ਇਹ ਅਨੁਭਵ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪਕੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਪਹੁੰਚਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਓਸ ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਓਸ ਗਰਜਦੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਵਰਗਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪਕੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਓਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜੋ ਮਨ-ਮੋਹਣੀ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਾਂ ਓਸ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਅਜੇ ਬਣੇ ਨਹੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਅਜਿਹੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਮਿੱਟਦੇ ਜ਼ਬਾਨ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਓਸ ਕੰਧ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਸ 'ਤੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਦਿੱਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਿੱਤਰ ਬਣੇ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਨ। ਇਹ ਓਸ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜੋ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭੁੱਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਓਸ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ ਮੂਰਤ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਉਭਰੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਓਸ ਵਸੰਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਰੰਗ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਓਸ ਹੌਲੇ ਦਰਿਆ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ 'ਮੁਕਤੀ' ਵਾਲਾ ਭਾਗ ਛੇਵਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਲਿਖਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਰਥ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝੋ। ਉਸ ਬੁਧੀ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਨਿਰਵਾਣ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਹੈ; ਜਿਸਦਾ ਸਰੂਪ ਚੇਤਨ ਅਤੇ ਅਚੇਤਨ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਹੀ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਭ੍ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਉੱਤਮ ਆਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਪਰਤ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਰੁਕ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਸਤੰਭ, ਜੋ ਹਰ ਵਿਸਥਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਠੀਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਪੀ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਤੇ ਮਿਜਾਜ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹਰ ਰੂਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਉਸ ਨੇ ਕਰਤਾ, ਕਾਰਣ, ਫਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਸ ਹਾਲਤਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਅਸਰੀਰ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਸੰਸਾਰ-ਚਕ੍ਰ ਤੋਂ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ਟ ਹੈ; ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਲੱਕ। ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਗੁਫਾ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਪੂਰੀ ਅੰਨ੍ਹੇਤ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਿਯਤ ਹੈ, ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਬੁਖ਼ ਮਿਟ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਸ ਕੋਲ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਪਰ ਸਰੀਰ ਰਹਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਰੋਮ-ਛਿਦਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵੱਸਦੀ ਹੋਵੇ। ਚੇਤਨਾ-ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਹਰ ਅਣੂ ਵਿੱਚ, ਅਣਗਿਣਤ ਸੰਸਾਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਸੰਭਾਲੇ ਅਤੇ ਨਿਹਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਭਾਵੇਂ ਹਿਰਦਾ ਹਰੀ ਅਤੇ ਹਰਾ ਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਜਲਾਂ ਨਾਲ ਫੈਲ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਮੁਕਤ ਜੀਵ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਸਥਾਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਬੀਜਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਿਸਚਿਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ ਤਰਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਰਕ-ਨਿਸ਼ਠ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ। ਜੇਕਰ ਤਰਕ-ਅਧਾਰਤ ਕਥਨ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਹੋਰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲੀ ਵਾਂਗ ਤਿਆਗੋ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਖਾਰੀਆਂ ਕੂਆਂ ਹਨ,' ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਹਿੰਦੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਵਸ਼ਯ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹੀ ਵਿਵੇਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਸਕਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ, ਸੁਧ, ਮੋਹਕ ਬੋਲੀ ਦਾ ਵਚਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਣੀ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭਾ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉੱਤਮ ਵੈਰਾਗਯ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਗੁਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਹੋਣ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭੂਤਕਾਲ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਪਕੜ ਕੇ ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਲਾਲਚ, ਮੋਹ ਆਦਿ ਖਾਮੀਆਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੀ ਧੁੰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਵਧਣ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੁਧੀ ਸਿਰਫ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਅਭਿਆਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਕੋਈ ਕਰਮ ਆਪਣੀ ਦੁਹਰਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਝੀਲ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਰੁਕ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਸਭ ਅੰਦਰਲੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੁਖ, ਗਰੀਬੀ, ਪੀੜਾ—ਇਹ ਸਿਰਫ ਦਿੱਖ ਹਨ; ਇਹ ਅਸਲ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਲੂਕ ਤੀਰ vital ਭਾਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੇ। ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਭਯਾਂ ਗਿਆਨੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਪੰਛੀਆਂ ਤੋਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। 'ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਭਾਗ ਤੇ ਮਾਨਵਤਾ ਕੀ ਹੈ?'—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦਿਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਹਨੇਰੀ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਤਰੀਕੇ, ਹਰ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਬ ਲਗਾਵ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰ ਆਉਣ ਤੇ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਦਰਲੀ ਡੂੰਘਾਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਅਡੋਲਤਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਠੰਡੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜਿਸਦੇ ਸੰਦੇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਬੁਧੀ, ਹਰ ਵਸਤੂ ਲਈ ਠੰਡੀ, ਸੁਧ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਉੱਚੀ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ। ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਵੇਕ ਦਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਉਦਾਸੀ ਦੇ ਬੀਜ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੁਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੌਲੀਆਂ ਤੇ ਨਿਮਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਡੋਲ-ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਕੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਕਠੋਰ ਕਰਮ ਰੁਖੇ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਆਉਣ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੀੜਾ ਉਸ ਮਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ ਦੀ ਲਗਾਮ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅਜੋਬਾ ਬੇਲ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਤਮ-ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਮੂਲ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਵਿਵੇਕ, ਤੇ ਵੈਰਾਗਯ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰਕ ਭ੍ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।