ଅଦ୍ଯ ଯେ ମହତାଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ତେ ଦିନୈର୍ ନିପତନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଧଃ । ହତଚିତ୍ତ ମହତ୍ତାଯାଂ କୈଷା ଵିଶ୍ଵସ୍ତତା ତଵ
ଯେଉଁମାନେ ଆଜି ମହାନତାର ଶିରୋପରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ କିଛି ଦିନ ପରେ ତଳକୁ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି; ମନର ମହାନତା ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଏହି ମହାନତା ଉପରେ କିପରି ଆଶ୍ରୟ କରିପାରିବେ?
ଅରଜ୍ଜୁର୍ ଏଵ ବଦ୍ଧୋ ଽହମ୍ ଅପଙ୍କୋ ଽସ୍ମି କଲଙ୍କିତଃ । ପତିତୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଉପରିସ୍ଥୋ ଽପି ହା ମମାତ୍ମନ୍ ହତା ସ୍ଥିତିଃ
ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ଡୋରିରେ ବନ୍ଧା, ଯାହା ଡୋରି ନୁହେଁ; ମୁଁ ଅପବିତ୍ର ନୁହେଁ, ତଥାପି ମୋତେ ଦାଗ ଲାଗିଛି; ଉପରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲି; ହାୟ, ମୋର ଅବସ୍ଥା ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
କସ୍ମାଦ୍ ଅକସ୍ମାନ୍ ମୋହୋ ଽଯମ୍ ଆଗତୋ ଧୀମତୋ ଽପି ମେ । ଅସିତଃ ପିହିତାଲୋକୋ ଭାସ୍କରାଗ୍ରମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଦଃ
ମୁଁ ଜ୍ଞାନୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ମୋହ କିପରି ଅଚାନକ ଆସିଗଲା? ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧାରି ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ଖରାପ ମେଘ ରୂପେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶିଖରକୁ ଢାକି ଦେଇଥାଏ।
କ ଇମେ ମେ ମହାଭୋଗାଃ କ ଇମେ ମମ ବନ୍ଧଵଃ । ବାଲୋ ଭୂତଭଯେନେଵ ଶଙ୍କେ କେନାହମ୍ ଆକୁଲଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ମୋ ପାଇଁ କଣ? ଏହି ସମସ୍ତ ଜଣେ ମୋର ଆତ୍ମୀୟ କିଏ? ଏକ ଶିଶୁ ଭୂତ ଭୟରେ ଯେପରି ଅସ୍ଥିର ହୁଏ, ସେପରି ମୁଁ କେଉଁ ଭୟରେ ଏମିତି ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି?
ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ନିବଧ୍ନାମି ଜରାମରଣକାରିଣୀମ୍ । କିମ୍ ଇମାମ୍ ଅହମ୍ ଅର୍ଥେଷୁ ଧୃତିମ୍ ଉଦ୍ଵେଗଭାରିଣୀମ୍
ମୁଁ ନିଜେ ନିଜକୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ବାନ୍ଧି ରଖୁଛି; ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ଚିନ୍ତା ଭରା ଧନ-ଦ୍ରବ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ କାହିଁକି ଏତେ ଆସକ୍ତି ଧରିଛି?
ଯାତୁ ତିଷ୍ଠତୁ ଵା ସମ୍ପନ୍ ମମୈନାଂ ପ୍ରତି କୋ ଗ୍ରହଃ । ବୁଦ୍ବୁଦଶ୍ରୀର୍ ଇଵୈଷା ହି ମିଥ୍ଯୈଵେତ୍ଥମ୍ ଉପସ୍ଥିତା
ଏହି ସମ୍ପଦ ଆସୁ କିମ୍ବା ରୁହୁ—ମୋ ପ୍ରତି ଏହାର କଣ ଦାବି? କାରଣ, ଏହା ତ ବୁଲବୁଲିର ରୂପ ସଦୃଶ, ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛି।
ତେ ମହାଵିଭଵା ଭୋଗାସ୍ ତେ ସନ୍ତସ୍ ସ୍ନିଗ୍ଧବାନ୍ଧଵାଃ । ସର୍ଵଂ ସ୍ମୃତିପଥଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଵର୍ତମାନେ ଽପି କା ଧୃତିଃ
ସେଇ ବଡ଼ ବଡ଼ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ଆନନ୍ଦ, ସେଇ ସ୍ନେହିଳ ଆତ୍ମୀୟମାନେ—ସବୁ ଏବେ ସ୍ମୃତିରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲେ; ବର୍ତ୍ତମାନରେ ମଧ୍ୟ କଣ ନିଶ୍ଚିତତା ଅଛି?
