ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ, "ਆਓ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ," ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪੰਖੜੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟਾ ਬੱਦਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਮਲ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੰਸ ਵਾਂਗ, ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਕੇ ਬੋਲੇ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਬਾਂਦਰ ਵਾਂਗ ਚੰਚਲ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ 'ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੀ ਛਾਂ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਵਭਾਵ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਾਗਰੂਕ ਮਨ ਨਾਲ, ਦੁਖ ਅਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿਮਣੀ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ 'ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ' ਵਾਲੀ ਗਲਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਈ?" ਚੁਪ-ਚਾਪ ਰਹਿੰਦਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਦੁਖ ਦਾ ਇਲਾਜ ਪੁੱਛ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗਾ।" ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚੈਤਾ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਪੰਖੜੀ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਰੋਗ ਦਾ ਇਲਾਜ ਦੱਸਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵ ਤੋਂ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਕੇ, ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ। ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਣ ਉਪਰੰਤ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚੈਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਲਾ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਤੈਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ।" "ਹੁਣ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਾ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗ 'ਤੇ, ਭਾਰਤਵਰਸ਼ 'ਚ ਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਉਥੇ, ਜੋ ਲੋਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹਨ, ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾ। ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ, ਵਿਰਕਤੀ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਵੈਰਾਗੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ-ਦਾਇਕ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਜਿੰਨਾ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਇਥੇ ਰਹਿਣ। ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ; ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਇਹ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਸੁਣ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹੈ। "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਵੇਂ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਦਾ ਮਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਉਤਰਣ ਵਿੱਚ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਹੋਇਆ?" ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਭਾਵ ਤੋਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਤਰੰਗ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਰਾਹਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਿਛਲੇ, ਵਰਤਮਾਨ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖੇ। ਜਦੋਂ ਯੋਗ-ਯੋਗ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਯੁੱਗ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸਿਖਾਇਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਜਿਆ। ਕਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਕਰਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਘਟ ਗਈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਪਤਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਵਿਭਾਗਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਸੀਮਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਥਾ, ਰਿਵਾਜ, ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰੰਥ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤ ਕੀਤੇ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਰਚੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਥਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ, ਲੋਕ ਰੋਜ-ਰੋਜ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਧਾਨ ਦੀ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦੇਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਰਚਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਡੂੰਘੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਆਤਮ-ਵਿਗਿਆਨ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਗਿਆਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਰਾਜ-ਗਿਆਨ, ਰਾਜ-ਰਹੱਸ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਆਤਮ-ਗ੍ਰੰਥ—ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਦੁਖ-ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁੱਧ-ਪਾਤਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ, ਰਾਮ, ਇੱਥੇ ਦਸ਼ਰਥ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ, ਇਹ ਸੁੰਦਰ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਵੈਰਾਗ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ। ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜ-ਵੈਰਾਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਵੈਰਾਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਵੈਰਾਗ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਵੇਕ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।