ਇਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਘਵ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਮਤਲਬ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵਡਾ ਬੁਧਿਮਾਨ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਅਸਲ ਦੁਖੀ ਤਾਂ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦੀ ਆਤਮਾ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੋਵੇ—ਬਿਮਾਰ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਇੰਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਹਦਾ ਜਿੰਨਾ ਵਿਵੇਕ-ਹੀਣ ਆਤਮਾ ਕਰਾਹਦੀ ਹੈ। ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਹੋਣਾ, ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਕੰਡਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਜਾਂ ਹਨੇਰੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਵੀ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਅਵਿਵੇਕਤਾ—ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਨੇਕ ਲੋਕ ਤਿਆਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੁਖ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ—ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, "ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਸਹਾਰਾ ਹੈ।" "ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਪਕੜ ਕੇ, ਮਨ-ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਵਿਚਾਰ—'ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ?'—ਜਦੋਂ ਤਰਕ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿਚਾਰ ਹੈ।" "ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਤਹੀਨ ਦੁਖ, ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਚ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।" "ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਸਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਚ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਦुआ ਦਿੱਤੀ, "ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਫਲਦਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਵਿਚਾਰ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੁਚਿੱਤ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਦੇਵੇ।" ਫਿਰ, ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: "ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਹੈ; ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਵਿਨਾਸਕ, ਉਹ ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜ-ਸੰਪਤੀ ਵੀ ਸੁੱਕੇ ਘਾਹ ਵਰਗੀ ਲਗਦੀ ਹੈ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਮ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਾਲਾ ਮਨ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਪਰਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਅਤੁੱਲ ਤੇ ਅਣਮੁੱਲੇ ਲਗਦੇ ਹਨ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਆਦ ਵਰਗਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਅਪੂਰਣ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਜੋ ਮਿਲੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ—ਇਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, "ਜਦ ਤਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੋਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਪਜਾਊ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਬੂਟੀਆਂ।" "ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋਇਆ ਮਨ, ਜਦੋਂ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੁਚਿੱਤ ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਹੇਠ ਲਾਟਸ ਵਰਗਾ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜਦੋਂ ਮਨ ਉਮੀਦਾਂ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਲਿਨ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਮੁਰਝਾਇਆ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦਾ।" "ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸੂਰਜ ਸਦਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਲਾਟਸ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਗਾੜ੍ਹੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੁਰਝਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਜ-ਸੁਖ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਦੁਖ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ।" "ਉਹ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਿਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਐਸਾ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਨੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਥੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਉਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੀ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।" "ਪੂਰਨਤਾ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਰਾਹੀਂ, ਯਤਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜਿਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਠੰਢਕ ਕੁਦਰਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਢਕ ਵਾਂਗ।" "ਵੱਡੀ ਸੰਪਤੀ, ਨੌਕਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਪਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਲ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਗ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਸਮਤਾ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ।" "ਹੇ ਰਾਘਵ-ਵੰਸ਼ੀ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਇੱਥੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਮਤਾ-ਯੁਕਤ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਸੰਗਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਵਿੱਚ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ।" "ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਨੇਕ ਸੰਗਤ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਉੱਗੀ ਵਿਵੇਕ ਦੇ ਸੁਭਾਗਾ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਫਲ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਖਾਲੀਪਨ ਭਰਪੂਰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਵੀ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਠੰਢ, ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੀ ਹਵਾ, ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਭ ਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੁਧੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣੋ।" "ਨੇਕ ਸੰਗਤ ਤੋਂ, ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਉੱਚੀ ਦੀਪਕ ਉੱਗਦੀ ਹੈ—ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖ-ਰਹਿਤ ਰੁੱਖ ਦਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਤਾਕਤ, ਅਜਿਹਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਹੈ।" "ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੇ ਤੇ ਬੇਬਸ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਨੇਕ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ, ਤਿਆਗਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਨੇਕ ਸੰਗਤ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦੀਪਕ ਹੈ; ਇਹ ਦਿਲ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।" "ਜਿਸਨੇ ਨੇਕ ਸੰਗਤ ਦੀ ਠੰਢੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ—ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਦਾਨ ਦੀ ਲੋੜ, ਨਾ ਤੀਰਥ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਯਗ ਦੀ ਲੋੜ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਵਿਵੇਕ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਤ—ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸਲ ਰਤਨ ਹਨ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੁਖ, ਭਟਕਾਵਾਂ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।