ପାମରୈର୍ ଅପି ଭୂପତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପ୍ରଜ୍ଞାଵଶାନ୍ ନରୈଃ । ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗଯୋଗ୍ଯତ୍ଵଂ ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ଯୈଵେହ ଦୃଶ୍ଯତେ
ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଛନ୍ତି; ଏଠାରେ କେବଳ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ପ୍ରଜ୍ଞଯା ଵାଦିନସ୍ ସର୍ଵେ ସ୍ଵଵିକଲ୍ପଵିଲାସିନଃ । ଜଯନ୍ତି ସୁଗତପ୍ରଖ୍ଯା ରଵାନ୍ ଅବ୍ଧିରଵା ଇଵ
ଯେଉଁମାନେ ବୁଦ୍ଧିମତି ଭାବରେ କଥା କହନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଚିନ୍ତାଧାରାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁଭ ଲୋକମାନେ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନଦୀର ଶବ୍ଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ଚିନ୍ତାମଣିର୍ ଇଯଂ ପ୍ରଜ୍ଞା ହୃତ୍କୋଶସ୍ଥା ଵିଵେକିନଃ । ଫଲଂ କଲ୍ପଲତେଵୈଷା ଚିନ୍ତିତଂ ସମ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଥିବା ଏହି ବୁଦ୍ଧି ଜଣେ ଚିନ୍ତାମଣି ପରି, ଯେପରି ଚିନ୍ତା କଲେ ମନୋରଥ ପୂରଣ କରେ, ତେଣୁ ଏହି ବୁଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରାଯାଇଥିବା କଥାକୁ ଫଳରୂପେ ଦେଇଥାଏ।
ଭଵ୍ଯସ୍ ତରତି ସଂସାରଂ ପ୍ରଜ୍ଞଯା ପ୍ରୋହ୍ଯତେ ଽଧମଃ । ଶିକ୍ଷିତଃ ପାରମ୍ ଆପ୍ନୋତି ନାଵା ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଶିକ୍ଷିତଃ
ଉତ୍ତମ ଲୋକେ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସଂସାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନିମ୍ନ ଲୋକେ ତାହାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ଲୋକେ ପାରକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଯେପରି ନୌକା ଠିକ୍ ଭାବେ ଚାଲିଲେ ପାରକୁ ଯାଏ, ଅଶିକ୍ଷିତ ଲୋକେ ତାହାରେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଧୀସ୍ ସମ୍ଯଗ୍ଯୋଜିତା ପାରମ୍ ଅସମ୍ଯଗ୍ଯୋଜିତାପଦମ୍ । ନରଂ ନଯତି ସଂସାରେ ଵହନ୍ତୀ ନୌର୍ ଇଵାର୍ଣଵେ
ଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟବହୃତ ବୁଦ୍ଧି ମଣିଷକୁ ପାରକୁ ନେଇଯାଏ, ଭୁଲ୍ ଭାବେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଲେ ଦୁଃଖରେ ପକାଇ ଦିଏ। ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ନୌକା ସମୁଦ୍ରରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଚାଲିଲେ ପାରକୁ ନେଇଯାଏ, ନହେଲେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଵିଵେକିନମ୍ ଅସମ୍ମୂଢଂ ପ୍ରାଜ୍ଞମ୍ ଆଶାଗଣୋତ୍ଥିତାଃ । ଦୋଷା ନ ପରିବାଧନ୍ତେ ସନ୍ନଦ୍ଧମ୍ ଇଵ ସାଯକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ବିବେକଶୀଳ ଓ ଅବିଭ୍ରାନ୍ତ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅନେକ ଦୋଷ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି କ୍ଷତି କରିପାରେ ନାହିଁ; ଯେପରିକି ଭଲ ଭାବରେ ଆବୃତ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ତୀର ଆଘାତ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ପ୍ରଜ୍ଞଯେଦଂ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ସମ୍ଯଗ୍ ଏଵାଙ୍ଗ ଦୃଶ୍ଯତେ । ସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶିନମ୍ ଆଯାନ୍ତି ନାପଦୋ ନ ଚ ସମ୍ପଦଃ
