ଅଶିରସ୍କହକାରାଭମ୍ ଅଶେଷାକାରସଂସ୍ଥିତମ୍ । ଅଜସ୍ରମ୍ ଉଚ୍ଚରନ୍ତଂ ତଂ ସ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଯିଏ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଆକାର ବିନା, ସମସ୍ତ ଆକାରରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଏବଂ ନିରନ୍ତର ଧ୍ୱନିତ ହେଉଛନ୍ତି, ସେଇ ନିଜ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଆମେ ଭଜନା କରୁଛୁ।
ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ହୃଦ୍ଗୁହେଶାନଂ ଦେଵମ୍ ଅନ୍ଯଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଯେ । ତେ ରତ୍ନମ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛନ୍ତି ତ୍ଯକ୍ତହସ୍ତସ୍ଥକୌସ୍ତୁଭାଃ
ଯେମାନେ ହୃଦୟର ଗୁହାରେ ବସିଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଖୋଜନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ହାତରେ ଥିବା କୌସ୍ତୁଭ ମଣିକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ରତ୍ନ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପରି।
ସର୍ଵାଶାଃ କିଲ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ଫଲମ୍ ଏତଦ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ । ଯେନାଶାଵିଷଵଲ୍ଲୀନାଂ ମୂଲମାଲା ଵିଲୂଯତେ
ସମସ୍ତ ଆଶାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏହି ଫଳ ମିଳେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆଶାର ବିଷାକ୍ତ ଲତାମାଳାର ମୂଳ ସମୂଳେ ଉଖଣ୍ଡାଯାଏ।
ବୁଦ୍ଧ୍ଵାପ୍ଯ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଵୈରସ୍ଯଂ ଯଃ ପଦାର୍ଥେଷୁ ଦୁର୍ମତିଃ । ବଧ୍ନାତି ଭାଵନାଂ ଭୂଯୋ ନରୋ ନାସୌ ସ ଗର୍ଦଭଃ
ଯଦିଓ କୌଣସି ମୂଢ଼ ଲୋକ ଜିନିଷମାନେ ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରୋଧ ଅଛି ବୋଲି ବୁଝିପାରେ, ତଥାପି ସେ ପୁଣିଥରେ ମନକୁ ସେମାନେ ଉପରେ ବାନ୍ଧିଦେଉଛି, ତେବେ ସେ ଗଧା ନୁହେଁ।
ଉତ୍ଥିତାନୁତ୍ଥିତାନ୍ ଏତାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାହୀନ୍ ପୁନଃ ପୁନଃ । ହନ୍ଯାଦ୍ ଵିଵେକଵଜ୍ରେଣ ଵଜ୍ରେଣେଵ ହରିର୍ ଗିରୀନ୍
ଉଠିଥିବା କିମ୍ବା ଉଠିନଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେକୁ ବୁଦ୍ଧିର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୁଣିପୁଣି ଧ୍ୱଂସ କରିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ହରି ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼କୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି।
ଉପଶମସୁଖମ୍ ଆଵହେତ୍ ପଵିତ୍ରଂ ଶମଵଶତଶ୍ ଶମମ୍ ଏତି ସାଧୁଚେତଃ । ପ୍ରଶମିତମନସସ୍ ସ୍ଵକେ ସ୍ଵରୂପେ ଭଵତି ସୁଖେ ସ୍ଥିତିର୍ ଉତ୍ତମା ଚିରାଯ
ଶାନ୍ତିର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଶାନ୍ତିର ସୁଖକୁ ଅନୁଭବ କରେ; ଯେଉଁଠାରେ ମନ ଶାନ୍ତ ଅଛି, ସେଠି ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ରହି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଟୁଟ ରହେ।
ଇତି ସିଦ୍ଧଗଣୋଦ୍ଗୀତା ଗୀତାଶ୍ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହୀପତିଃ । ଵିଷାଦମ୍ ଆଜଗାମାଶୁ ଭୀରୂ ରଣରଵାଦ୍ ଇଵ
