ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਰਾਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੁਹਿਰੀ ਗੱਲਾਂ ਸਮਝਾਉਂਦਿਆਂ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਮੰਨ, ਸਿਰਫ਼ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੀ ਅਸਲ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਲ, ਬੱਤੀ ਜਾਂ ਦੀਵੇ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਅੱਖੀ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਇਹ ਉਦਾਹਰਨ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਣ ਲਈ ਦਿੰਦੀ ਜਾਦੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦੀਵਾ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਉਦਾਹਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਖਾਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਹਰ ਪੱਖ। ਜਦੋਂ ਅਸਲ ਸਮਝ ਉੱਠ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਝੂਠੀ ਅਤੇ ਬਣਾਈ ਗਈ ਤਰਕ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤਰਕ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਅਜੇਹੀ ਗੱਲ, ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਇਸਤਰੀ ਵਲੋਂ ਆਵੇ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਵਲੋਂ, ਜੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬਹਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਡਾ ਨਿਸ਼ਚਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਭਾਵ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਹੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਹੈ ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅਸਲ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਲਨਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਨਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਅਤੇ 'ਆਤਮਾ ਏਕ ਹੈ' ਵਾਲੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰਕ ਜਾਂ ਉਦਾਹਰਨ ਰਾਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਚੇਤੇ 'ਮਹਾਵਾਕ' ਦਾ ਭਾਵ ਪੂਰਾ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ, ਓਨਾ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਭੋਜਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਲੋਕ ਕਾਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਸਮਾਨਤਾ ਹੀ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਅਸਲੀਅਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਨ ਜੋੜ ਕੇ ਨਾ ਰਹਿਣਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੇ ਜਿਵੇਂ ਅੱਖੀਂਹੀ, ਫੂਲਿਆ ਹੋਇਆ ਮੇਡਕ, ਜੋ ਖੂਹ ਦੇ ਪਾਣੀ 'ਚ ਹੀ ਪਲਦਾ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਤੇ ਤਰਕ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਚੀਜ਼ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੀ ਅਸਲ ਸਮਝ ਪੈਦਾ ਕਰੇ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਭਿਆਸ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਦਇਆ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਜੋ 'ਉਸ' ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਧਰਮ ਦੀ ਸਾਰ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਰਹੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਚੌਥਾ ਅਵਸਥਾ' ਜਾਂ ਨਾਸ ਰਹਿਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਜਗਤ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਲਈ ਫਿਰ ਕਰਮ ਜਾਂ ਅਕਰਮ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰ-ਪਰੰਪਰਾ ਦੀ ਉਲਝਣ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ। ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਨ ਅੱਡਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਉਦਾਹਰਨ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੱਖਾਂ 'ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋਣਾ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰਕ ਰਾਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਓਨਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਸਲ ਅਨੁਭੂਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅਜੇ ਵੀ 'ਕੀ ਸੱਚਾ, ਕੀ ਝੂਠਾ' ਪੁੱਛਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਚੁੰਚ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ 'ਮੈਂ' ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਲਾ ਕੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਸੁੱਚੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਗੰਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਅਸਲੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਗਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਅਨੁਭਵ ਹੀ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇ ਦੇਖ-ਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਅਨੁਭਵ ਹੈ। 'ਅਨੁਭਵ' ਦਾ ਅਰਥ ਇੱਥੇ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਇਹੀ ਜੀਵ ਹੈ। ਇਹੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚੇਤਨਾ ਰਾਹੀਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਸਤੂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਮਨ, ਸੰਦੇਹ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਭਰਮ ਮਾਇਆ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਹੀ ਜਗਤ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਹਲਚਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੁਝ ਵੀ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਪਰ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਇਹ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕ ਉਠਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅਨੁਭਵ। ਇਸ ਜੀਵ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋਣ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਪੁੱਛਤਾਛ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝੂਠਾ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਜਗਤ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੱਚਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਛਤਾਛ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚਤਮ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੁੱਛਤਾਛ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦੀ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਬਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਅਕਿਰਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਨਾ-ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਰਤਾ-ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਅਕਿਰਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ; ਉਹ ਐਵੇਂ ਹੀ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਕੈਨਿਕਲ ਯੰਤਰ ਚਲਾਇਆ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਮਨ-ਯੰਤਰ ਦੀ ਚਾਲ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਸੰਵੇਦਨਾ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਗੁੱਡੀ ਦੀ ਚਾਲ ਅੰਦਰਲੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਗਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੂਪ, ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ, ਵਿਚਾਰ, ਵਸਤੂਆਂ ਆਦਿ ਹਨ, ਸਾਰਾ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਸੰਵੇਦਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰਲੀ ਕੰਬਣੀ। ਸੁੱਚੀ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਸੰਵੇਦਨਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀ ਹੋਈ। ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੇਖੀ ਗਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰੂਪ ਉੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਆਤਮਾ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇੱਛਾ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਪਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੀ ਦੇਖਣਾ ਹੈ, ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵਾਂਗ; ਇਸ ਦਾ ਕਰਤਾ ਸਿੱਧਾ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ—ਜੋ ਭਾਗ-ਭਾਗ ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਰਾਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅਸਲ ਮਹਿਮਾ, ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਸਮਝਾਈ।