ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਅਜੇ ਵੀ ਉਲਝਣ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠਾ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਯਸ਼ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਯਜਨ ਤੰਤ੍ਰਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਘਨ ਪਾ ਕੇ ਤੋੜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਬੜੇ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਪਰਾਇਣ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਖਾਨ ਸੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਅਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆਇਆ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਫੌਰੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ, ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੌਸ਼ਿਕ, ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਸਾਰੇ ਦਰਬਾਨ, ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੁੱਖ ਮਹਲਦਾਰ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਏ ਹਨ। ਫਿਰ ਮਹਲਦਾਰ, ਜੋ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸੁਚਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਾਲ-ਲਾਲ ਜਟਾਵਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪੱਖਿਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਸੈਣਿਕਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਤੁਰੰਤ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਏ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਸੀਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੈਦਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਖੜੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਘ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਥਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇਜ ਅਤੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਕਰਕੇ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਦੀਆਂ ਬੱਦਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁੰਦਰ, ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਵਿਖੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਮਿਹਰ ਅਤੇ ਭੈ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਜੁਲਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਪਰ ਤੀਬਰ ਮੌਜੂਦਗੀ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਤੇਜ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਰਮ ਵੀਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਨ ਝੁਕਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਮਿੱਤਰ ਸੀ—ਅਮਰਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਛਿੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਕਦੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਦੇ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ, ਉੱਚੇ ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਡਰ ਦੋਵੇਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਦੂਰੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮੋਤੀ-ਮੁਕਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮਸਤਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੁਹਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਵਾਦਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦਵਿਜਨ (ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ) ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਆਗਮਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਅਸੀਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅਦਿ ਰਹਿਤ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੇਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਧਰਮਿਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਆਗਮਨ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣਨਾ ਸਾਡੀ ਨੇਕੀ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਭ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਡਰਾਉਣਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਸਨੂੰ ਅਰਘ (ਸਵਾਗਤ ਜਲ) ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਅਰਘ ਲਿਆ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ, ਅਤੇ ਫੇਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਿਣਾ ਕਰਕੇ ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਪੁੱਛੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਪੁੱਛੀ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਯਥੋਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦਾ ਜਲ, ਸਵਾਗਤ ਜਲ ਅਤੇ ਗਾਈਆਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਯਥੋਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਣਾ, ਸੁੱਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਮੀਂਹ ਪੈਣਾ ਜਾਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲ ਜਾਣਾ, ਤੇਰਾ ਆਉਣਾ ਵੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਮਨਚਾਹੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਨਿਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਗਦੇ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤੇਰਾ ਆਗਮਨ ਸਾਡੇ ਲਈ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ।