ਜਦੋਂ ਸਭ ਸੰਸਾਰੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵ ਇੱਕ ਪਲ ਵਾਸਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਝੂਲਦੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮਭਦ੍ਰ ਦੇ ਬਚਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਦਭੁਤ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਣ, ਸਭ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿਅੰਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿਤਾ। ਇਹ ਬਚਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਯੰਤ, ਘ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਦਿ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜੇ ਦਸ਼ਰਥ, ਨਗਰਵਾਸੀ, ਭੱਟ ਅਤੇ ਮੰਗਲਾਚਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—all ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੌਕਰ, ਹੋਰ ਮੰਤਰੀ, ਪੰਛੀ ਜੋ ਪਿੰਜਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਹਰਣ ਜੋ ਹੁਣ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਜੋ ਚਰਨਾ ਛੱਡ ਬੈਠ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੌਸਲਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲਤਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਵਾਨਰ, ਅਤੇ ਗਾਣਾ ਨਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ—all ਕੁਝ ਮੌਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ, ਵਿਆਸ, ਪੁਲਹ ਆਦਿ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—all ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਅਨੋਖੇ, ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਗ—all ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰਿਕ ਬਚਨ ਸੁਣੇ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਘੁਕੁਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਰਾਮ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਖੜੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਉੱਚ ਬਚਨ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂਵਾਂ ਵਰਗਾ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਮੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮਸਤ ਕਰ ਦਿਤਾ। ਇਹ ਵਰਖਾ ਐਵੇਂ ਜਾਪਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵ-ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੀ ਚਮਕ ਛਿੱਲ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਕਦੇ ਇਹ ਲਗਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਹੀ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਘਿਉ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸੁੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਵਰਖਾ ਬਰਫ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਰ ਵਾਂਗ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਰਗ, ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਦੁੱਧ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਰਗਾ ਜਾਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਸਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਲ-ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਛੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚਮੇਲੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਆੰਗਣ ਅਤੇ ਛੱਤਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਨਗਰ-ਨਿਵਾਸੀ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰ ਕੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗਾ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਬੱਦਲ-ਰਹਿਤ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੰਝਾ ਪਾ ਗਈ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ, ਪੌਣੇ ਪੌਣ ਘੰਟੇ ਤਕ ਚੱਲੀ। ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਭਰ ਗਈ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਵਰਖਾ ਥਮ ਗਈ, ਤਾਂ ਹਾਲ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਗੱਲ-ਬਾਤਾਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ: “ਅਸੀਂ ਯੁਗਾਂ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸੁਣਿਆ ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ—ਇਹ ਬਚਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਰਘੁਕੁਲ-ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਜੋ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਤਾਂ ਵਾਕ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਰਘੁਕੁਲ ਵੰਸ਼ਜ ਰਾਮ ਦੁਆਰਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।” ਹੁਣ, ਇਹ ਉਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਰਘੁਕੁਲ-ਧਵਜ ਰਾਮ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨਾਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣਾ ਨਿਰਣੈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ। ਤਦ, ਨਾਰਦ, ਵਿਆਸ, ਪੁਲਹ ਆਦਿ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦਸਰਥ-ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਿਲਾਰੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਾ ਛੱਡੀ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਅਗਲੇ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿੱਛੋਂ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪੂਜਨੀਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਲ-ਭਰੇ, ਬੱਦਲ-ਸਮਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਆਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਰਲ ਮਿਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਿਆ ਜਿਹੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਯਵਨ, ਉਦਾਲਕ, ਸ਼ੀਰ, ਸ਼ਰਲੋਮਾ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਆਪੋ ਵਿਚਲੀ ਛੁਹਾਰ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਚਲਾਟੇ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਕੰਘਣ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਯਜਨ-ਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਸਪਰਧਾ ਕਰਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਾਪ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ, ਉਥੇ ਵਿਆਸ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ, ਨਾਰਦ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। Pulastya ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ, ਤਾਂ ਦਸਰਥ-ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹਾਲ, ਜੋ ਹੁਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਮਿਲ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਤਿਅੰਤ ਰੌਸ਼ਨੀਮਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਘੁੰਘਰੂ ਸਨ, ਖੇਡਦੇ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਕੁਸ਼ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਕੁਟਾਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਟਾਵਾਂ, ਗੁੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੇਸ਼ ਸਨ; ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੰਘਣ, ਕੁਝ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਛਾਲ ਦੀਆਂ ਚੋਲੀਆਂ, ਲੰਗੋਟ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਢਿੱਲੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦੀਆਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਗਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭਾ ਇਕ ਅਤਿਅੰਤ ਪਵਿੱਤਰ, ਆਨੰਦਮਈ ਤੇ ਅਨੁਠੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਜਾਪ ਰਹੀ ਸੀ।