କ୍ଵ ଧନାନି ମହୀପାନାଂ ବ୍ରହ୍ମଣାଂ କ୍ଵ ଜଗନ୍ତି ଵା । ପ୍ରାକ୍ତନାନି ପ୍ରଯାତାନି କେଯଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ତତା ମମ
ରାଜାମାନେ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଧନ କେଉଁଠି ଅଛି? ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ କେଉଁଠି ଗଲା? ଯେଉଁ ସମସ୍ତ କିଛି ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା, ସେଗୁଡିକ ସବୁ ଚାଲିଗଲା; ତେବେ ଏହି ଆଶ୍ରୟ ଭାବ କାହିଁକି ମୋ ମନରେ?
ଗଲିତାନୀନ୍ଦ୍ରଲକ୍ଷାଣି ବୁଦ୍ବୁଦାନୀଵ ଵାରିଣି । ମାଂ ଜୀଵିତନିବଦ୍ଧାଶଂ ଵିହସିଷ୍ଯନ୍ତି ସାଧଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଚିହ୍ନଗୁଡିକ ଜଳରେ ବୁଲିଥିବା ବୁଲବୁଲି ଭଳି ହେଉଛି, ଏବେ ସେଗୁଡିକ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି। ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଜୀବନ ଉପରେ ଆଶା ରଖିଛି, ଏହାକୁ ଦେଖି ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମୋତେ ହସିବେ।
କୋଟଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣାଂ ଯାତା ଗତାସ୍ ସର୍ଗପରମ୍ପରାଃ । ପ୍ରଯାତାଃ ପାଂସୁଵଦ୍ ଭୂପାଃ କା ଧୃତିର୍ ମମ ଜୀଵିତେ
ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ବ୍ରହ୍ମା ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ସୃଷ୍ଟିର ଅନେକ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି। ରାଜାମାନେ ଧୂଳି ଭଳି ହୋଇ ଚାଲିଯାନ୍ତି—ଏହି ଜୀବନରେ ମୋର କେଉଁ ଦୃଢତା ଅଛି?
ସଂସାରରାତ୍ରିଦୁସ୍ସ୍ଵପ୍ନେ ଶୂନ୍ଯେ ଦେହମଯେ ଭ୍ରମେ । ଆସ୍ଥାଂ ଚେଦ୍ ଅନୁବଧ୍ନାମି ତନ୍ ମାମ୍ ଅସ୍ତୁ ଧିଗ୍ ଅସ୍ଥିତିମ୍
ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଦେହ ଭିତ୍ତିକ ଭ୍ରମରେ, ଯାହା ସଂସାରର ରାତିର ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି, ମୁଁ ଯଦି ଆଶ୍ରୟ ରଖିବି, ତେବେ ଏମିତି ଅବସ୍ଥା ପାଇଁ ମୋତେ ନିନ୍ଦା ହେଉ।
ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇତି ଵ୍ଯର୍ଥମ୍ ଉତ୍ଥିତାସତ୍ସ୍ଵରୂପିଣା । ଅହଙ୍କାରପିଶାଚେନ କିମ୍ ଅଜ୍ଞଵଦ୍ ଅହଂ ହତଃ
ମୁଁ ଏହି ମୁଁ ଏହା ଭାବି, ଅସାର ଭ୍ରମରେ ଆତ୍ମବିସ୍ମୃତିର ଭୂତରେ ପଡ଼ିଗଲି। ମୋର ମନରେ ଅହଂକାର ଭୂତ ଆସି, ମୋତେ ଅଜ୍ଞାନୀ ଭଳି ନଷ୍ଟ କରିଦେଲା।
ହୃତଂ ହୃତମ୍ ଇଦଂ କସ୍ମାଦ୍ ଆଯୁର୍ ଆଯତଯାନଯା । ପଶ୍ଯନ୍ନ୍ ଅପି ନ ପଶ୍ଯାମି ସୂକ୍ଷ୍ମଯା କାଲଲେଖଯା
ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ କାଳର ରେଖା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଜୀବନ କେତେବେଳେ ଆଉ କେତେବେଳେ ଚୋରାଯାଉଛି? ଦେଖିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ କିଛି ଦେଖିପାରୁନି।
