ਇੱਕ ਦਿਨ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਵੇਂ ਉਗੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਤੇ ਮਟਿਆਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜਸਵੀ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪੱਖਿਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਾਹੌਲ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਸੇਵਕ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਕੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕਰੋ ਕਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਆਏ ਹਨ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਡੰਡਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਮਹਾਰਾਜ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਖੜੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਥਰੈਸ਼ੋਲਡ ‘ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਤੇਜ ਅਤੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਟਿਆਲੇ, ਰੁੱਖੜੇ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਠਾਪ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਵਾਲ ਮੋਢਿਆਂ ‘ਤੇ ਛਲਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹਨਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਦੀਆਂ ਘਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁੰਦਰ, ਤੇਜਸਵੀ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਕਾਰ ਵਾਲੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚਮਕ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਗੰਭੀਰਤਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਵੀਣਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਕ ਅਮਰ ਮਿੱਤਰ ਸੀ—ਅਨੰਤ ਆਯੁ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਲ ਕਰੂਣਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਕਦੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਦੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਸੀ; ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭੈ ਦੋਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਦੂਰੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮੋਤੀ ਜੜਿਆ ਮੁਕੁਟ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੌਣਕ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਹਾਜ਼ਰੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸੁਭਾਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਆਨੰਦ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਅੱਜ ਜ਼ਰੂਰ ਅਸੀਂ ਧਰਮਾਤਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਆਮਦ ਸਾਡੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਈ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਕੁਝ ਭੈਭੀਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਘਯਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਅਰਘਯਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ੀਅਤ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸਨ, ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਪੁੱਛੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸਨਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਉਜਾਗਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘਯਾ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਾਂ ਵੀ ਦਿਤੀਆਂ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਦਾ ਯਥੋਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਖਿਆ: “ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੇ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਾਂ ਵਰਖਾ ਆਉਣੀ, ਜਾਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲਣੀਆਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਆਉਣਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲਣੀ, ਨਿਸ਼ੰਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਾ, ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਗਦੇ ਮਿਲ ਜਾਣਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਆਉਣਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਣੀ, ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਆਮਦ, ਜਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਣਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਰੇ ਸਮਝੇ ਗਏ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਨਾਲ, ਓਹੋ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਮਦ ਨਾਲ ਹੋਈ ਹੈ। ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦੋ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਾਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ? ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਮਦ ਇੰਨੀ ਮਾਂਝੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਜਾ ਤੁਹਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਨੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ, ਡਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਸਕਤ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਵਾਕਈ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸੁਭਾਗ ਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਤੁਹਾਡੀ ਆਮਦ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਆਮਦ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਚਮੁੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਮਦ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਦਰਬਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।