ਰਾਘਵ, ਤੇਰੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਚਮਕ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਨੈਤਿਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਪੂਰਨ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦਾ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਗਲਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਐਸੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਬਣਾਓ ਜੋ ਰਜਸ ਤੇ ਤਮਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਸਤਵ ਗੁਣ ਵੱਲ ਝੁਕਾਵ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਅਡੋਲ ਰਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇ। ਤੂੰ ਵਿਵੇਕ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਨਿਰਸੰਸਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚੰਦਨ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਤੂੰ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲੰਬੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਠਲ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਮਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਖਿੜ ਸਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਅਧੂਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਮ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਉਭਰਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸਾਧਕ ਦਾ ਮਨ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਅੰਤਹਿਨ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਚਲਚਲ ਹਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੱਥਰ ਕਾਲਪਾਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰੰਗ ਨਾਲ ਵਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਮਾ, ਸੰਸਾਰੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਸਹਿਣਯ ਬਿਮਾਰੀ, ਜੋ ਮੋਹ ਰੂਪ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਯੋਗ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਦੀ ਵਿਸ਼-ਨਾਸ਼ਕ ਦਵਾਈ। ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ, ਹਰਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਕੌਤਾਹਲ ਤੇ ਵਿਘਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰਤ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮੋਹ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਘਣ ਘਟ ਛਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਤਮ-ਸਰੂਪ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਰਾਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਸੱਚ ਵੇਖ ਕੇ—ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰੀ ਭਟਕਣਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਖੇਡ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮਨ ਦਾ ਮੂਲ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਅਨੁਭਵ ਤੇ ਰਚਨਾਵਾਂ ਇੱਕਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਉਪਕਰਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ-ਭਟਕਣਾ ਵੀ ਖੇਡ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਰਥ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਜਬੂਤੀ; ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਚਲਚਲ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਸੁਕਸ਼ਮ ਝਟਕਾ ਹਵਾ ਤੋਂ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ, ਜੋ ਅਪਾਰ, ਅਮਾਪ, ਤੇ ਵਿਭੇਦ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਦੇਹ-ਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਦਿਸਾਂ, ਜਾਂ ਪਰਮ ਸਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ-ਭਟਕਣਾ ਸਿਰਫ ਖੇਡ ਹੈ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਸਾਫ ਹੈ, ਉਹ ਨਵੀਂ ਉਤਪੱਤੀ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਮੰਗਦੇ, ਨਾ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਆਤਮ-ਵਿਕਾਰ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ-ਅਸਵੀਕਾਰ ਦੇ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਉਹ ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਜੰਗਲ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਕਰਮ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਬੋਲਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਵੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਮ ਜਾਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਜਾਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਮਨ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਉਹ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਕੌਤਾਹਲ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਬ੍ਰੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਮਸਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਭ੍ਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ; ਬਚਪਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਲਗਾਤਾਰ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ, ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਏਕਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਆਤਮ-ਸਰੂਪ ਸਦਾ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ—even ਜੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਏ—ਅਗਿਆਨੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕੋਈ ਰੋਗ, ਕੋਈ ਜ਼ਹਿਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰਕ ਮੁਸੀਬਤ ਇੰਨੀ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਜਿੰਨੀ ਮੂਰਖਤਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕੁਝ refined ਹੋ ਚੁਕਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇੰਨੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੇ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਖਦੀਰਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਕਾਂਟੇ। ਰਾਮਾ, ਇਹੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਚਮਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿਖ ਮੰਗੀ ਜਾਵੇ, ਬਜਾਏ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਬਰਬਾਦ ਜੀਵਨ ਜੀਣ ਦੇ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਅੰਧਤਾ ਜਾਂ ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕਮਲ, ਜੋ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਕਾਲਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਕੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਵਿਵੇਕ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਨਣ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੀ। ਸੰਸਾਰੀ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਆਤਮ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਇਥੇ ਹਰੀ, ਹਰਾ, ਆਦਿ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਵੀ ਇੰਝ ਜੀਉ। ਇੱਥੇ ਦੁਖ ਅੰਤਹਿਨ ਹਨ, ਤੇ ਸੁਖ ਪਲ-ਭਰ ਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਸੁਖ-ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾ ਧਰੋ, ਜੋ ਦੁਖ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ। ਜੋ ਅਵਸਥਾ ਅੰਤਹਿਨ ਤੇ ਅਸਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਪਾਤਰ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤਿ-ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਸਿਰਫ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਆਨੰਦ, ਤੇ ਰਾਜ-ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਖੋਖਲੇ ਡਰਾਮੇ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਲਾਸ-ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਚਲਾਕ, ਦੁਸ਼ਟ, ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਵਿਖਾਵਾ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰੋਂ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ— ਇਹ ਮੋਹ-ਭਰਮ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਸੁਸਤ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਦੁਖ ਤੋਂ ਦੂਜੇ, ਇੱਕ ਡਰ ਤੋਂ ਦੂਜੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਨਰਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।