ਇੱਕ ਜੀਵ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਆਸਕਤੀ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦਾ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਖੱਡ ਵੱਲ ਦੌੜ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੁਖ-ਸੰਵਿਧਾਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬੁੱਧੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਉਦਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ। ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਅਤੇ ਲੀਨ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਉਠਦੀਆਂ ਤੇ ਡੁੱਬਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਲੀਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ। ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਇਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਉਦਾਸੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਵਿਚ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਚਾਹੇ ਚਾਹੀਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਪੂਰੇ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪੜ੍ਹ ਜਾਂ ਜਾਂਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵੇ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੂੰਹ-ਮੂੰਹੀ, ਵਰਦਾਨ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਵਾਂਗ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਮਝ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਵਿ-ਰਸ ਭਰਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਚਾਰਯ ਤੋਂ ਸੁਣ ਲਵੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਈ, ਸਮਝ ਲਈ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ austerity, ਧਿਆਨ, ਜਪ ਆਦਿ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਗੂੜ੍ਹ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਮੁੜ ਮੁੜ ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਮਨਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 'ਮੈਂ ਹੀ ਜਗਤ ਹਾਂ' ਵਾਲਾ ਪੱਕਾ ਭਰਮ, ਜੋ ਦਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਦੀ ਭੂਤ-ਛਾਇਆ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ, ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਭੂਤ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਮੈਂ ਹੀ ਜਗਤ ਹਾਂ' ਵਾਲੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਜਾਣਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਅੰਦਰ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰਿਤ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸੱਪ ਜਾਣ ਕੇ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਿਖਣ ਵਾਲਾ ਜਗਤ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਸਮਝਣ ਨਾਲ, ਚਿੱਤਰਿਤ ਸੱਪ ਦੀ ਸੱਪਤਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਫੁੱਲ ਦੀ ਨਰਮ ਪੱਤੀ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਕੰਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲੀਅਤ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਦੀ ਪੱਤੀ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਤ ਮਾਤ੍ਰ ਦੀ ਹੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਣ। ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਫਿਰ ਕਦੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਭੋਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਨੀਚ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਸੁਕਸ਼ਮ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਜਿਵੇਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂ ਰਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ; ਇਸਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਹੜੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਵਿਚਾਰ। ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਅਣਦੇਖੀ ਗੱਲ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਦੇਖੀ ਗੱਲ ਦੀ ਉਦਾਹਰਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਦਾਹਰਣ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਪਿਛਲੀ ਅਣਜਾਣੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਿਰਾਗ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਘਰ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਸਾਰੀਆਂ ਉਦਾਹਰਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰਥਕ ਹਨ; ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਦਾਹਰਣ ਅਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਉਦਾਹਰਣ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਰਨ-ਫਲ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾਲ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਛੋੜ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਬਾਰੇ ਉਦਾਹਰਣ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਮਿਲਾਪ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਉਦਾਹਰਣ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ ਜਗਤ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜੇ ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣੀ। ਹੋਰ ਵਿਰੋਧ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਣਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਗਤ ਅਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਗਤ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਾਗਣ, ਭੂਤਕਾਲ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਗਣ ਵਿੱਚ, ਤਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅਸਲੀਅਤ ਅੰਤ ਤੱਕ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਇੱਥੇ ਸੁਪਨੇ, ਕਲਪਨਾ, ਧਿਆਨ, ਵਰਦਾਨ, ਸ਼ਾਪ, ਦਵਾਈ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਗਤ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ, ਜੋ ਲੇਖਕਾਂ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਰਚੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸੀਆਂ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਹਨ; ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਮਝ ਦੇਣ ਤੇ ਸਮਝਣ ਦਾ ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਪ੍ਰਮਾਣਤ ਹੈ। ਜਗਤ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ — ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲਣ ਦੀ ਲੀਲਾ ਲੜੀਵਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ। ਜਗਤ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ, ਕਲਪਨਾ, ਮਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਹੀ ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਕਾਰਨ-ਫਲ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ-ਰੂਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਦਾਹਰਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸੀਮਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਮਝ ਲਈ, ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਦੀ ਸਾਦ੍ਰਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।