ଏଭଳି ଶିଦ୍ଧମାନେ ଗାଇଥିବା ଗୀତ ଶୁଣି, ରାଜା ତୁରନ୍ତ ନିରାଶାରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଭୟଭୀତ ଲୋକ ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଆତଙ୍କିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଜଗାମ ପରିଵାରଂ ସ୍ଵମ୍ ଆକର୍ଷନ୍ ସ୍ଵଗୃହଂ ପ୍ରତି । ସ୍ଵତୀରଵୃକ୍ଷାନୁସୃତଃ ପ୍ରାଵୃଡୋଘ ଇଵାର୍ଣଵମ୍
ସେ ନିଜ ପରିବାରକୁ ନେଇ, ଘରକୁ ଫେରିଲେ । ଯେପରି ଖରାଦିନରେ ବଡ଼ ବନ୍ୟା ନଦୀପାର ଗଛମାନେକୁ ସହିତ ନେଇ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଏ, ସେଉଁପରି ।
ପରିଵାରମ୍ ଅଶେଷେଣ ଵିସର୍ଜ୍ଯାତ୍ର ସ୍ଵମ୍ ଆଲଯମ୍ । ଏକ ଏଵାରୁରୋହାଗ୍ର୍ଯଂ ଗୃହମ୍ ଅର୍କ ଇଵାଚଲମ୍
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପରିବାରକୁ ରୁହିଯିବାକୁ ଦେଇ, ସେ ଏକାକି ନିଜ ଉଚ୍ଚ ଘରକୁ ଚଢ଼ିଲେ । ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଚଢ଼େ, ସେଉଁପରି ।
ତତଃ ପ୍ରୋଡ୍ଡଯନାଲୋଲଖଗପକ୍ଷତିଚଞ୍ଚଲାଃ । ଆଲୋକଯଂଲ୍ ଲୋକଗତୀର୍ ଵିଲଲାପେଦମ୍ ଆତୁରଃ
ତାପରେ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ପାଖ ଯେପରି ଅସ୍ଥିର ହୁଏ, ସେପରି ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ସେ ଜଗତର ଚଳାଚଳକୁ ଦେଖି, ଦୁଃଖରେ ଏଭଳି କହି କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ—
ହା କଷ୍ଟମ୍ ଅତିକଷ୍ଟାସୁ ଲୋକଲୋଲଦଶାସ୍ଵ୍ ଅଯମ୍ । ପାଷାଣେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ପାଷାଣ ଆଲୁଠାମି ବଲାଦ୍ ଅଲମ୍
ହାଁ, ଏହି ଜଗତର ଅସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାମାନେ କେତେ ଦୁଃଖଦାୟକ! ମୁଁ ପଥର ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପଥର ପରି ଅସାହାୟ ଭାବେ ଏପଟଓପଟ ଘୁଞ୍ଚିଯାଉଛି, କିଛି କରିପାରୁନି ।
ଅପର୍ଯନ୍ତସ୍ଯ କାଲସ୍ଯ କୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଂଶୋ ଜୀଵ୍ଯତେ ମଯା । ତସ୍ମିନ୍ ଭାଵଂ ନିବଧ୍ନାମି ଧିଙ୍ ମାମ୍ ଅଧମଚେତସମ୍
ଅନନ୍ତ କାଳରୁ କେବଳ ଏକ ଛୋଟ ଅଂଶ ମୁଁ ଜୀବନ୍ତୁଛି; ଏହି ଅଂଶକୁ ମୁଁ ମନରେ ଧରିଛି—ହେ ମୋର ନିଚ ମନ, ମୋତେ ଲଜ୍ଜା ଲାଗୁଛି।
କିଯନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଇଦଂ ନାମ ରାଜ୍ଯମ୍ ଆଜୀଵିତଂ ମମ । କିମ୍ ଏତେନ ଵିନା ଦୁଃଖଂ ତିଷ୍ଠାମି ହତଧୀର୍ ଯଥା
ମୋ ଜୀବନରେ ଏହି ରାଜ୍ୟ କେତେ ଛୋଟ ଏବଂ ଅର୍ଥହୀନ! ଏହା ବିନା ମୁଁ ପୁନି ପୁନି ଦୁଃଖରେ ରହୁଛି, ମୋର ବୁଦ୍ଧି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି।
ଆଦାଵ୍ ଅନ୍ତେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତୋ ଽହଂ ମଧ୍ଯେ ପେଲଵଜୀଵିତଃ । ବାଲଶ୍ ଚିତ୍ରେନ୍ଦୁନେଵାହଂ କିଂ ମୁଧା ଧୃତିମାନ୍ ସ୍ଥିତଃ
ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ମୁଁ ଅସୀମ, କିନ୍ତୁ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ମୋର ଜୀବନ ଅତି ଦୁର୍ବଳ। ଏକ ଶିଶୁ ଯେପରି ଚିତ୍ରିତ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ସେପରି ମୁଁ କାହିଁକି ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ରହିଛି?
