କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି କରୋତ୍ଯ୍ ଏଷ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି କୁତ୍ରଚିତ୍ । ସନ୍ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଏଵ ସତତଂ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଵପୁର୍ ଯତଃ
ସେ କାମ କରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ କେଉଁଠି କିଛି କରୁନାହାନ୍ତି; ସେ ସଦା ଜୀବନମୁକ୍ତ ଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ସୁଷୁପ୍ତାଵସ୍ଥିତସ୍ଯେଵ ଜନକସ୍ଯ ମହୀପତେଃ । ଭାଵନାସ୍ ସର୍ଵଭାଵେଭ୍ଯସ୍ ସର୍ଵଥୈଵାସ୍ତମ୍ ଆଗତାଃ
ଯେପରି ଏକ ରାଜା ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଥିଲେ ସମସ୍ତ ଭାବନା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେହିପରି ଜନକଙ୍କ ମନରେ ସମସ୍ତ ଭାବନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।
ଭଵିଷ୍ଯନ୍ ନାନୁସନ୍ଧତ୍ତେ ନାତୀତଂ ଚିନ୍ତଯତ୍ଯ୍ ଅସୌ । ଵର୍ତମାନଂ ନିମେଷଂ ତୁ ହସନ୍ନ୍ ଏଵାଵତିଷ୍ଠତେ
ସେ ଭବିଷ୍ୟତ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁନାହାନ୍ତି, ଗତକାଳ ବିଷୟରେ ମନେ କରୁନାହାନ୍ତି; ସେ ମାତ୍ର ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ହସିହସି ବସି ରହନ୍ତି।
ସ୍ଵଵିଚାରଵଶେନୈଵ ତେନ ତାମରସେକ୍ଷଣ । ପ୍ରାପ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ଯମ୍ ଅଶେଷେଣ ରାମ ନେତରଯେଚ୍ଛଯା
ହେ କମଳନୟନ, ରାମ, ସେ ଯାହା ପାଇଁଥିଲେ, ସେ ସବୁ କେବଳ ନିଜ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ପାଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ତାଵତ୍ ତାଵତ୍ ସ୍ଵକେନୈଵ ଚେତସା ପ୍ରଵିଚାର୍ଯତେ । ଯାଵଦ୍ ଯାଵଦ୍ ଵିଚାରାଣାଂ ସୀମାନ୍ତସ୍ ସମଵାପ୍ଯତେ
ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ମନରେ ଯେତେଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଚାର କରିପାରେ, ସେତେଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହିଁ ବିଚାର କରେ; ଯେତେବେଳେ ବିଚାରର ସୀମା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଥାମିଯାଏ।
ନ ତଦ୍ ଗୁରୋର୍ ନ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥାନ୍ ନ ପୁଣ୍ଯାତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ପଦମ୍ । ଯତ୍ ସତ୍ପ୍ରସଙ୍ଗାଦ୍ ଉଦିତଵିଚାରଵିଶଦାଦ୍ ଧୃଦଃ
ସେଠାକୁ ଗୁରୁଙ୍କ ଠାରୁ, ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜାଣି, କିମ୍ବା ପୁଣ୍ୟ କମାଇ ମିଳିନାହିଁ; ଏହା ମିଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଓ ମନର ଭଲ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ସ୍ନିଗ୍ଧଯା ନିଜଯା ଋଜ୍ଵ୍ଯା ପ୍ରଜ୍ଞଯୈଵ ଵଯସ୍ଯଯା । ପଦମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ରାମ ନ ନାମ କ୍ରିଯଯାନ୍ଯଯା
ହେ ରାମ, ଏହି ଦଶା କେବଳ ନିଜର ସ୍ନିଗ୍ଧ, ସରଳ ଓ ଜନ୍ମଜାତ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ହାସଲ ହୁଏ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାମ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଯସ୍ଯ ଜ୍ଵଲତି ତୀକ୍ଷ୍ଣାଗ୍ରା ପୂର୍ଵାପରଵିଚାରିଣୀ । ପ୍ରଜ୍ଞାଦୀପଶିଖା ଜାତୁ ତମ୍ ଆନ୍ଧ୍ଯଂ ନାନୁଧାଵତି
ଯାହାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିର ଆଲୋକ ତୀବ୍ର ଭାବେ ଜଳୁଛି ଏବଂ ସେ ପୂର୍ବ-ପରେ ଭଲ ଭାବରେ ବିଚାର କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଅନ୍ଧକାର କେବେ ଆସିପାରେ ନାହିଁ।
ଦୁରୁତ୍ତରା ଯା ଵିପଦୋ ଦୁଃଖକଲ୍ଲୋଲସଙ୍କୁଲାଃ । ତୀର୍ଯତେ ପ୍ରଜ୍ଞଯା ତାଭ୍ଯୋ ନାଵେଵାଦ୍ଭ୍ଯୋ ମହାମତେ
ଯେଉଁ ସମସ୍ୟାଗୁଡିକୁ ଦୁଃଖର ତରଙ୍ଗ ଭରିଥାଏ ଓ ଅତି କଷ୍ଟର ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଅଟକାଯାଏ, ସେଗୁଡିକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ନୌକାରେ ପାଣି ଚିରି ଯିବା ପରି ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ପ୍ରଜ୍ଞାଵିରହିତଂ ମୂଢମ୍ ଆପଦ୍ ଅଲ୍ପୈଵ ବାଧତେ । ପେଲଵୈଵାନିଲକଲା ସାରହୀନମ୍ ଇଵୋଲପମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଜ୍ଞାନ ନଥିବା ମୂର୍ଖ, ସେମାନେ ଅଳ୍ପ ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ କଷ୍ଟ ପାଆନ୍ତି, ଯେପରି ଶୁନ୍ୟ ନଳକୁ ଦୁର୍ବଳ ପବନ ମଧ୍ୟ ହେଲେ ହଲାଇ ଦେଉଛି।
ପ୍ରଜ୍ଞାଵାନ୍ ଅସହାଯୋ ଽପି ଵିଶାସ୍ତ୍ରୋ ଽପି ଵିସଜ୍ଜନଃ । ଉତ୍ତରତ୍ଯ୍ ଏଵ ସଂସାରସାଗରାଦ୍ ରାମ ପୋତଵତ୍
ହେ ରାମ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ସହଯୋଗୀ, ଶାସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ସଙ୍ଗୀ ବିନା ମଧ୍ୟ, ନିଜେ ନିଜେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ନୌକା ପରି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ।
ପ୍ରଜ୍ଞାଵାନ୍ ଅସହାଯୋ ଽପି କାର୍ଯାନ୍ତମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛତି । ଦୁଷ୍ପ୍ରଜ୍ଞଃ କାର୍ଯମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ପ୍ରଧାନମ୍ ଅପି ନଶ୍ଯତି
ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ସହଯୋଗୀ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ କାମର ସମାପ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ମୂର୍ଖ ଲୋକ ପ୍ରଧାନ କାମ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ହରାଇଦେଇଥାନ୍ତି।
ଶାସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜନସଂସର୍ଗୈଃ ପ୍ରଜ୍ଞାଂ ପୂର୍ଵଂ ଵିଵର୍ଧଯେତ୍ । ସେକସଂରକ୍ଷଣାରମ୍ଭୈଃ ଫଲପ୍ରାପ୍ତ୍ଯୈ ଲତାମ୍ ଇଵ
ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରହି ଆଦିରୁ ଜ୍ଞାନ ବୃଦ୍ଧି କରିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ଲତାକୁ ଫଳ ପାଇଁ ପାଣି ଦେଇ ଓ ରକ୍ଷା କରି ଲାଲନା କରାଯାଏ।
ପ୍ରଜ୍ଞାବଲବୃହନ୍ମୂଲଃ କାଲେ ସତ୍କାର୍ଯପାଦପଃ । ଫଲଂ ଫଲତ୍ଯ୍ ଅତିସ୍ଵାଦୁ ମାସୋ ବିମ୍ବମ୍ ଇଵୈନ୍ଦଵମ୍
ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତି ଯାହାର ମୂଳ, ସେହି ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟର ଗଛ ସମୟ ଆସିଲେ ଚନ୍ଦ୍ରର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାର ଭଳି ବହୁତ ମିଠା ଫଳ ଦିଏ।
ଯ ଏଵ ଯତ୍ନଃ କ୍ରିଯତେ ବାହ୍ଯାର୍ଥୋପାର୍ଜନେ ନରୈଃ । ସ ଏଵ ଯତ୍ନଃ କର୍ତଵ୍ଯଃ ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରଜ୍ଞାଵିଵର୍ଧନେ
ଲୋକେ ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଅर्जନ ପାଇଁ ଯେତେକି ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରୟାସ ପ୍ରଥମେ ଜ୍ଞାନ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ କରିବା ଉଚିତ।
