ਮਹਾਨ ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋੜ-ਤੋੜ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਸੂਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਗਿਆਨ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ। ਜੋ ਜੀਵ ਵਿਅੰਜਨ ਅਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਅੰਸ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਹ ਘਟੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਘਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੀਆਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਹੜੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਫ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਅਣਦੇਖੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੇਖੀ ਹੋਈ ਮਿਸਾਲ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ ਉਦਾਹਰਨ ਜਾਂ ਮਿਸਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਅਣਜਾਣੀ ਗੱਲ ਸਮਝੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਿਰਾਗ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ। ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ, ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਤੇਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਿਸੇ ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਹਨ; ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਸਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਉਦਾਹਰਨ ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਰਨ-ਫਲ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨਾਲ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਤਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਬਾਰੇ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਮਿਲਾਪ ਹੀ ਮਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਦਾਹਰਨ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ ਮੂਰਖ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਜੋ ਵਿਰੋਧ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਥਾਪਿਤ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਉਲਟ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਵਰਤਮਾਨ, ਭੂਤਕਾਲ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਅਤੇ ਜਾਗਣ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਅਸਤੀਤਵ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇੱਥੇ ਸੁਪਨੇ, ਕਲਪਨਾ, ਧਿਆਨ, ਵਰਦਾਨ, ਸ਼ਾਪ ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਮਿਸਾਲਾਂ ਹਨ; ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਅਸਤੀਤਵ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ ਵੀ, ਜਿਹੜੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਲਿਖੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸੀਆਂ ਮਿਸਾਲਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਦੇਣ ਅਤੇ ਲੈਣ ਦਾ ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਪ੍ਰਮਾਣਤ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲਣ ਦੀ ਲੀਲਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸੰਸਾਰ ਸੁਪਨੇ, ਕਲਪਨਾ, ਮਨੋਮਾਇਆ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਯੋਗ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਇਹੀ ਮਿਸਾਲਾਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕਸਾਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਮਝ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਪੂਰੀ ਸਮਾਨਤਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਚਿਰਾਗ਼ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ, ਤੇਲ, ਵੱਟ ਜਾਂ ਚਿਰਾਗ਼ ਦੀ ਡਿਬੀ ਨਹੀਂ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਉਦਾਹਰਨ ਨਾਲ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਿਰਾਗ਼ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪੱਖ ਤੋਂ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਪੱਖ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਸਮਝ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਝੂਠੇ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਰਕ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਚਾਹੇ ਇਸਤਰੀ ਵਲੋਂ ਆਵੇ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਵਲੋਂ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਕੇਵਲ ਬੋਲ-ਬਾਲੀ ਜਾਂ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਅਸਲ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਡੀ ਪੱਕੀ ਮਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਅਰਥ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਪੌਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਤੁਲਨਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਏਕਤਾ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਾਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਰਾਹੀਂ, ਮਹਾਵਾਕਿਆਂ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਸੂਝ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਵੀ ਤਰਕ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਤੁਲਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿਰੁੱਧ-ਤੁਲਨਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮਹਾਵਾਕਿਆਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ; ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਖਾਣਾ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜੋ ਚੀਜ਼ ਕਾਰਨ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵੀ ਕਾਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਉਦਾਹਰਨ ਰਾਹੀਂ ਕੇਵਲ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਹੀ ਮਿਲਾਪ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖ਼ੂਬ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਨਾ ਮੇਡਕ, ਜੋ ਕੂਏ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਅਤੇ ਤਰਕ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜੋ ਚੀਜ਼ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਨਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਅਰਥ ਸਦੈਵ ਧਾਰਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਪਾਠ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਦਇਆ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਜੋ ਪਰਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਇਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੇ ਬਾਹਰੀ ਧਾਰਮਿਕ ਅਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰਦਾ ਰਹੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਚੌਥਾ ਅਵਸਥਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਜੀਵਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ— ਉਸ ਲਈ ਕਰਮ ਜਾਂ ਅਕਰਮ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਭਰਮ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਉਦਾਹਰਨ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪੱਖ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਝਣ ਲਈ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਤਫਸੀਲ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਪੁੱਛਣਾ, ਲਾਭਕਾਰੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਤਰਕ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੋ ਸਮਝਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਪਕੜ ਲੈ; ਜੋ ਲੋਕ ਵਧੇਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਉਲਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਿੱਤ-ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅਜੇ ਵੀ ਇਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅਸਲ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਝੂਠ—ਉਹ ਉਸ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਚੁੰਚ ਮਾਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।