ପ୍ରପଞ୍ଚରଚିତେନାଯମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲେନ ଜାଲିନା । ହା କଷ୍ଟମ୍ ଅଭିମୁହ୍ଯାମି କେନାସ୍ମି ପରିମୋହିତଃ
ଏହି ସଂସାର ମାୟାବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଏକ ମାୟାଜାଲ। ହାଁ, କେତେ ଦୁଃଖ! କିଏ ମୋତେ ଏପରି ଭାବେ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲା?
ଯଦ୍ ଵସ୍ତୁ ଯଚ୍ ଚ ଵା ରମ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଉଦାରମ୍ ଅକୃତ୍ରିମମ୍ । କିଞ୍ଚିତ୍ ତଦ୍ ଇହ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ କିଂନିଷ୍ଠେଯଂ ଧୃତିର୍ ମମ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁସବୁ ଜିନିଷ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଉତ୍ତମ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଅଛି, ସେମାନେ ଏଠି କେଉଁଠି ମିଳୁନାହିଁ। ଏହିଠାରେ ମୋର ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କିଉଁଉପରେ ରହିପାରିବ?
ଦୂରସ୍ଥମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଦୂରସ୍ଥଂ ଯନ୍ ମେ ମନସି ଵର୍ତତେ । ଇତି ନିର୍ଣୀଯ ବାହ୍ଯେ ଽର୍ଥେ ଭାଵନାଂ ସନ୍ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଯେଉଁଠି ଦୂର ହେଉ କି ନିକଟ ହେଉ, ଯଦି ମୋ ମନରେ ରହିଯାଏ, ଏହାକୁ ବୁଝିବା ପରେ, ମୁଁ ବାହ୍ୟ ବିଷୟରେ ମନ ଲଗାଇବାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି।
ଲୋକାଜଵଞ୍ଜଵୀଭାଵସ୍ ସଲିଲାଵର୍ତଭଙ୍ଗୁରଃ । ଦୃଷ୍ଟୋ ଽଦ୍ଯାପି ହି ଦୁଃଖାଯ କେଯମ୍ ଆସ୍ଥା ସୁଖଂ ପ୍ରତି
ଏହି ସଂସାରର ସ୍ୱଭାବ ଠକେଇବା ଏବଂ ଧୋଖାଦେବା, ପାଣିର ଚକ୍ରବାତ ଭଳି ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ଭଙ୍ଗୁର। ଏଠି ଏବେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି—ତେଣୁ ଏଠାରେ ସୁଖ ପାଇଁ କେଉଁଭଳି ଭରସା କରିବି?