ସୀମାନ୍ତଂ ସର୍ଵଦୁଃଖାନାମ୍ ଆପଦାଂ କୋଶମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ । ବୀଜଂ ସଂସାରଵୃକ୍ଷାଣାଂ ପ୍ରଜ୍ଞାମାନ୍ଦ୍ଯଂ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍
ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ସୀମା, ସମସ୍ତ ବିପଦର ଭଣ୍ଡାର ଏବଂ ସଂସାର ଗଛର ବୀଜ ହେଉଛି ଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାର; ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ।
ଯତ୍ ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ ଯଚ୍ ଚ ପାତାଲାଦ୍ ଯଦ୍ ରାଜ୍ଯାତ୍ ସମଵାପ୍ଯତେ । ତତ୍ ସମାସାଦ୍ଯତେ ସର୍ଵଂ ପ୍ରଜ୍ଞାକୋଶାନ୍ ମହାମତେ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସ୍ୱର୍ଗ, ପାତାଳ କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠାରୁ ଯେଉଁ ଲାଭ ମିଳେ, ସେ ସବୁ ଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାରରୁ ମିଳେ।
ପ୍ରଜ୍ଞଯୋତ୍ତୀର୍ଯତେ ଘୋରାଦ୍ ଅସ୍ମାତ୍ ସଂସାରସାଗରାତ୍ । ନାଚାରୈର୍ ନ ଚ ଵା ତୀର୍ଥୈସ୍ ତପସା ଚ ନ ରାଘଵ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ; କୌଣସି ଆଚାର, ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ରାଘବ।
ଯତ୍ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ ସମ୍ପଦଂ ଦୈଵୀମ୍ ଅପି ଭୂମିଚରା ନରାଃ । ପ୍ରଜ୍ଞାପୁଷ୍ପଲତାଯାସ୍ ତତ୍ ଫଲଂ ସ୍ଵାଦୁ ସମୁତ୍ଥିତମ୍
ମଣିଷମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଦେବତାସମ୍ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେ ସବୁ ଜ୍ଞାନର ଫୁଲ ଲତାର ମଧୁର ଫଳ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ପ୍ରଜ୍ଞଯା ନଖରାଲୂନଵନଵାରଣରକ୍ତପାଃ । ଜମ୍ବୁକୈର୍ ଵିଜିତାସ୍ ସିଂହାସ୍ ସିଂହୈର୍ ହରିଣକା ଇଵ
ଯେପରି ହରିଣମାନେ ସିଂହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନଖ କଟା ରକ୍ତ ଶୋଷିତ ସିଂହମାନେ ମଧ୍ୟ ଶିଆଳମାନେ ଦ୍ୱାରା ଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
ପାମରୈର୍ ଅପି ଭୂପତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପ୍ରଜ୍ଞାଵଶାନ୍ ନରୈଃ । ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗଯୋଗ୍ଯତ୍ଵଂ ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ଯୈଵେହ ଦୃଶ୍ଯତେ
ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଛନ୍ତି; ଏଠାରେ କେବଳ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ପ୍ରଜ୍ଞଯା ଵାଦିନସ୍ ସର୍ଵେ ସ୍ଵଵିକଲ୍ପଵିଲାସିନଃ । ଜଯନ୍ତି ସୁଗତପ୍ରଖ୍ଯା ରଵାନ୍ ଅବ୍ଧିରଵା ଇଵ
ଯେଉଁମାନେ ବୁଦ୍ଧିମତି ଭାବରେ କଥା କହନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଚିନ୍ତାଧାରାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁଭ ଲୋକମାନେ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନଦୀର ଶବ୍ଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ଚିନ୍ତାମଣିର୍ ଇଯଂ ପ୍ରଜ୍ଞା ହୃତ୍କୋଶସ୍ଥା ଵିଵେକିନଃ । ଫଲଂ କଲ୍ପଲତେଵୈଷା ଚିନ୍ତିତଂ ସମ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଥିବା ଏହି ବୁଦ୍ଧି ଜଣେ ଚିନ୍ତାମଣି ପରି, ଯେପରି ଚିନ୍ତା କଲେ ମନୋରଥ ପୂରଣ କରେ, ତେଣୁ ଏହି ବୁଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରାଯାଇଥିବା କଥାକୁ ଫଳରୂପେ ଦେଇଥାଏ।
ଭଵ୍ଯସ୍ ତରତି ସଂସାରଂ ପ୍ରଜ୍ଞଯା ପ୍ରୋହ୍ଯତେ ଽଧମଃ । ଶିକ୍ଷିତଃ ପାରମ୍ ଆପ୍ନୋତି ନାଵା ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଶିକ୍ଷିତଃ