ପାଦପୀଠୀକୃତେଶାନାଶ୍ ଶାର୍ଙ୍ଗିକ୍ରୀଡନକନ୍ଦୁକାଃ । କାଲକାପାଲିନା ଗ୍ରସ୍ତାଃ କିମ୍ ଆସ୍ଥେ ମଯି ଵଲ୍ଗସି
ଯେଉଁମାନେ ଏକ ସମୟରେ ସମ୍ମାନରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ ପାଦପୀଠ ହୋଇଗଲେ, ଶାରଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କର ଖେଳନା ବଲ୍ ହୋଇଗଲେ; ସମୟର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ସବୁକୁ ଗଳିଗଲା। ଏମିତି ହେବା ସତ୍ୱେ, ତୁମେ ଏଉଁ ମୋରେ କାହିଁକି ଗର୍ବ କରୁଛ?
ଅଜସ୍ରମ୍ ଉପଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତେ ଯାନ୍ତି ଚାଦ୍ଯାପି ଵାସରାଃ । ଅଵିନଷ୍ଟୈକସଦ୍ଵସ୍ତୁର୍ ଦୃଷ୍ଟୋ ନାଦ୍ଯାପି ଵାସରଃ
ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଅବିରତ ଆସୁଛି ଓ ଯାଉଛି, ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ। କିନ୍ତୁ, ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ସେଠି ଅବିନାଶୀ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରିନି।
ସାରସାସ୍ ସରସୀଵୈତେ ସର୍ଵସ୍ମିଞ୍ ଜନଚେତସି । ଭୋଗା ଏଵ ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ନାତୁଚ୍ଛପଦଦୃଷ୍ଟଯଃ
ଯେମିତି ଝିଅର ମଧ୍ୟରେ ସାର ଥାଏ, ସେହିପରି ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ କେବଳ ଭୋଗର ଆନନ୍ଦ ହିଁ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଏ, ଅପରିପକ୍ୱ ଓ ତୁଚ୍ଛ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଜିନିଷମାନେ ନୁହେଁ।
କଷ୍ଟାତ୍ କଷ୍ଟତରଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦୁଃଖାଦ୍ ଦୁଃଖତରଂ ଗତଃ । ଅଦ୍ଯାପି ନ ଵିରକ୍ତୋ ଽସ୍ମି ହା ଧିଙ୍ ମାମ୍ ଅଧମାଶଯମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁ ଦୁଃଖରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖକୁ ଭୋଗିଛି, ଯେଉଁ କଷ୍ଟରୁ ଅଧିକ କଷ୍ଟକୁ ଅନୁଭବିଛି, ତଥାପି ଏଯାଁ ଅପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ମନରୁ ବିରକ୍ତି ଆସିନାହିଁ—ହାୟ, ମୋ ନିଚ୍ଚ ମନକୁ ଲଜ୍ଜା।
ଯେଷୁ ଯେଷୁ ଦୃଢାବଦ୍ଧା ଭାଵନା ଦୃଢଵସ୍ତୁଷୁ । ତାନି ତାନି ଵିନଷ୍ଟାନି ଦୃଷ୍ଟାନି କିମ୍ ଇହୋତ୍ତମମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁଠି ମନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଆସକ୍ତି ଧରିଥିଲି, ସେଇ ସମସ୍ତ ଦୃଢ଼ ଜିନିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା; ଏଠି କଣ ଉତ୍ତମ ଦେଖିବାକୁ ଅଛି?
