ତତେ ବ୍ରହ୍ମଘନେ ନିତ୍ଯେ ସମ୍ଭଵନ୍ତି ନ କଲ୍ପନାଃ । ଵିଚ୍ଛିତ୍ତଯଃ ପଯୋରାଶୌ ଯଥା ରାମ ଜଲେତରାଃ
ଯେପରି ଅପାର ସମୁଦ୍ରରେ ଜଳର ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଆକୃତି ନାହିଁ, ସେପରି ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମର ଏକତାରେ କୌଣସି କଳ୍ପନା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ, ହେ ରାମ।
ଏକସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ପରମାତ୍ମନି ଵିସ୍ତୃତେ । ଦ୍ଵିତୀଯା କଲ୍ପନା ନାସ୍ତି ଵହ୍ନୌ ହିମକଣୋ ଯଥା
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଯେଉଁ ପରମ ଆତ୍ମା ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ନାହିଁ; ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ବରଫର ଟିକିଏ ଅଂଶ ରହିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି।
ଭାଵଯନ୍ନ୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ଚିଦ୍ରୂପେଣୈଵ ଚିନ୍ମଯମ୍ । ଜଗଜ୍ଜାଲମ୍ ଅଯଂ ହ୍ଯ୍ ଆତ୍ମା ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମନି ଜୃମ୍ଭତେ
ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜେ ଚେତନାର ରୂପରେ ଅନୁଭବ କରିବା ସମୟରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାହାର ନିଜ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ନିଜେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ନ ଶୋକୋ ଽସ୍ତି ନ ମୋହୋ ଽସ୍ତି ନ ଜନ୍ମାସ୍ତି ନ ଜନ୍ମଵାନ୍ । ଯଦ୍ ଅସ୍ତୀହ ତଦ୍ ଏଵାସ୍ତି ଵିଜ୍ଵରୋ ଭଵ ରାଘଵ
ଏଠାରେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ମୂଢତା ନାହିଁ, ଜନ୍ମ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକ ନାହିଁ; ଯାହା ଅଛି, ସେ ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ଅଛି। ରାଘବ, ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼।
ସମସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ ସ୍ଥିରମତିଶ୍ ଶାନ୍ତଶ୍ ଶାନ୍ତମନା ମୁନିଃ । ମୌନୀ ଵରମଣିସ୍ଵଚ୍ଛୋ ଵିଜ୍ଵରୋ ଭଵ ରାଘଵ
ସମଭାବ ରଖ, ଶାନ୍ତ ରହ, ଦୃଢ଼ ମନ ରଖ, ମନରେ ଶାନ୍ତି ରଖ, ମୁନି ପରି ହେବା, ନିରବ ରହ, ମଣି ପରି ପବିତ୍ର ହେବା, ଏବଂ ରାଘବ, ଚିନ୍ତା ରହିତ ହେବା।
ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୋ ନିତ୍ଯସତ୍ତ୍ଵସ୍ଥୋ ନିର୍ଯୋଗକ୍ଷେମ ଆତ୍ମଵାନ୍ । ଅଦ୍ଵିତୀଯୋ ଵିଶୋକାତ୍ମା ଵିଜ୍ଵରୋ ଭଵ ରାଘଵ
ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ଚିରସତ୍ୟରେ ଅବିଚଳିତ, ଲାଭ-ହାନି ନେଇ ଚିନ୍ତା ନ କର, ନିଜକୁ ନିଜେ ଧାରଣ କର, ଏକମାତ୍ର ଅଛ, ଦୁଃଖରହିତ ଓ ଅଶାନ୍ତି ରହିତ ହେ, ରାଘବ।
ଵିଵିକ୍ତଶ୍ ଶାନ୍ତସଙ୍କଲ୍ପୋ ଧୀରଧୀର୍ ଊର୍ଜିତାଶଯଃ । ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନୁଵର୍ତୀ ଚ ଵିଜ୍ଵରୋ ଭଵ ରାଘଵ
ନିର୍ଜନ ରୁହ, ମନରେ ଶାନ୍ତି ରଖ, ଦୃଢ଼ ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ହେ, ଉତ୍ତମ ଆଶା ରଖ, ଯାହା ମିଳେ ତାହାକୁ ସ୍ୱୀକାର କର, ଏବଂ ଅଶାନ୍ତି ରହିତ ହେ, ରାଘବ।
ଵୀତରାଗୋ ନିରାଯାସୋ ଵିମନା ଵୀତକଲ୍ମଷଃ । ନାଦାତା ନ ପରିତ୍ଯାଗୀ ଵିଜ୍ଵରୋ ଭଵ ରାଘଵ
ମୋହ ଛାଡ଼, ଚେଷ୍ଟା ରହିତ ହେ, ମନ ସ୍ପଷ୍ଟ ରଖ, ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହେ, ନ ନେବା ନ ଛାଡ଼ିବା, ଏବଂ ଅଶାନ୍ତି ରହିତ ହେ, ରାଘବ।
ଵିଶ୍ଵାତୀତଂ ପଦଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପ୍ରାପ୍ତପ୍ରାପ୍ତଵ୍ଯପୂରିତଃ । ପୂର୍ଣାର୍ଣଵଵଦ୍ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧୋ ଵିଜ୍ଵରୋ ଭଵ ରାଘଵ
ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେ, ଯାହା ମିଳିଛି ଓ ଯାହା ମିଳିବାକୁ ବାକି ତାହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାଗର ପରି ଅଚଳ ଓ ଅଶାନ୍ତି ରହିତ ହେ, ରାଘବ।
ଵିକଲ୍ପଜାଲନିର୍ମୁକ୍ତୋ ମାଯାଞ୍ଜନଵିଵର୍ଜିତଃ । ଆତ୍ମନାତ୍ମନି ତୃପ୍ତାତ୍ମା ଵିଜ୍ଵରୋ ଭଵ ରାଘଵ
ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭାବନାର ଜାଳରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ମାୟାର ଆବରଣରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରୁହ, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଜେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଚିନ୍ତାହୀନ ହେଇ ରୁହ, ରାଘବ।
ଅନନ୍ତାପାରପର୍ଯନ୍ତଵପୁର୍ ଆତ୍ମଵିଦାଂ ଵରଃ । ଧରାଧରଶିରୋଧୀରୋ ଵିଜ୍ଵରୋ ଭଵ ରାଘଵ
ଅନନ୍ତ, ସୀମାହୀନ ଓ ଅପାର ଆକୃତି ସହିତ, ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ହେବା, ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଅଡ଼ିଗ ଓ ଚିନ୍ତାହୀନ ହେଇ ରୁହ, ରାଘବ।
ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵାତ୍ମନୌଦାର୍ଯଂ ଭଜ ପୂର୍ଣ ଇଵାର୍ଣଵଃ । ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵାତ୍ମନାହ୍ଲାଦଂ ଭଜ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁବିମ୍ବଵତ୍
ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଜ ଉଦାରତାକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କର, ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୁଦ୍ର ପରି; ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଜ ଆନନ୍ଦକୁ ଅନୁଭବ କର, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି।
ଵିଶ୍ଵପ୍ରପଞ୍ଚରଚନେଯମ୍ ଅସତ୍ଯରୂପା ନାସତ୍ଯରୂପମ୍ ଅନୁଧାଵତି ନାମ ତଜ୍ଜ୍ଞଃ । ତଜ୍ଜ୍ଞୋ ଽସି ଶାନ୍ତକଲନୋ ଽସି ନିରାମଯୋ ଽସି ନିତ୍ଯୋଦିତୋ ଽସି ଭଵ ସୁନ୍ଦର ଶାନ୍ତଶୋକଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଅସତ୍ୟ ରୂପର, ଅସତ୍ୟ କେବେ ଅସତ୍ୟକୁ ଅନୁସରଣ କରେନାହିଁ; ଯିଏ ଏହିକୁ ଜାଣେ, ସେ ଏହି ନାମରେ ପରିଚିତ। ତୁମେ ସେଇ ଜ୍ଞାନୀ, ଶାନ୍ତ ମନ, ରୋଗମୁକ୍ତ, ସଦା ସଚେତନ ଅଟୁଟ ଅଛ, ସୁନ୍ଦର, ଶାନ୍ତ ଓ ଦୁଃଖହୀନ ହେଇ ରୁହ।
ଏକାତପତ୍ରମ୍ ଅଵନୌ ଗୁରୁଣୋପଦିଷ୍ଟଃ ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରପାଲଯ ଚିରଂ ସମଯେହ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା । ରାଜ୍ଯଂ ସମସ୍ତଗୁଣରଞ୍ଜିତରାଜଲୋକସ୍ ତ୍ଯାଗୋ ନ ଯୁକ୍ତ ଇହ କର୍ମସୁ ନାପି ରାଗଃ
ଗୁରୁଙ୍କ ଠାରୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଶିଖିବା ପରେ, ଏହି ରାଜ୍ୟକୁ ଏକ ଛତା ତଳେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବର୍ତ୍ତମାନର ଦୃଷ୍ଟିରେ ରକ୍ଷା କର। ଏହି ରାଜ୍ୟ ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଓ ରାଜସିକ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଶୋଭିତ। ଏଠାରେ କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନ ଆସକ୍ତି ରଖିବା ଉଚିତ୍, ନ ତ ଏହାର ପ୍ରତ୍ୟାଗ କରିବା।
ଇମମ୍ ଏଵଂ ପରିସ୍ପନ୍ଦଂ କରୋମୀତ୍ଯ୍ ଅସ୍ତଵାସନମ୍ । ପ୍ରଵର୍ତତେ ଯଃ କାର୍ଯେଷୁ ସ ମୁକ୍ତ ଇତି ମେ ମତିଃ
ଯିଏ ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ରଖି ଜଗତରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ — 'ମୁଁ ଏହି ଚଳାଚଳ କରୁଛି' — ସେଇ ମୁକ୍ତ, ଏହା ମୋର ମତ।
ପୌରୁଷୀଂ ତନୁମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ କେଚିଦ୍ ଏତେ କ୍ରିଯାରତାଃ । ସ୍ଵର୍ଗାନ୍ ନରକମ୍ ଆଯାନ୍ତି ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚ ନରକାତ୍ ପୁନଃ
କିଛି ଲୋକ ଚେଷ୍ଟାର ଶରୀର ଧରି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ନରକକୁ ଓ ନରକରୁ ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି।
କେଚିତ୍ କୁକର୍ମନିରତା ଵିରତାସ୍ ସ୍ଵଵିଵେକତଃ । ନରକାନ୍ ନରକଂ ଯାନ୍ତି ଦୁଃଖାଦ୍ ଦୁଃଖଂ ଭଯାଦ୍ ଭଯମ୍
କିଛି ଲୋକ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ବିବେକରେ ଅଲଗା ହୋଇଯାନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ନରକରୁ ନରକକୁ, ଦୁଃଖରୁ ଦୁଃଖକୁ, ଭୟରୁ ଭୟକୁ ଯାନ୍ତି।
କେଚିତ୍ ସ୍ଵଵାସନାତନ୍ତୁବଦ୍ଧାଃ କର୍ମାଵଲୋଡିତାଃ । ତିର୍ଯକ୍ତ୍ଵାତ୍ ସ୍ଥାଵରତନୁଂ ଯାନ୍ତି ତିର୍ଯକ୍ତନୁଂ ତତଃ
କିଛି ଲୋକ ନିଜର ପୁରୁଣା ଆଦତର ଝିଁକାରେ ଏବଂ କର୍ମର ଫଳରେ ଏପଟେ ସେପଟେ ହେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ପଶୁ ହେବା ପରେ ଜଡ ଜୀବର ଶରୀରକୁ ପାଉଛନ୍ତି, ତାପରେ ପୁଣି ପଶୁ ଶରୀରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
କେଚିଦ୍ ଆତ୍ମଵିଦୋ ଧନ୍ଯା ଵିଚାରିତମନୋଦୃଶଃ । ଵିଚ୍ଛିନ୍ନତୃଷ୍ଣାନିଗଡା ଯାନ୍ତି ନିଷ୍କେଵଲଂ ପଦମ୍
କିଛି ଧନ୍ୟ ଲୋକ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ଯାଁହାଙ୍କର ମନ ଭଲଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରାଯାଇଛି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଆସକ୍ତିର ଶୃଙ୍ଖଳ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯାଇଛି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବାଧା ଉପରେ ଥିବା ମୁକ୍ତିର ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ପୁରା କତିପଯାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଜନ୍ମାନି ରାଘଵ । ଅସ୍ମିଞ୍ ଜନ୍ମନି ଯୋ ମୁକ୍ତସ୍ ସ ସ୍ଯାଦ୍ ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକଃ
ହେ ରାଘବ, କେବଳ କିଛି ଜନ୍ମ ଅନୁଭବ କରିବା ପରେ ଯିଏ ଏହି ଜନ୍ମରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ, ସେ ରଜସିକ କିମ୍ବା ସାତ୍ତ୍ୱିକ ସ୍ୱଭାବର ହୁଏ।
ଜାତୋ ଽସୌ ଵୃଦ୍ଧିମ୍ ଅଭ୍ଯେତି ପାର୍ଵଣଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଇଵ । କୁଟଜଂ ପ୍ରାଵୃଷୀଵୈନଂ ସୌଭାଗ୍ଯମ୍ ଅନୁଗଚ୍ଛତି
ସେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ପକ୍ଷବୃଦ୍ଧି ପରି ଦିନେଦିନେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ବର୍ଷାକାଳରେ କୁଟଜ ଗଛ ପରି ତାଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟ ଅନୁସରଣ କରେ।
ଯସ୍ଯେଦଂ ଜନ୍ମ ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଂ ତମ୍ ଆଶ୍ଵ୍ ଏଵ ମହାମତେ । ଵିଶନ୍ତି ଵିଦ୍ଯା ଵିମଲା ମୁକ୍ତା ଵେଣୁମ୍ ଇଵୋତ୍ତମମ୍
ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯେଉଁଠାରେ ପରେ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଏମିତି ଶୀଘ୍ର ପ୍ରବେଶ କରେ, ଯେପରି ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ନିର୍ମଳ ବାଁଶୀ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଆର୍ଯତା ହୃଦ୍ଯତା ମୈତ୍ରୀ ସୋମ୍ଯତା ମୁକ୍ତତା ଜ୍ଞତା । ସମାଶ୍ରଯନ୍ତି ତଂ ନିତ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତଃପୁରମ୍ ଇଵାଙ୍ଗନାଃ
ମହତ୍ତ୍ୱ, ହୃଦୟତା, ମିତ୍ରତା, କୋମଳତା, ମୁକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନ ସେଉଁଠି ସଦା ବସିଥାଏ, ଯେପରି ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଜଣେ ଜଣେ ଜିଉଁଥିବା ଜଣାଣୀମାନେ।
ଯଃ କୁର୍ଵନ୍ ସର୍ଵକାର୍ଯାଣି ପୁଷ୍ଟେ ନଷ୍ଟେ ଽଥ ତତ୍ଫଲେ । ସମସ୍ ସ ସର୍ଵକାଲେଷୁ ନ ତୁଷ୍ଯତି ନ ଶୋଚତି
ଯିଏ ସମସ୍ତ କାମ କରେ, ଫଳ ମିଳୁଥିବା କିମ୍ବା ହରାଇଯିବା ବେଳେ, ସେ ସମୟରେ ସମଭାବ ରହିଥାଏ, ନ ଖୁସି ହୁଏ, ନ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ।
ତମାଂସୀଵ ଦିଵା ଯାନ୍ତି ତତ୍ର ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵାନି ସଙ୍କ୍ଷଯମ୍ । ଶରଦୀଵ ଘନାସ୍ ତତ୍ର ଗୁଣା ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଶୁଦ୍ଧତାମ୍
ଯେପରି ଦିନରେ ଅନ୍ଧକାର ହରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ବିପରୀତତା ଶେଷ ହୁଏ; ଶରତ୍କାଳରେ ମେଘ ଯେପରି ହ୍ରାସ ପାଏ, ସେଉଁଠି ଗୁଣମାନେ ଶୁଦ୍ଧତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ପେଶଲାଚାରମଧୁରଂ ସର୍ଵେ ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ତଂ ଜନାଃ । ଵେଣୁଂ ମଧୁରନିସ୍ସ୍ଵାନଂ ଵନେ ମୃଗଗଣା ଇଵ
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ଆଚରଣ ମୃଦୁ ଏବଂ ମିଠା, ସମସ୍ତେ ସେଉଁଠିକୁ ଆକର୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି; ଯେପରି ଅରଣ୍ୟରେ ମୃଗମାନେ ମଧୁର ଧ୍ୱନିର ବାଂଶୀକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଆସନ୍ତି।
ନରଂ ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଜନ୍ମାନମ୍ ଏଵମ୍ପ୍ରାଯା ଗୁଣଶ୍ରିଯଃ । ଜାତମ୍ ଏଵାନୁଧାଵନ୍ତି ବଲାକା ଇଵ ଵାରିଦମ୍
ଏହିପରି, ପଶ୍ଚିମ ଦେଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଗୁଣ ଓ ଶ୍ରୀ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ଅନୁସରଣ କରେ; ଯେପରି ବକମାନେ ମେଘକୁ ଦେଖି ଏକଠା ହୁଅନ୍ତି।
ତତୋ ଽସୌ ଗୁଣସମ୍ପୂର୍ଣୋ ଗୁରୁମ୍ ଏଵାନୁଗଚ୍ଛତି । ସ ତମ୍ ଏକଂ ଵିଵେକେନ ନିଯୋଜଯତି ପାଵନମ୍
ତାପରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗୁଣ ଥାଏ, ସେଉଁଠି ଲୋକ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ; ଏବଂ ସେଇ ଗୁରୁ, ବିବେକ ଦ୍ୱାରା, ସେଉଁଠିକୁ ପବିତ୍ର ପଥରେ ନେଇଯାନ୍ତି।
ଵିଚାରଵୈରାଗ୍ଯଵତା ଚେତସା ଗୁଣଶାଲିନା । ଦେଵଂ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଥାତ୍ମାନମ୍ ଏକରୂପମ୍ ଅନାମଯମ୍
ଯେଉଁ ମନ ଭିତରେ ଚିନ୍ତନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ରହିଛି, ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଉଁଠି ଲୋକ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ—ଏକ ରୂପ ଓ ଦୁଃଖରହିତ ଦେବତାକୁ—ଦେଖିପାରେ।
ଅତୋ ରାମ ଵିଚାରେଣ ଚାରୁଣା ଶାନ୍ତଚେତସା । ପ୍ରବୋଧନୀଯଂ ପ୍ରଥମଂ ମନୋ ମନନମନ୍ଥରମ୍
ଏହିପରି, ରାମ, ଶାନ୍ତ ମନ ଓ ମଧୁର ଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା, ଚିନ୍ତାରେ ଅସ୍ଥିର ଥିବା ମନକୁ ପ୍ରଥମେ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।