ହେ ପ୍ରିୟ, ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଦେଖିପାରାଯାଏ; ଯେଉଁମାନେ ସଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ନ ଦୁଃଖ ଆସେ, ନ ସୁଖ।
ପିଧାନଂ ପରମାର୍କସ୍ଯ ଜଡାତ୍ମା ଵିତତୋ ଽସିତଃ । ଅହଙ୍କାରାମ୍ବୁଦୋ ମତ୍ତଃ ପ୍ରଜ୍ଞାଵାତେନ ପାଟ୍ଯତେ
ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅହଂକାରର କଳା ମେଘ ଯେଉଁପରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଢାକି ଦେଇଥାଏ, ସେହି ଆବରଣକୁ ବିବେକର ପବନ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି।
ପଦମ୍ ଅତୁଲମ୍ ଉପୈତୁମ୍ ଇଚ୍ଛତା ସ୍ଵଂ ପ୍ରଥମମ୍ ଇଯଂ ମତିର୍ ଏଵ ଲାଲନୀଯା । ଫଲମ୍ ଅଭିପତତା କୃଷୀଵଲେନ ପ୍ରଥମତରଂ ନନୁ କୃଷ୍ଯତେ ଧରୈଵ
ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରଥମେ ନିଜ ମନକୁ ସାଧୁରେ ଲାଡ଼ିବା ଦରକାର; ଯେପରିକି ଚାଷୀ ଫଳ ଆଶା କରିବା ପୂର୍ବରୁ ମାଟିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ।
ଏଵଂ ଜନକଵଦ୍ ରାମ ଵିଚାର୍ଯାତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା । ପଦଂ ଵିଦିତଵେଦ୍ଯାନାମ୍ ଅଚିରେଣାଧିଗଚ୍ଛସି
ଏଭଳି ରାମ, ତୁମେ ଜଣକଙ୍କ ପରି ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜେ ବିଚାର କରି, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଯେଉଁ ପଦକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେହି ଦଶାକୁ ଶୀଘ୍ର ଅନୁଭବ କରିପାରିବ।
ଯେ ହି ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଜନ୍ମାନଃ ପ୍ରାଜ୍ଞା ରାଜସଜାତଯଃ । ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯଂ ତେ ଜନା ଜନକୋ ଯଥା
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ରାଜବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ଜଣକଙ୍କ ପରି, ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ, ସେହି ଦଶାକୁ ନିଜେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ତାଵତ୍ ତାଵଦ୍ ଵିଜିତ୍ଯାରୀନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଖ୍ଯାନ୍ ଯତେତ ହ । ଯାଵଦ୍ ଆତ୍ମାତ୍ମନୈଵାଯମ୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ପ୍ରସୀଦତି
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ଆତ୍ମା ନିଜେ ଆତ୍ମାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନାମକ ଶତ୍ରୁମାନେଠାରୁ ପୁନିପୁନି ଜିତିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରସନ୍ନେ ସର୍ଵଗେ ଦେଵେ ଦେଵେଶେ ପରମାତ୍ମନି । ସ୍ଵଯମ୍ ଆଲୋକିତେ ସର୍ଵାଃ କ୍ଷୀଯନ୍ତେ ଦୁଃଖଦୃଷ୍ଟଯଃ
ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପରମ ଆତ୍ମା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ନିଜେ ଦେଖାଦେଲେ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ମୁଷ୍ଟଯୋ ମୋହବୀଜାନାଂ ଵୃଷ୍ଟଯୋ ଵିଵିଧାପଦାମ୍ । କୁଦୃଷ୍ଟଯଃ କ୍ଷଯଂ ଯାନ୍ତି ତସ୍ମିନ୍ ଦୃଷ୍ଟେ ପରାଵରେ
ଭ୍ରମର ମୂଳ ହେଉଥିବା ଅନ୍ଧକାରର ମୁଠିଗୁଡ଼ିକ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବିପଦର ବର୍ଷା, ଭ୍ରାନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ — ଏ ସବୁ ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ଦୁହିଁକୁ ଦେଖିବା ସମୟରେ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ସଦା ଜନକଵଦ୍ ରାମ ସର୍ଵାରମ୍ଭଵତାତ୍ମନା । ପ୍ରଜ୍ଞଯାତ୍ମାନମ୍ ଆଲକ୍ଷ୍ଯ ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନ୍ ଉତ୍ତମୋ ଭଵ