ପ୍ରତ୍ଯବ୍ଦଂ ପ୍ରତିମାସଂ ଚ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଚ ପ୍ରତିକ୍ଷଣମ୍ । ସୁଖାନି ଦୁଃଖଵିଦ୍ଧାନି ଦୁଃଖାନି ତୁ ପୁନଃ ପୁନଃ
ପ୍ରତିବର୍ଷ, ପ୍ରତିମାସ, ପ୍ରତିଦିନ ଏବଂ ପ୍ରତିମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସମସ୍ତ ସୁଖ ଦୁଃଖରେ ଭିନ୍ନ ହୋଇଯାଏ, ଦୁଃଖ ତ ଆଉ ଆଉ ବାରମ୍ବାର ଆସିଯାଏ।
ପୁନଃ ପୁନଃ ପରାମୃଷ୍ଟଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ପୃଷ୍ଟଂ ନିଭାଲିତମ୍ । ଅତୁଚ୍ଛଂ ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତୀହ ସତାଂ ଯତ୍ରାସ୍ତୁ ସଂସ୍ଥିତିଃ
ବାରମ୍ବାର ଖୋଜିଲେ, ଦେଖିଲେ, ପଚାରିଲେ ଏବଂ ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠାରେ କିଛି ଏମିତି ନାହିଁ ଯାହା ଖାଲି ନୁହେଁ, ଯାହାରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ରହିପାରିବେ।
ଅଦ୍ଯ ଯେ ମହତାଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ତେ ଦିନୈର୍ ନିପତନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଧଃ । ହତଚିତ୍ତ ମହତ୍ତାଯାଂ କୈଷା ଵିଶ୍ଵସ୍ତତା ତଵ
ଯେଉଁମାନେ ଆଜି ମହାନତାର ଶିରୋପରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ କିଛି ଦିନ ପରେ ତଳକୁ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି; ମନର ମହାନତା ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଏହି ମହାନତା ଉପରେ କିପରି ଆଶ୍ରୟ କରିପାରିବେ?
ଅରଜ୍ଜୁର୍ ଏଵ ବଦ୍ଧୋ ଽହମ୍ ଅପଙ୍କୋ ଽସ୍ମି କଲଙ୍କିତଃ । ପତିତୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଉପରିସ୍ଥୋ ଽପି ହା ମମାତ୍ମନ୍ ହତା ସ୍ଥିତିଃ
ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ଡୋରିରେ ବନ୍ଧା, ଯାହା ଡୋରି ନୁହେଁ; ମୁଁ ଅପବିତ୍ର ନୁହେଁ, ତଥାପି ମୋତେ ଦାଗ ଲାଗିଛି; ଉପରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲି; ହାୟ, ମୋର ଅବସ୍ଥା ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
କସ୍ମାଦ୍ ଅକସ୍ମାନ୍ ମୋହୋ ଽଯମ୍ ଆଗତୋ ଧୀମତୋ ଽପି ମେ । ଅସିତଃ ପିହିତାଲୋକୋ ଭାସ୍କରାଗ୍ରମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଦଃ
ମୁଁ ଜ୍ଞାନୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ମୋହ କିପରି ଅଚାନକ ଆସିଗଲା? ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧାରି ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ଖରାପ ମେଘ ରୂପେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶିଖରକୁ ଢାକି ଦେଇଥାଏ।
କ ଇମେ ମେ ମହାଭୋଗାଃ କ ଇମେ ମମ ବନ୍ଧଵଃ । ବାଲୋ ଭୂତଭଯେନେଵ ଶଙ୍କେ କେନାହମ୍ ଆକୁଲଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ମୋ ପାଇଁ କଣ? ଏହି ସମସ୍ତ ଜଣେ ମୋର ଆତ୍ମୀୟ କିଏ? ଏକ ଶିଶୁ ଭୂତ ଭୟରେ ଯେପରି ଅସ୍ଥିର ହୁଏ, ସେପରି ମୁଁ କେଉଁ ଭୟରେ ଏମିତି ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି?
ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ନିବଧ୍ନାମି ଜରାମରଣକାରିଣୀମ୍ । କିମ୍ ଇମାମ୍ ଅହମ୍ ଅର୍ଥେଷୁ ଧୃତିମ୍ ଉଦ୍ଵେଗଭାରିଣୀମ୍
ମୁଁ ନିଜେ ନିଜକୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ବାନ୍ଧି ରଖୁଛି; ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ଚିନ୍ତା ଭରା ଧନ-ଦ୍ରବ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ କାହିଁକି ଏତେ ଆସକ୍ତି ଧରିଛି?
ଯାତୁ ତିଷ୍ଠତୁ ଵା ସମ୍ପନ୍ ମମୈନାଂ ପ୍ରତି କୋ ଗ୍ରହଃ । ବୁଦ୍ବୁଦଶ୍ରୀର୍ ଇଵୈଷା ହି ମିଥ୍ଯୈଵେତ୍ଥମ୍ ଉପସ୍ଥିତା
ଏହି ସମ୍ପଦ ଆସୁ କିମ୍ବା ରୁହୁ—ମୋ ପ୍ରତି ଏହାର କଣ ଦାବି? କାରଣ, ଏହା ତ ବୁଲବୁଲିର ରୂପ ସଦୃଶ, ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛି।
ତେ ମହାଵିଭଵା ଭୋଗାସ୍ ତେ ସନ୍ତସ୍ ସ୍ନିଗ୍ଧବାନ୍ଧଵାଃ । ସର୍ଵଂ ସ୍ମୃତିପଥଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଵର୍ତମାନେ ଽପି କା ଧୃତିଃ
ସେଇ ବଡ଼ ବଡ଼ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ଆନନ୍ଦ, ସେଇ ସ୍ନେହିଳ ଆତ୍ମୀୟମାନେ—ସବୁ ଏବେ ସ୍ମୃତିରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲେ; ବର୍ତ୍ତମାନରେ ମଧ୍ୟ କଣ ନିଶ୍ଚିତତା ଅଛି?
କ୍ଵ ଧନାନି ମହୀପାନାଂ ବ୍ରହ୍ମଣାଂ କ୍ଵ ଜଗନ୍ତି ଵା । ପ୍ରାକ୍ତନାନି ପ୍ରଯାତାନି କେଯଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ତତା ମମ
ରାଜାମାନେ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଧନ କେଉଁଠି ଅଛି? ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ କେଉଁଠି ଗଲା? ଯେଉଁ ସମସ୍ତ କିଛି ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା, ସେଗୁଡିକ ସବୁ ଚାଲିଗଲା; ତେବେ ଏହି ଆଶ୍ରୟ ଭାବ କାହିଁକି ମୋ ମନରେ?
ଗଲିତାନୀନ୍ଦ୍ରଲକ୍ଷାଣି ବୁଦ୍ବୁଦାନୀଵ ଵାରିଣି । ମାଂ ଜୀଵିତନିବଦ୍ଧାଶଂ ଵିହସିଷ୍ଯନ୍ତି ସାଧଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଚିହ୍ନଗୁଡିକ ଜଳରେ ବୁଲିଥିବା ବୁଲବୁଲି ଭଳି ହେଉଛି, ଏବେ ସେଗୁଡିକ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି। ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଜୀବନ ଉପରେ ଆଶା ରଖିଛି, ଏହାକୁ ଦେଖି ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମୋତେ ହସିବେ।
କୋଟଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣାଂ ଯାତା ଗତାସ୍ ସର୍ଗପରମ୍ପରାଃ । ପ୍ରଯାତାଃ ପାଂସୁଵଦ୍ ଭୂପାଃ କା ଧୃତିର୍ ମମ ଜୀଵିତେ
ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ବ୍ରହ୍ମା ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ସୃଷ୍ଟିର ଅନେକ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି। ରାଜାମାନେ ଧୂଳି ଭଳି ହୋଇ ଚାଲିଯାନ୍ତି—ଏହି ଜୀବନରେ ମୋର କେଉଁ ଦୃଢତା ଅଛି?