ଯନ୍ ମଧ୍ଯେ ଯଚ୍ ଚ ପର୍ଯନ୍ତେ ଯଦ୍ ଆପାତେ ମନୋରମମ୍ । ସର୍ଵମ୍ ଏଵାପଵିତ୍ରଂ ତଦ୍ ଵିନାଶାମେଧ୍ଯଦୂଷିତମ୍
ମଧ୍ୟରେ, ଶେଷରେ କିମ୍ବା ଆରମ୍ଭରେ ଯାହା ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଲାଗେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଅଶୁଦ୍ଧ, କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ନଶ୍ୱରତାର ଅପବିତ୍ରତାରେ ଦୂଷିତ।
ଯେଷୁ ଯେଷୁ ପଦାର୍ଥେଷୁ ଧୃତିଂ ବଧ୍ନାତି ମାନଵଃ । ତେଷୁ ତେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ତସ୍ଯାଶୁ ଦୃଷ୍ଟୋ ଦୁଃଖୋଦଯୋ ଭୃଶମ୍
ମଣିଷ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଜିନିଷରେ ନିଜର ମନ ଲଗାଏ, ସେଉଠି ଏବଂ କେବଳ ସେଠି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରେ।
ଶ୍ଵଶ୍ ଶ୍ଵଃ ପାପୀଯସୀମ୍ ଏଵ ଶ୍ଵଶ୍ ଶ୍ଵଃ କ୍ରୂରତରାମ୍ ଅପି । ଶ୍ଵଶ୍ ଶ୍ଵଃ ଖେଦକରୀମ୍ ଏତି ଦଶାମ୍ ଇହ ଜଡୋ ଜନଃ
ଏହି ଜଗତରେ ମୂଢ଼ ଲୋକ ଦିନକୁ ଦିନ ଅଧିକ ପାପୀ, ଅଧିକ କଠୋର ଏବଂ ଅଧିକ କଷ୍ଟଦାୟକ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚେ।
ଅଜ୍ଞାନୋପହତୋ ବାଲ୍ଯେ ଯୌଵନେ ମଦନାହତଃ । ଶେଷେ କଲତ୍ରଚିନ୍ତାର୍ତଃ କିଂ କରୋତୁ କଦା ଜଡଃ
ଶିଶୁବୟସରେ ଅଜ୍ଞାନରେ ଢାକା, ଯୁବାବୟସରେ ଆସକ୍ତିରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା, ଏବଂ ପରେ ଜୀବନସାଥୀଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ଦୁଃଖିତ—ଏହି ମୂଢ଼ ଲୋକ କେବେ କ'ଣ କରିପାରିବ?
ଆଗମାପାଯଵିରସଂ ଦଶାଵୈଷମ୍ଯଦୂଷିତମ୍ । ଅସାରସାରଂ ସଂସାରଂ କିଂ ନ ପଶ୍ଯତି ମନ୍ମତିଃ
ମନ ଭ୍ରମରେ ଢାକା ଥିବାବେଳେ, ଏହି ସଂସାର ଆସିଯିବା ଓ ଯାଉଥିବାରେ ରସହୀନ, ଭିନ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦୁଷିତ ଏବଂ ସତ ମୂଲ୍ୟ ନଥିବାକୁ କାହିଁକି ଦେଖିପାରୁନାହିଁ?