ହେ ରାମ, ସଦା ଜନକଙ୍କ ପରି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତ ମନ ରଖି, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଚିହ୍ନି, ଧନ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବା।
ନିତ୍ଯମ୍ ଆତ୍ତଵିଚାରସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଶ୍ ଚଞ୍ଚଲଂ ଜନମ୍ । ଜନକସ୍ଯେଵ କାଲେନ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମା ପ୍ରସୀଦତି
ଯିଏ ସଦା ଚିନ୍ତନରେ ଲିନ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ଲୋକମାନେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି ଦେଖେ, ସେଠାରେ ଜନକଙ୍କ ପରି, ସମୟ ସହିତ ନିଜ ଆତ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ନ ଦୈଵଂ ନ ଚ କର୍ମାଣି ନ ଧନାନି ନ ବନ୍ଧଵଃ । ଶରଣଂ ଭଵଭୀତାନାଂ ସ୍ଵପ୍ରଯତ୍ନାଦ୍ ଋତେ ନୃଣାମ୍
ଭାଗ୍ୟ, କର୍ମ, ଧନ କିମ୍ବା ଆତ୍ମୀୟମାନେ — ଏହି ସବୁ ଭବଭୟରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ନୁହେଁ; ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ବ୍ୟତୀତ କିଛି ନାହିଁ।
ଯେ ଦୈଵନିଷ୍ଠାଃ କର୍ମାଦିକୁଵିକଲ୍ପପରାଯଣାଃ । ତେଷାଂ ମନ୍ଦା ମତିସ୍ ତାତ ନାନୁଗମ୍ଯା ଵିନାଶିନୀ
ଯେମାନେ ଭାଗ୍ୟରେ ଆସ୍ଥା ରଖନ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିକଳ୍ପରେ ମନ ଲଗାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ମନ୍ଦ ଓ ଅନୁସରଣ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ବିନାଶକୁ ନେଇଯାଏ।
ଵିଵେକଂ ପରମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ଵିଲୋକ୍ଯାତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା । ଧିଯା ଵିରାଗୋଦ୍ଧୁରଯା ସଂସାରଜଲଧିଂ ତରେତ୍
ବିବେକକୁ ଭଲଭାବରେ ଧରି, ନିଜେ ନିଜକୁ ଦେଖି, ଅସକ୍ତିରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ଉଚିତ।
ଏଷା ସା କଥିତା ରାମ ନଭଃଫଲନିପାତଵତ୍ । ସୁଖଦା ଜ୍ଞାନସମ୍ପ୍ରାପ୍ତିର୍ ଅଜ୍ଞାନତରୁଶାତନୀ
ହେ ରାମ, ଏହି ହେଉଛି କଥା— ଜ୍ଞାନ ଲାଭ ଯାହା ସୁଖ ଦେଇଥାଏ, ଆକାଶରୁ ଫଳ ପଡିବା ପରି ଆସେ ଏବଂ ଅଜ୍ଞାନର ଗଛକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ।
ଜନକସ୍ଯେଵ ସଦ୍ବୁଦ୍ଧେସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ଵିଵେକିନଃ । ଵିକାସମ୍ ଏତ୍ଯ୍ ଅଯଂ ଦେହୀ ଦେଵଃ ପ୍ରାତର୍ ଇଵାମ୍ବୁଜମ୍
ଯେପରି ଜନକଙ୍କର ଭଲ ବୁଦ୍ଧି ଥିଲା, ସେପରି ଜଣେ ବିବେକଶୀଳ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଦେହୀ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ଖୋଲିଯାଏ, ପ୍ରଭାତରେ କମଳ ଫୁଟିବା ପରି।
ସଂଶାନ୍ତମନନଂ ଚିତ୍ତଂ ଵିଚାରେଣ ଵିଲୀଯତେ । ଗଲଦ୍ଵର୍ଣାକୃତିସ୍ପର୍ଶମ୍ ଆତପେନ ହିମଂ ଯଥା
ଯେତେବେଳେ ମନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ତାହା ଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ଗଳିଯାଏ; ଯେପରି ହିମ ପ୍ରଭାରେ ତାର ରଙ୍ଗ, ଆକୃତି ଓ ସ୍ପର୍ଶ ହରାଇ ରୂଦ୍ର ରେ ଗଳିଯାଏ, ସେପରି।
ଅଯମ୍ ଏଵାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାଂ ନିଶାଯାମ୍ ଉଦିତେ କ୍ଷଯେ । ସ୍ଵଯଂ ସର୍ଵଗତସ୍ ସ୍ଫାରସ୍ ସ୍ଵାଲୋକସ୍ ସମ୍ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଏହି ଅଜ୍ଞାନର ରାତିରେ 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଧ ଶେଷ ହେଲେ, ସ୍ୱୟଂ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ନିଜ ଆଲୋକ ଉଦିତ ହୁଏ।
ଅଯମ୍ ଏଵାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ସଙ୍କୋଚେ ଵିଲଯଂ ଗତେ । ଅନନ୍ତଭୁଵନଵ୍ଯାପୀ ଵିସ୍ତାରସ୍ ସମ୍ପ୍ରଜାଯତେ
'ମୁଁ ଏହି' ବୋଧର ସଙ୍କୋଚ ଗଳିଯିବା ପରେ, ଅନେକ ଜଗତ୍କୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ବିସ୍ତୃତ ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଜନକେନ ପରିତ୍ଯକ୍ତା ଯଥାହଙ୍କାରଵାସନା । ତଥା ତ୍ଵମ୍ ଅପି ସଦ୍ବୁଦ୍ଧେ ଵିଚାର୍ଯାନ୍ତଃ ପରିତ୍ଯଜ
ଯେପରି ଜନକ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଆଶାକୁ ଛାଡିଦେଇଥିଲେ, ସେପରି ହେ ସଦ୍ବୁଦ୍ଧି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି ମନରୁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୟାଗ କର।
ଅହଙ୍କାରାମ୍ବୁଦେ କ୍ଷୀଣେ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵିମଲେ ଽମଲଃ । ନୂନଂ ପ୍ରକଟତାମ୍ ଏତି ସ୍ଵାଲୋକୋ ଭାସ୍କରଃ ପରଃ
ଯେତେବେଳେ ଅହଂକାରର ମେଘ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ ଚେତନା ଆକାଶରେ ହରାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସ୍ୱୟଂ ଆଲୋକର ଉଚ୍ଚତମ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଏତାଵଦ୍ ଏଵାତିତମୋ ଯଦ୍ ଅହମ୍ଭାଵଭାଵନମ୍ । ତସ୍ମିଞ୍ ଶମମ୍ ଉପାଯାତେ ପ୍ରକାଶ ଉପଜାଯତେ
ଏହି ଅନ୍ଧକାର କେବଳ 'ମୁଁ' ବୋଧର ଚିନ୍ତା ଅଟୁଟ ରହିବା ଅଟେ; ଯେତେବେଳେ ଏହା ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଆଲୋକ ଉଦିତ ହୁଏ।
ନାହମ୍ ଅସ୍ମି ନ ଚାନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ନ ଚ ନାସ୍ତୀତି ଭାଵିତମ୍ । ମନଃ ପ୍ରଶାନ୍ତିମ୍ ଆଯାତଂ ନୋପାଦେଯେଷୁ ମଜ୍ଜତି
'ମୁଁ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ, ନ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି'—ଏହି ଭାବନା ଯେତେବେଳେ ହୃଦୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ମନ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଏବଂ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁରେ ଲିନ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଉପାଦେଯାନୁପତନଂ ହେଯୈକାନ୍ତଵିଵର୍ଜନମ୍ । ଯଦ୍ ଏତନ୍ ମନସୋ ରାମ ତଂ ବନ୍ଧଂ ଵିଦ୍ଧି ନେତରତ୍
ହେ ରାମ, ମନର ଯେଉଁ ଚେଷ୍ଟା ଉପାଦାନୀୟ ବସ୍ତୁ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିବା ଓ ତ୍ୟାଗ୍ୟ ବସ୍ତୁକୁ ଏଡ଼ିବା, ଏହା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧନ; ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ମା ଖେଦଂ ଭଜ ହେଯେଷୁ ମୋପାଦେଯପରୋ ଭଵ । ହେଯାଦେଯଦୃଶୌ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଶେଷସ୍ଥସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥତାଂ ଵ୍ରଜ
ଯାହାକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଥିବା ଜିନିଷ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରନି, ଯାହାକୁ ନେବାକୁ ଥିବା ଜିନିଷ ପାଇଁ ଆସକ୍ତ ହେଉନି। ଛାଡ଼ିବା ଓ ନେବା, ଏହି ଦୁଇ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଛାଡ଼ି, ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି, ସେଠି ନିଜକୁ ଦୃଢ଼ କରି ସ୍ୱସ୍ଥ ରୁହ।