ਰਾਮ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹੋ, ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚਾਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੇਸਰ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਬੁੱਧੀ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਰਥ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਥੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਮਨ ਬਹੁਤ ਚੰਚਲ ਹੈ, ਰਾਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰ। ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਨਾਲ ਰੋਕੋ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣੋ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਵੇਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਗਿਆਨਤ, ਅਤੇ ਕੁਸੰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹੀ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਵਿਵੇਕ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਦੋ ਫਲ—ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਚਾਰ ਰਾਖੇ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਸ਼ਾਂਤੀ, ਵਿਚਾਰ, ਸੰਤੋਖ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ। ਇਹ ਚਾਰ, ਚਾਹੇ ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਸਾਰੇ, ਯਤਨ ਨਾਲ ਪਾਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਮੁੱਲ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਇੱਕ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਰੋ ਹੀ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਵੇਕ ਹੀ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ, ਗਿਆਨ, ਤਪ, ਤੇਜ ਦਾ ਰੂਪ, ਆਭੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਬਰਤਨ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਾਰੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਮੰਦਤਾ ਅਵਿਚਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾੜ੍ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਢ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਠੋਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਜਾਗ੍ਰਤ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਸਤਿਤਵ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਕਮਲ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਹੋ, ਿਵਧਵਾਨ ਹੋ, ਇਸ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਸਾਰੰਗੀ ਦੀ ਧੁਨ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਿਰਲੇਪਤਾ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਸਮ-ਚਿੱਤ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੀ ਧਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਮਾ। ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਵੇਕ ਨੂੰ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਉੱਤਮ ਤਪ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੁਆਰਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯਤਨ ਨਾਲ, ਮੂਰਖਤਾ ਨੂੰ ਮਿਟਾਓ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਿਸ਼-ਵ੍ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਅਤੇ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਕਾਜਲ ਹੈ। ਮੂਰਖਤਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਸ ਇਹ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਵੀ, ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਆਰਥ ਆਸਾਂ ਅਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਦਾ ਸੱਪ-ਕੁਆਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਰੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਸਿਕੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਮੜੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਅਸਲੀਅਤ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਸੁਚੱਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਮਲ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਾਤ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲੀ ਇਨਸਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਰਾਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਮਨ, ਨੈਤਿਕ ਚਿੰਤਨ ਦੀ ਠੰਢੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਨਿਰਮਲ ਦਿਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰਜਸ ਅਤੇ ਤਮਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਫ਼ ਸੱਤਵ ਵਾਲਾ ਮਨ ਥਾਪੋ, ਅਤੇ ਇਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਸਥਿਰ ਰਹੋ। ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਗੁਣ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਰਤਨ ਦੀ ਚਮਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ। ਤੁਸੀਂ ਵਿਵੇਕ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਨਾਲ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਰਾਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਡੰਡੀਆਂ ਲਗਾਤਾਰ ਉੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੁਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਕਵਲ ਬਿਨਾ ਚੰਦ ਦੇ ਪੂਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਖਿੜਦਾ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵੀ ਕਾਰਜ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਧਾਰਣਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਹੋਣ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸਾਧਕ ਦਾ ਮਨ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਅੰਤਹੀਨ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਲਣ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੱਥਰ ਸੂਰਜੀ ਹੜ੍ਹ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਮਾ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਸਹਿਣ ਸ਼ਕਤਿ, ਜੋ ਭਟਕਾਵ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਯੋਗ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਰਿ, ਹਰਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਅਤੇ ਭਟਕਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕ ਅਕਲ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਭਟਕਾਵ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਗਾੜ੍ਹਾ ਬੱਦਲ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਚਤੁਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ ਜਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਅਸਲ-ਅਸਲਤਾ ਦੇਖ ਕੇ—ਤਾਂ ਸੰਸਾਰਿਕ ਭਟਕਾਵ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਖੇਡ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਦਾ ਮੂਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਰਚਨਾਵਾਂ ਇਕਸਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਯੰਤਰ ਦੀ ਚਲਣ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਭਟਕਾਵ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਖੇਡ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਰਥ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ; ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਚਲਣ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਚਲਣ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਸੁਖਮ ਵਾਈਬ੍ਰੇਸ਼ਨ ਹਵਾ ਤੋਂ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ, ਅਨੰਤ, ਅਮਾਪ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਵਾਂਗ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਕਲ ਨਾਲ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਭਟਕਾਵ ਸਿਰਫ ਖੇਡ ਹੈ। ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ 'ਤੇ ਆਧਾਰਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਅਕਲ ਸਾਫ਼ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨਵੀਂ ਉਤਪਤੀ ਵਾਂਗ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਮੰਗਦੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਤਿਆਗ ਜਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਆਉਂਦੇ ਨਹੀਂ; ਜੰਗਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਜਾਂਦੇ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਨਾ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਕਾਰਜ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਧਾਰਣਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਜਾਂ ਤਿਆਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।