ଉତ୍ତମ ଲୋକେ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସଂସାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନିମ୍ନ ଲୋକେ ତାହାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ଲୋକେ ପାରକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଯେପରି ନୌକା ଠିକ୍ ଭାବେ ଚାଲିଲେ ପାରକୁ ଯାଏ, ଅଶିକ୍ଷିତ ଲୋକେ ତାହାରେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଧୀସ୍ ସମ୍ଯଗ୍ଯୋଜିତା ପାରମ୍ ଅସମ୍ଯଗ୍ଯୋଜିତାପଦମ୍ । ନରଂ ନଯତି ସଂସାରେ ଵହନ୍ତୀ ନୌର୍ ଇଵାର୍ଣଵେ
ଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟବହୃତ ବୁଦ୍ଧି ମଣିଷକୁ ପାରକୁ ନେଇଯାଏ, ଭୁଲ୍ ଭାବେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଲେ ଦୁଃଖରେ ପକାଇ ଦିଏ। ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ନୌକା ସମୁଦ୍ରରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଚାଲିଲେ ପାରକୁ ନେଇଯାଏ, ନହେଲେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଵିଵେକିନମ୍ ଅସମ୍ମୂଢଂ ପ୍ରାଜ୍ଞମ୍ ଆଶାଗଣୋତ୍ଥିତାଃ । ଦୋଷା ନ ପରିବାଧନ୍ତେ ସନ୍ନଦ୍ଧମ୍ ଇଵ ସାଯକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ବିବେକଶୀଳ ଓ ଅବିଭ୍ରାନ୍ତ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅନେକ ଦୋଷ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି କ୍ଷତି କରିପାରେ ନାହିଁ; ଯେପରିକି ଭଲ ଭାବରେ ଆବୃତ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ତୀର ଆଘାତ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ପ୍ରଜ୍ଞଯେଦଂ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ସମ୍ଯଗ୍ ଏଵାଙ୍ଗ ଦୃଶ୍ଯତେ । ସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶିନମ୍ ଆଯାନ୍ତି ନାପଦୋ ନ ଚ ସମ୍ପଦଃ
ହେ ପ୍ରିୟ, ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଦେଖିପାରାଯାଏ; ଯେଉଁମାନେ ସଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ନ ଦୁଃଖ ଆସେ, ନ ସୁଖ।
ପିଧାନଂ ପରମାର୍କସ୍ଯ ଜଡାତ୍ମା ଵିତତୋ ଽସିତଃ । ଅହଙ୍କାରାମ୍ବୁଦୋ ମତ୍ତଃ ପ୍ରଜ୍ଞାଵାତେନ ପାଟ୍ଯତେ
ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅହଂକାରର କଳା ମେଘ ଯେଉଁପରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଢାକି ଦେଇଥାଏ, ସେହି ଆବରଣକୁ ବିବେକର ପବନ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି।
ପଦମ୍ ଅତୁଲମ୍ ଉପୈତୁମ୍ ଇଚ୍ଛତା ସ୍ଵଂ ପ୍ରଥମମ୍ ଇଯଂ ମତିର୍ ଏଵ ଲାଲନୀଯା । ଫଲମ୍ ଅଭିପତତା କୃଷୀଵଲେନ ପ୍ରଥମତରଂ ନନୁ କୃଷ୍ଯତେ ଧରୈଵ
ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରଥମେ ନିଜ ମନକୁ ସାଧୁରେ ଲାଡ଼ିବା ଦରକାର; ଯେପରିକି ଚାଷୀ ଫଳ ଆଶା କରିବା ପୂର୍ବରୁ ମାଟିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ।
ଏଵଂ ଜନକଵଦ୍ ରାମ ଵିଚାର୍ଯାତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା । ପଦଂ ଵିଦିତଵେଦ୍ଯାନାମ୍ ଅଚିରେଣାଧିଗଚ୍ଛସି
ଏଭଳି ରାମ, ତୁମେ ଜଣକଙ୍କ ପରି ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜେ ବିଚାର କରି, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଯେଉଁ ପଦକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେହି ଦଶାକୁ ଶୀଘ୍ର ଅନୁଭବ କରିପାରିବ।