ਜਦੋਂ ਉੱਚੇ ਉਚਾਰਣ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਇਕੱਠੀ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਵਰਗੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਮੰਦਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਕੋਪਲੇ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਮੋਹਕ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਹਰੇਕ ਪ੍ਰਾਣੀ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਰੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸੁਰਗ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਇਹ ਵਰਖਾ ਇਕ ਛਾਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਬੱਦਲ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਰਗ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਘਿਉ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਲਗਾਤਾਰ ਸੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਈ। ਇਹ ਮੰਜ਼ਰ ਹਿਮ ਵਰਖਾ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਰਗਾ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਚੰਨਣ ਦੀ ਚਮਕ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੜੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਖਰ ਗਏ, ਚਮੇਲੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਝੜ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਘਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗਣ ਅਤੇ ਛੱਤਾਂ 'ਤੇ ਇਹ ਫੁੱਲ ਭਰ ਗਏ, ਜਿਥੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲੰਮੇ ਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਵਰਖਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਹਰ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮੁਸਕੁਰਾ ਉਠਿਆ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਜੋ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ, ਪੌਣੇ ਪੌਣੇ ਘੰਟੇ ਤੱਕ ਚੱਲੀ। ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੜੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਚੈਨ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਸੀਂ ਅਨੇਕਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਅਣਸੁਣਿਆ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਬੋਲ ਸੁਣਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਰਾਮ ਨੇ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਤਾਂ ਵਾਕ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਰਾਮ ਦੁਆਰਾ ਤੁਰੰਤ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।” ਹੁਣ, ਇਹ ਉਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਧੁਜਾ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਿਤ ਸ਼ੁੱਧ ਬਚਨਾਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ, ਵਿਆਸ, ਪੁਲਹਾ ਆਦਿ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਉਣ ਦਿਤੀ, ਤੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਮਲ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਰਾਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਵਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿੱਛੋਂ ਹਵਾ ਚੱਲਦੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਆਦਰਨੀਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਰੇਕ ਵਿਆਸ ਵਰਗੇ ਗੰਭੀਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਚਕਾਰ-ਵਿੱਚਕਾਰ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਯਾ ਵਰਗੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਚਯਵਨ, ਉਦਦਾਲਕ, ਸੀਰਾ, ਸ਼ਰਲੋਮਾ ਆਦਿ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾਂ ਉੱਤੇ, ਹਿਲਦੇ ਗਲ-ਬਾਂਹਾਂ, ਲਟਕਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਕੜੇ, ਤੇ ਰਿਵਾਜੀ ਘੇਰੇ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਵਿਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਹੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਵਿਆਸ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਨਾਰਦ ਵੀ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਪਲਸਤਯਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਦੀ ਸਭਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਰਮ ਗਏ, ਤੇ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ, ਖੇਡਦੇ ਕਮਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਕੁਸਾ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਮੁਕਟ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਟਾਵਾਂ, ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਗੁੱਝੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਰੂਬੀ ਜੜੇ ਕੜੇ। ਉਹ ਛਾਲਾਂ ਤੇ ਲੰਗੋਟ ਪਹਿਨੇ, ਰੇਸ਼ਮ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਢੀਲੀਆਂ ਕਮਰਪੱਟੀਆਂ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਤੁਰੰਤ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਆਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਮਿੱਠੜੇ ਬਚਨ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦਾ ਸਾਰੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠੜੇ ਬਚਨ ਤੇ ਸੁਆਲ ਪੁੱਛ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਛਾਈਆਂ ਚਟਾਈਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧਾਈਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਬਚਨ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਰਾਜਸੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਇਕੱਠੇ ਸਨ। ਨਾਰਦ, ਦੇਵਪੁੱਤਰ, ਵਿਆਸ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਮਰੀਚੀ, ਦੁਰਵਾਸਾ, ਅੰਗਿਰਸ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਤੁ, ਪੁਲਸਤਯਾ, ਪੁਲਹਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਰਲੋਮਾ, ਵਤਸਯਾਨ, ਭਰਦਵਾਜ, ਅਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਦਦਾਲਕ, ਰੀਚਿਕ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ, ਚਯਵਨ, ਉਸ਼ਮਾਪ, ਘ੍ਰਿਤਰਚੀ, ਸ਼ਾਲੁਦੀ, ਵਾਲੁਦੀ ਆਦਿ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉੱਥੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਰਾਮ ਵਲ ਮੁੜ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।