ରାଜସୂଯାଶ୍ଵମେଧାଦ୍ଯୈର୍ ଇଷ୍ଟ୍ଵା ଯଜ୍ଞଶତୈର୍ ଅପି । ମହାକଲ୍ପାତ୍ କମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଂଶଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଆପ୍ନୋତି ନାଧିକମ୍
ରାଜସୂୟ, ଅଶ୍ୱମେଧ ଭଳି ଶତଶଃ ୟଜ୍ଞ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ବଡ଼ ଯୁଗରେ କେବଳ ସ୍ୱର୍ଗର ଏକ ଛୋଟ ଅଂଶ ମାତ୍ର ମିଳେ, ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି ନୁହେଁ।
କୋ ଽସୌ ସ୍ଵର୍ଗେ ଽସ୍ତି ଭୂମୌ ଵା ପାତାଲେ ଵା ପ୍ରଦେଶକଃ । ନ ଯତ୍ରାଭିଦ୍ରଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତା ଦୁର୍ଭ୍ରମର୍ଯ ଇଵାପଦଃ
ସ୍ୱର୍ଗରେ, ପୃଥିବୀରେ କିମ୍ବା ପାତାଳରେ କେଉଁଠି ଏମିତି ଏକ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ବିପଦଗୁଡ଼ିକ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପରି ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତିନାହିଁ?
ନିଜଚେତୋବିଲଵ୍ଯାଲାଶ୍ ଶରୀରସ୍ଥଲପଲ୍ଲଵାଃ । ଆଧଯୋ ଵ୍ଯାଧଯଶ୍ ଚୈତେ ନିଵାର୍ଯନ୍ତେ କଥଂ କିଲ
ନିଜ ମନର ଗୁହାରୁ ବାହାରିଥିବା ସାପ, ଶରୀରରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଅଙ୍କୁର ପରି ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗଗୁଡ଼ିକୁ କିପରି ରୋକାଯିବ?
ସତ୍ଯେ ଽସତ୍ତା ସ୍ଥିତା ମୂର୍ଧ୍ନି ମୂର୍ଧ୍ନି ରମ୍ଯେଷ୍ଵ୍ ଅରମ୍ଯତା । ସୁଖେଷୁ ମୂର୍ଧ୍ନି ଦୁଃଖାନି କିମ୍ ଏକଂ ସଂଶ୍ରଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ସତ୍ୟ ଉପରେ ଅସତ୍ୟ ବସିଛି, ରମଣୀୟ ସ୍ଥାନରେ ଅରମ୍ୟତା ଅଛି, ସୁଖ ଉପରେ ଦୁଃଖ ରହିଛି—ତେବେ ମୁଁ କାହାକୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ କରିବି?
ଜାଯନ୍ତେ ଚ ମ୍ରିଯନ୍ତେ ଚ ପ୍ରାକୃତାଃ କ୍ଷୁଦ୍ରଜନ୍ତଵଃ । ଧରା ତୈର୍ ଏଵ ନୀରନ୍ଧ୍ରା ଦୁର୍ଲଭାସ୍ ସାଧୁସାଧଵଃ
ସାଧାରଣ ଏବଂ ଅପରିଗଣ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଭରି ରହିଥାଏ—ଏହି ଜଗତରେ ନିଜେ ଭଲ ଏବଂ ନୀତିମାନ୍ୟ ଲୋକ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ନୀଲୋତ୍ପଲାଲିନଯନାଃ ପରମପ୍ରେମଭୂଷଣାଃ । ହାସାଯୈଵ ଵିଲାସିନ୍ଯଃ କ୍ଷଣଭଙ୍ଗିତଯା ସ୍ଥିତାଃ
ନୀଳ କମଳ ନୟନ ଓ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରେମରେ ଶୋଭିତ ନାରୀମାନେ କେବଳ ମଜା ପାଇଁ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଏହି ଜଗତରେ ରହନ୍ତି।
ଯେଷାଂ ନିମେଷଣୋନ୍ମେଷୈର୍ ଜଗତାଂ ପ୍ରଲଯୋଦଯୌ । ତାଦୃଶାଃ ପୁରୁଷା ଯାତା ମାଦୃଶାଂ ଗଣନୈଵ କା
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଆଖି ମିଚିବା ଓ ଖୋଲିବା ସହିତ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ ହୁଏ—ସେମାନେ ଆସି ଚାଲିଗଲେ; ମୋତିଏ ଲୋକଙ୍କୁ ଗଣନା କରିବାର କଣ ଅର୍ଥ?