ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਉੱਦਮ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਗੁਪਤ ਸੰਬੰਧਾਂ ਬਾਰੇ ਗਹਿਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਦਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਹਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਉੱਦਮ-ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਦੰਦ ਪੀਸਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਮੰਦੇ ਉੱਦਮ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ ਕਿ "ਮੇਰਾ ਪਿਛਲਾ ਉੱਦਮ ਮੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ", ਤਾਂ ਇਹ ਸੋਚ ਤਿਆਗ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਕਾਰਵਾਈ। ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਮੰਦੇ ਪਿਛਲੇ ਉੱਦਮ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੌਜੂਦਾ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਪਿਛਲੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਦੋਸ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਅੱਜ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਝੂਠੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਦਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਣ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਲਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਧਿਆਂ ਜਾਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਮਤਾ ਵਿਚ ਨਾ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਬਲਕਿ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਦਮ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਉਦਾਹਰਨ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਹਿਰਣ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ-ਰੂਪ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਸ਼ੂ-ਸਮਾਨ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਗੁਣ ਅਪਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਘਰ ਵਿਚ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਨੀ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਨਾਜੁਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੀੜਾ ਜਖਮ ਨੂੰ ਚਾਟ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਗਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉੱਚੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਫਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੰਦੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਨਤੀਜੇ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। "ਭਾਗ" ਨਾਮ ਦੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਿੱਧੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਅਨੁਮਾਨ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਝੂਠਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। "ਭਾਗ ਮੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ"—ਇਹ ਫਕਰ ਮੂਰਖਤਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਅਣਦੇਖੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਦਮ ਤੇ ਵਿਵੇਕ ਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਅਰਥ ਸਵ-ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਲਕੜੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਤੇ ਉੱਦਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਲਕੜੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਨਤ ਅਤੇ ਯਤਨ ਗਲਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖੀ ਉੱਦਮ ਅਸੀਮ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਵਿਚੋਂ ਤੇਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ, ਚਾਹੇ ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਜਤਨ ਕਰ ਲਵੋ। ਜਿਵੇਂ ਘੜਾ ਜਾਂ ਕਪੜਾ ਆਪਣੀ ਸੀਮਾ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖੀ ਉੱਦਮ ਦੀ ਹੱਦ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਉੱਦਮ ਦਾ ਫਲ ਸਹੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਦੇ ਨਤੀਜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਉੱਦਮ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਇਤਿਹਾਸ ਗਵਾਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦੁੱਖ, ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਸੋਗ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਦਮ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਰੁਤਬਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਏ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਉੱਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਦੇ, ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ, ਸੁਣਦੇ ਜਾਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਗ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੂਝ ਵੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਆਲੱਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ? ਕੌਣ ਅਮੀਰ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ ਨਾ ਹੁੰਦਾ? ਆਲੱਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਆਲਸੀ ਤੇ ਗਰੀਬ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬਚਪਨ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਚੰਗੀ ਸੰਗਤ ਤੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਵਿਵੇਕ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਤੇ ਕਮੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ, ਤਦ ਦਿਨ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਸੰਝ ਦੀ ਛਾਂ ਫੈਲ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਉੱਦਮ ਭਾਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦੇਵੋ। ਚੰਗੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕੋ। ਜਿੰਨਾ ਵੱਧ ਉੱਦਮ ਹੋਵੇ, ਉੱਨਾ ਜਲਦੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਮਨੁੱਖੀ ਉੱਦਮ ਹੈ, ਭਾਗ ਨੂੰ ਭਾਗ ਹੀ ਸਮਝੋ। ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਵੇਲੇ "ਹਾਏ!" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ "ਭਾਗ" ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ "ਹਾਏ!" ਦਾ ਹੀ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਭਾਗ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਦਮੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਭਾਗ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਮੰਦਾ ਵਿਹਾਰ ਅੱਜ ਦੇ ਚੰਗੇ ਵਿਹਾਰ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਵੀ ਬਦਲੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉੱਦਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਲਾਭ ਦੀ ਲੋਭ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਆਮ, ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਭਾਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਉੱਦਮ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਹੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਦੋ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉੱਦਮ ਅਤੇ ਮੂਲ-ਸੂਝ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅੰਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਭ ਕੰਮ, ਚਾਹੇ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਵਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਉੱਦਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਿਖਾਰੀ ਚੰਗੇ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੀ ਉੱਦਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਚੱਬਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉੱਦਮ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਉੱਦਮ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੇਲੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਣ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਮਰਥ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਮਰਥ ਲੋਕ, ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁਝਵਾਨ ਨਹੀਂ, "ਭਾਗ" ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉੱਦਮ ਨੂੰ ਹੀ ਭਾਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਫ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਸੁਝ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਤੇ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਉੱਦਮ, ਚੰਗੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਨਾਵ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।