂਪ, ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ, ਵਿਚਾਰਾਂ, ਵਸਤੂਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਵੇਦਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਦਰਲੀ ਕਾਂਪ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ, ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਸੰਵੇਦਨਾ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੀ, ਜੋ ਦੇਖੀ ਗਈ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰੂਪ ਉੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਸਭ ਕੁਝ "ਆਪ" ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਉੱਥੇ ਤੁਰੰਤ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸੀ ਰੂਪ ਦਾ ਹੋਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਜਦ ਤੱਕ ਹੈ, ਦੇਖਣੀ ਜਾਂਦੀ ਚੀਜ਼ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦੇਖੀ ਗਈ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਰਚਨਾ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵਾਂਗ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਹਿਸੇ ਕਿਸੇ ਗੁਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੀ ਹੈ—ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਕੇ—ਏ ਉੱਚੇ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਵਸਥਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ-ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਚ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਮਤਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਉੱਚੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਤਰਕ ਦੇ ਵਾਪਰਣ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਗੁਣ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਬੁੱਧੀ ਵਧੇ। ਇਹ ਆਤਮਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਅਵਸਥਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ, ਏ ਰਾਮਾ, ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਗਿਆਨ ਤੋਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰਤਾ ਵਿੱਚ; ਇਹ ਅੰਦਰਲੇ ਫਲ ਲਈ ਕਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਉੱਗਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਧੀਆ ਚਾਵਲ ਦੀ ਫਸਲ ਭੋਜਨ-ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਉੱਗਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਦਿ ਗੁਣ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ। ਗਿਆਨ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਗੀਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪੰਛੀ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ-ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਮਾਹਰ ਗਾਇਕ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ— ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਕਰਤਾ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।