ପ୍ରଜ୍ଞାଵାନ୍ ଅସହାଯୋ ଽପି ଵିଶାସ୍ତ୍ରୋ ଽପି ଵିସଜ୍ଜନଃ । ଉତ୍ତରତ୍ଯ୍ ଏଵ ସଂସାରସାଗରାଦ୍ ରାମ ପୋତଵତ୍
ହେ ରାମ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ସହଯୋଗୀ, ଶାସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ସଙ୍ଗୀ ବିନା ମଧ୍ୟ, ନିଜେ ନିଜେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ନୌକା ପରି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ।
ପ୍ରଜ୍ଞାଵାନ୍ ଅସହାଯୋ ଽପି କାର୍ଯାନ୍ତମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛତି । ଦୁଷ୍ପ୍ରଜ୍ଞଃ କାର୍ଯମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ପ୍ରଧାନମ୍ ଅପି ନଶ୍ଯତି
ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ସହଯୋଗୀ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ କାମର ସମାପ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ମୂର୍ଖ ଲୋକ ପ୍ରଧାନ କାମ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ହରାଇଦେଇଥାନ୍ତି।
ଶାସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜନସଂସର୍ଗୈଃ ପ୍ରଜ୍ଞାଂ ପୂର୍ଵଂ ଵିଵର୍ଧଯେତ୍ । ସେକସଂରକ୍ଷଣାରମ୍ଭୈଃ ଫଲପ୍ରାପ୍ତ୍ଯୈ ଲତାମ୍ ଇଵ
ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରହି ଆଦିରୁ ଜ୍ଞାନ ବୃଦ୍ଧି କରିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ଲତାକୁ ଫଳ ପାଇଁ ପାଣି ଦେଇ ଓ ରକ୍ଷା କରି ଲାଲନା କରାଯାଏ।
ପ୍ରଜ୍ଞାବଲବୃହନ୍ମୂଲଃ କାଲେ ସତ୍କାର୍ଯପାଦପଃ । ଫଲଂ ଫଲତ୍ଯ୍ ଅତିସ୍ଵାଦୁ ମାସୋ ବିମ୍ବମ୍ ଇଵୈନ୍ଦଵମ୍
ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତି ଯାହାର ମୂଳ, ସେହି ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟର ଗଛ ସମୟ ଆସିଲେ ଚନ୍ଦ୍ରର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାର ଭଳି ବହୁତ ମିଠା ଫଳ ଦିଏ।
ଯ ଏଵ ଯତ୍ନଃ କ୍ରିଯତେ ବାହ୍ଯାର୍ଥୋପାର୍ଜନେ ନରୈଃ । ସ ଏଵ ଯତ୍ନଃ କର୍ତଵ୍ଯଃ ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରଜ୍ଞାଵିଵର୍ଧନେ
ଲୋକେ ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଅर्जନ ପାଇଁ ଯେତେକି ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରୟାସ ପ୍ରଥମେ ଜ୍ଞାନ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ କରିବା ଉଚିତ।
ସୀମାନ୍ତଂ ସର୍ଵଦୁଃଖାନାମ୍ ଆପଦାଂ କୋଶମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ । ବୀଜଂ ସଂସାରଵୃକ୍ଷାଣାଂ ପ୍ରଜ୍ଞାମାନ୍ଦ୍ଯଂ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍
ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ସୀମା, ସମସ୍ତ ବିପଦର ଭଣ୍ଡାର ଏବଂ ସଂସାର ଗଛର ବୀଜ ହେଉଛି ଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାର; ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ।
ଯତ୍ ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ ଯଚ୍ ଚ ପାତାଲାଦ୍ ଯଦ୍ ରାଜ୍ଯାତ୍ ସମଵାପ୍ଯତେ । ତତ୍ ସମାସାଦ୍ଯତେ ସର୍ଵଂ ପ୍ରଜ୍ଞାକୋଶାନ୍ ମହାମତେ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସ୍ୱର୍ଗ, ପାତାଳ କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠାରୁ ଯେଉଁ ଲାଭ ମିଳେ, ସେ ସବୁ ଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାରରୁ ମିଳେ।
ପ୍ରଜ୍ଞଯୋତ୍ତୀର୍ଯତେ ଘୋରାଦ୍ ଅସ୍ମାତ୍ ସଂସାରସାଗରାତ୍ । ନାଚାରୈର୍ ନ ଚ ଵା ତୀର୍ଥୈସ୍ ତପସା ଚ ନ ରାଘଵ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ; କୌଣସି ଆଚାର, ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ରାଘବ।
ଯତ୍ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ ସମ୍ପଦଂ ଦୈଵୀମ୍ ଅପି ଭୂମିଚରା ନରାଃ । ପ୍ରଜ୍ଞାପୁଷ୍ପଲତାଯାସ୍ ତତ୍ ଫଲଂ ସ୍ଵାଦୁ ସମୁତ୍ଥିତମ୍
ମଣିଷମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଦେବତାସମ୍ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେ ସବୁ ଜ୍ଞାନର ଫୁଲ ଲତାର ମଧୁର ଫଳ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ପ୍ରଜ୍ଞଯା ନଖରାଲୂନଵନଵାରଣରକ୍ତପାଃ । ଜମ୍ବୁକୈର୍ ଵିଜିତାସ୍ ସିଂହାସ୍ ସିଂହୈର୍ ହରିଣକା ଇଵ
ଯେପରି ହରିଣମାନେ ସିଂହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନଖ କଟା ରକ୍ତ ଶୋଷିତ ସିଂହମାନେ ମଧ୍ୟ ଶିଆଳମାନେ ଦ୍ୱାରା ଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
ପାମରୈର୍ ଅପି ଭୂପତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପ୍ରଜ୍ଞାଵଶାନ୍ ନରୈଃ । ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗଯୋଗ୍ଯତ୍ଵଂ ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ଯୈଵେହ ଦୃଶ୍ଯତେ
ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଛନ୍ତି; ଏଠାରେ କେବଳ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ପ୍ରଜ୍ଞଯା ଵାଦିନସ୍ ସର୍ଵେ ସ୍ଵଵିକଲ୍ପଵିଲାସିନଃ । ଜଯନ୍ତି ସୁଗତପ୍ରଖ୍ଯା ରଵାନ୍ ଅବ୍ଧିରଵା ଇଵ
ଯେଉଁମାନେ ବୁଦ୍ଧିମତି ଭାବରେ କଥା କହନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଚିନ୍ତାଧାରାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁଭ ଲୋକମାନେ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନଦୀର ଶବ୍ଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ଚିନ୍ତାମଣିର୍ ଇଯଂ ପ୍ରଜ୍ଞା ହୃତ୍କୋଶସ୍ଥା ଵିଵେକିନଃ । ଫଲଂ କଲ୍ପଲତେଵୈଷା ଚିନ୍ତିତଂ ସମ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଥିବା ଏହି ବୁଦ୍ଧି ଜଣେ ଚିନ୍ତାମଣି ପରି, ଯେପରି ଚିନ୍ତା କଲେ ମନୋରଥ ପୂରଣ କରେ, ତେଣୁ ଏହି ବୁଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରାଯାଇଥିବା କଥାକୁ ଫଳରୂପେ ଦେଇଥାଏ।
ଭଵ୍ଯସ୍ ତରତି ସଂସାରଂ ପ୍ରଜ୍ଞଯା ପ୍ରୋହ୍ଯତେ ଽଧମଃ । ଶିକ୍ଷିତଃ ପାରମ୍ ଆପ୍ନୋତି ନାଵା ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଶିକ୍ଷିତଃ
ଉତ୍ତମ ଲୋକେ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସଂସାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନିମ୍ନ ଲୋକେ ତାହାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ଲୋକେ ପାରକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଯେପରି ନୌକା ଠିକ୍ ଭାବେ ଚାଲିଲେ ପାରକୁ ଯାଏ, ଅଶିକ୍ଷିତ ଲୋକେ ତାହାରେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଧୀସ୍ ସମ୍ଯଗ୍ଯୋଜିତା ପାରମ୍ ଅସମ୍ଯଗ୍ଯୋଜିତାପଦମ୍ । ନରଂ ନଯତି ସଂସାରେ ଵହନ୍ତୀ ନୌର୍ ଇଵାର୍ଣଵେ
ଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟବହୃତ ବୁଦ୍ଧି ମଣିଷକୁ ପାରକୁ ନେଇଯାଏ, ଭୁଲ୍ ଭାବେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଲେ ଦୁଃଖରେ ପକାଇ ଦିଏ। ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ନୌକା ସମୁଦ୍ରରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଚାଲିଲେ ପାରକୁ ନେଇଯାଏ, ନହେଲେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଵିଵେକିନମ୍ ଅସମ୍ମୂଢଂ ପ୍ରାଜ୍ଞମ୍ ଆଶାଗଣୋତ୍ଥିତାଃ । ଦୋଷା ନ ପରିବାଧନ୍ତେ ସନ୍ନଦ୍ଧମ୍ ଇଵ ସାଯକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ବିବେକଶୀଳ ଓ ଅବିଭ୍ରାନ୍ତ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅନେକ ଦୋଷ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି କ୍ଷତି କରିପାରେ ନାହିଁ; ଯେପରିକି ଭଲ ଭାବରେ ଆବୃତ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ତୀର ଆଘାତ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ପ୍ରଜ୍ଞଯେଦଂ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ସମ୍ଯଗ୍ ଏଵାଙ୍ଗ ଦୃଶ୍ଯତେ । ସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶିନମ୍ ଆଯାନ୍ତି ନାପଦୋ ନ ଚ ସମ୍ପଦଃ
ହେ ପ୍ରିୟ, ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଦେଖିପାରାଯାଏ; ଯେଉଁମାନେ ସଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ନ ଦୁଃଖ ଆସେ, ନ ସୁଖ।
ପିଧାନଂ ପରମାର୍କସ୍ଯ ଜଡାତ୍ମା ଵିତତୋ ଽସିତଃ । ଅହଙ୍କାରାମ୍ବୁଦୋ ମତ୍ତଃ ପ୍ରଜ୍ଞାଵାତେନ ପାଟ୍ଯତେ
ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅହଂକାରର କଳା ମେଘ ଯେଉଁପରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଢାକି ଦେଇଥାଏ, ସେହି ଆବରଣକୁ ବିବେକର ପବନ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି।
ପଦମ୍ ଅତୁଲମ୍ ଉପୈତୁମ୍ ଇଚ୍ଛତା ସ୍ଵଂ ପ୍ରଥମମ୍ ଇଯଂ ମତିର୍ ଏଵ ଲାଲନୀଯା । ଫଲମ୍ ଅଭିପତତା କୃଷୀଵଲେନ ପ୍ରଥମତରଂ ନନୁ କୃଷ୍ଯତେ ଧରୈଵ
ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରଥମେ ନିଜ ମନକୁ ସାଧୁରେ ଲାଡ଼ିବା ଦରକାର; ଯେପରିକି ଚାଷୀ ଫଳ ଆଶା କରିବା ପୂର୍ବରୁ ମାଟିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ।
ଏଵଂ ଜନକଵଦ୍ ରାମ ଵିଚାର୍ଯାତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା । ପଦଂ ଵିଦିତଵେଦ୍ଯାନାମ୍ ଅଚିରେଣାଧିଗଚ୍ଛସି
ଏଭଳି ରାମ, ତୁମେ ଜଣକଙ୍କ ପରି ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜେ ବିଚାର କରି, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଯେଉଁ ପଦକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେହି ଦଶାକୁ ଶୀଘ୍ର ଅନୁଭବ କରିପାରିବ।
ଯେ ହି ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଜନ୍ମାନଃ ପ୍ରାଜ୍ଞା ରାଜସଜାତଯଃ । ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯଂ ତେ ଜନା ଜନକୋ ଯଥା
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ରାଜବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ଜଣକଙ୍କ ପରି, ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ, ସେହି ଦଶାକୁ ନିଜେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ତାଵତ୍ ତାଵଦ୍ ଵିଜିତ୍ଯାରୀନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଖ୍ଯାନ୍ ଯତେତ ହ । ଯାଵଦ୍ ଆତ୍ମାତ୍ମନୈଵାଯମ୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ପ୍ରସୀଦତି
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ଆତ୍ମା ନିଜେ ଆତ୍ମାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନାମକ ଶତ୍ରୁମାନେଠାରୁ ପୁନିପୁନି ଜିତିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରସନ୍ନେ ସର୍ଵଗେ ଦେଵେ ଦେଵେଶେ ପରମାତ୍ମନି । ସ୍ଵଯମ୍ ଆଲୋକିତେ ସର୍ଵାଃ କ୍ଷୀଯନ୍ତେ ଦୁଃଖଦୃଷ୍ଟଯଃ
ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପରମ ଆତ୍ମା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ନିଜେ ଦେଖାଦେଲେ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ମୁଷ୍ଟଯୋ ମୋହବୀଜାନାଂ ଵୃଷ୍ଟଯୋ ଵିଵିଧାପଦାମ୍ । କୁଦୃଷ୍ଟଯଃ କ୍ଷଯଂ ଯାନ୍ତି ତସ୍ମିନ୍ ଦୃଷ୍ଟେ ପରାଵରେ
ଭ୍ରମର ମୂଳ ହେଉଥିବା ଅନ୍ଧକାରର ମୁଠିଗୁଡ଼ିକ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବିପଦର ବର୍ଷା, ଭ୍ରାନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ — ଏ ସବୁ ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ଦୁହିଁକୁ ଦେଖିବା ସମୟରେ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ସଦା ଜନକଵଦ୍ ରାମ ସର୍ଵାରମ୍ଭଵତାତ୍ମନା । ପ୍ରଜ୍ଞଯାତ୍ମାନମ୍ ଆଲକ୍ଷ୍ଯ ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନ୍ ଉତ୍ତମୋ ଭଵ
ହେ ରାମ, ସଦା ଜନକଙ୍କ ପରି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତ ମନ ରଖି, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଚିହ୍ନି, ଧନ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବା।
ନିତ୍ଯମ୍ ଆତ୍ତଵିଚାରସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଶ୍ ଚଞ୍ଚଲଂ ଜନମ୍ । ଜନକସ୍ଯେଵ କାଲେନ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମା ପ୍ରସୀଦତି
ଯିଏ ସଦା ଚିନ୍ତନରେ ଲିନ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ଲୋକମାନେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି ଦେଖେ, ସେଠାରେ ଜନକଙ୍କ ପରି, ସମୟ ସହିତ ନିଜ ଆତ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ନ ଦୈଵଂ ନ ଚ କର୍ମାଣି ନ ଧନାନି ନ ବନ୍ଧଵଃ । ଶରଣଂ ଭଵଭୀତାନାଂ ସ୍ଵପ୍ରଯତ୍ନାଦ୍ ଋତେ ନୃଣାମ୍
ଭାଗ୍ୟ, କର୍ମ, ଧନ କିମ୍ବା ଆତ୍ମୀୟମାନେ — ଏହି ସବୁ ଭବଭୟରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ନୁହେଁ; ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ବ୍ୟତୀତ କିଛି ନାହିଁ।
ଯେ ଦୈଵନିଷ୍ଠାଃ କର୍ମାଦିକୁଵିକଲ୍ପପରାଯଣାଃ । ତେଷାଂ ମନ୍ଦା ମତିସ୍ ତାତ ନାନୁଗମ୍ଯା ଵିନାଶିନୀ
ଯେମାନେ ଭାଗ୍ୟରେ ଆସ୍ଥା ରଖନ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିକଳ୍ପରେ ମନ ଲଗାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ମନ୍ଦ ଓ ଅନୁସରଣ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ବିନାଶକୁ ନେଇଯାଏ।
ଵିଵେକଂ ପରମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ଵିଲୋକ୍ଯାତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା । ଧିଯା ଵିରାଗୋଦ୍ଧୁରଯା ସଂସାରଜଲଧିଂ ତରେତ୍
ବିବେକକୁ ଭଲଭାବରେ ଧରି, ନିଜେ ନିଜକୁ ଦେଖି, ଅସକ୍ତିରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ଉଚିତ।
ଏଷା ସା କଥିତା ରାମ ନଭଃଫଲନିପାତଵତ୍ । ସୁଖଦା ଜ୍ଞାନସମ୍ପ୍ରାପ୍ତିର୍ ଅଜ୍ଞାନତରୁଶାତନୀ
ହେ ରାମ, ଏହି ହେଉଛି କଥା— ଜ୍ଞାନ ଲାଭ ଯାହା ସୁଖ ଦେଇଥାଏ, ଆକାଶରୁ ଫଳ ପଡିବା ପରି ଆସେ ଏବଂ ଅଜ୍ଞାନର ଗଛକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ।