ଉଚ୍ଚୈଃପଦସ୍ଥସ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞେନ ସୁମହାଞ୍ ଶୀତଲାଶଯଃ । ସାଧୁର୍ ଏଵାନୁଗନ୍ତଵ୍ଯୋ ମଯୂରେଣାମ୍ବୁଦୋ ଯଥା
ଯିଏ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ଅବସ୍ଥିତ, ବଡ଼ ଦୟାଳୁ ଓ ଶାନ୍ତ ହୃଦୟର, ସେଇ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ମାତ୍ର ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ମୟୂର ବର୍ଷାମେଘକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
ଅହଙ୍କାରସ୍ଯ ଦେହସ୍ଯ ସଂସାରସ୍ଯୋଦ୍ଭଵସ୍ଯ ଚ । ଵିଚାରମ୍ ଅମଲଂ କୃତ୍ଵା ସତ୍ଯମ୍ ଏଵାଶ୍ରଯେନ୍ ନରଃ
ଅହଂକାର, ଦେହ ଏବଂ ସଂସାରର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରି, ମନୁଷ୍ୟ କେବଳ ସତ୍ୟକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଶରୀରମ୍ ଅସ୍ଥିମାଂସଂ ଚ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରକ୍ତାଦ୍ଯ୍ ଅଶୋଭନମ୍ । ଭୂତମୁକ୍ତାଵଲୀତନ୍ତୁଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅଵଲୋକଯେତ୍
ହଡ଼ ଓ ମାଂସରେ ଗଠିତ ଦେହକୁ, ଏବଂ ରକ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟ ଅପବିତ୍ର ଉପାଦାନଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି, ମଣିମାଳାର ଡୋରି ପରି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାକୁ ମାତ୍ର ଦେଖିବା ଉଚିତ।
ସତ୍ଯେ ନିତ୍ଯେ ତତେ ଶୁଦ୍ଧେ ସର୍ଵଗେ ସର୍ଵଭାଵନେ । ଶିଵେ ସର୍ଵମ୍ ଇଦଂ ପ୍ରୋତଂ ସୂତ୍ରେ ମଣିଗଣୋ ଯଥା
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ସତ୍ୟ, ନିତ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ସର୍ବକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଓ ଶୁଭରେ ଏମିତି ଗୁଞ୍ଜିଯାଇଛି, ଯେପରି ମଣିମାଳା ଏକ ଡୋରିରେ ଗଠିତ।
ଯୈଵ ଚିଦ୍ ଭୁଵନାଭୋଗଭୂଷଣେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଭାସ୍କରେ । ଧରାଵିଵରକୋଶସ୍ଥେ ସୈଵ ଚିତ୍ କୀଟକୋଦରେ
ଯେ ଚେତନା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆନନ୍ଦକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛି, ଆକାଶରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ, ପୃଥିବୀର ଗୁପ୍ତ ଗଭୀରରେ ଅଛି, ସେଇ ଚେତନା କୀଟର ଗଭୀର ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
କୁମ୍ଭଵ୍ଯୋମ୍ନାଂ ନ ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ଯଥେହ ପରମାର୍ଥତଃ । ଚିତାଂ ଶରୀରସଂସ୍ଥାନାଂ ନ ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ତଥାନଘ
ଓ ନିର୍ମଳ ମନ, ଯେପରି ଘଡ଼ିର ଭିତର ଆକାଶ ଓ ବାହାର ଆକାଶରେ କୌଣସି ପ୍ରକୃତ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ସେପରି ଚେତନା ଓ ଶରୀରର ଆକୃତିରେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ସତ୍ୟ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ସର୍ଵେଷାମ୍ ଏଵ ଭୂତାନାଂ ତିକ୍ତଂ କଟୁ ଚ ନାନ୍ଯଥା । ଏକତ୍ଵାଦ୍ ଅନୁଭୂତେର୍ ହି କୁତଶ୍ ଚିନ୍ମାତ୍ରଭିନ୍ନତା
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ତିତ୍ତ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୁଇଟି ଏକେପରି ଅନୁଭବ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ଅନୁଭବ ଏକ, ତେବେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ କେମିତି ଭିନ୍ନତା ହେବ?
ଏକସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ସତତଂ ସ୍ଥିତେ ଚିନ୍ମାତ୍ରଵସ୍ତୁନି । ଜାତୋ ଽଯମ୍ ଅଯମ୍ ଉନ୍ନଷ୍ଟ ଇତି କୈଷାଜ୍ଞତେହ ଵଃ
ଏହି ଏକ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ, 'ଏହିଏ ଜନ୍ମ ନେଲା, ସେଏ ନଶ୍ଟ ହେଲା'—ଏପରି ଭାବନା କେବଳ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ନେହ ତନ୍ ନାମ ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ତି ଯଦ୍ ଅଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଜାଯତେ । ନ ଚ ତନ୍ ନାମ ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ତି ଯଦ୍ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଵିଲୀଯତେ
ଏଠାରେ କୌଣସି ଏମିତି ବସ୍ତୁ ନାହିଁ ଯାହା ଥିଲା ନାହିଁ, ପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଏବଂ କୌଣସି ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ ଯାହା ଥିଲା, ପରେ ଲୟ ହେଲା।
ଆଭାସମାତ୍ରମ୍ ଏଵେଦଂ ନ ସନ୍ ନାସଚ୍ ଚ ରାଘଵ । ଉତ୍ପ୍ଲୁତେନାପ୍ରଶାନ୍ତେନ ଚେତସା ସଦ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ହେ ରାଘବ, ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଖାଯିବା କେବଳ ଭ୍ରମ ମାତ୍ର, ଏହା ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହା ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ଅଶାନ୍ତ ମନକୁ ସତ୍ୟ ଭଳି ଲାଗେ।
ମେହ ମୋହୋ ଽସ୍ତୁ ଵୋ ମୌର୍ଖ୍ଯାନ୍ ନେଦଂ ସଦ୍ ଯତ୍ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି । ନ ଚାସଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଦୃଢଂ ନିର୍ଣୀଯାଶୋକିତାସ୍ତୁ ଵଃ
ତୁମେ ମାନେ ଅଜ୍ଞାନରୁ ମୋହରେ ପଡ଼, କିନ୍ତୁ ଏହା ନଶ୍ୱର ଥିବାରୁ ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଭାବନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏଭଳି ତୁମେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ରୁହ।
ଅସତି ଜଗତି କିଂ କିଲେହ ମୋହସ୍ ସତି ଚ କିମ୍ ଅଙ୍ଗ ଵିମୋହକାରଣଂ ତତ୍ । ଜନନମରଣସଂସ୍ଥିତିଷ୍ଵ୍ ଅତସ୍ ତ୍ଵଂ ଭଵ ଖମ୍ ଇଵାତିସମସ୍ ସଦୋପଶାନ୍ତଃ
ଏହି ଅସତ୍ୟ ଜଗତରେ ମୋହର କାରଣ କ'ଣ? ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ ହୁଏ, ତେବେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମ କିପରି ହେବ? ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଜୀବନ ନେଇ ସଦା ଆକାଶ ପରି ସମ ଓ ଶାନ୍ତ ରୁହ।
ଧୀରୋ ଵିଚାରଵାଞ୍ ଜନ୍ତୁର୍ ଆଦାଵ୍ ଏଵ ମହାଧିଯା । ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଵିଦୁଷା ଜ୍ଞେନ ସୁଜନେନ ସମଂ ଵସେତ୍
ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଚିନ୍ତାଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ଆରମ୍ଭରୁ ଏହିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜାଣିଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଯା ଯା ଦୁଃଖଵିନାଶିନ୍ଯୋ ଵରଵିଜ୍ଞାନଦୃଷ୍ଟଯଃ । ତାସ୍ ତା ମଧାଵ୍ ଇଵ ଲତା ଜାଯନ୍ତେ ସୁଜନେ ସତି
ଯେଉଁଠି ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଦେଇଥିବା ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେଠି ଏହି ବୁଦ୍ଧିଗୁଡ଼ିକ ଏକ ସଜନ ମାନଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ଲତା ଫୁଟିବା ପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସୁଜନେନ ଵିରକ୍ତେନ ହୃଦ୍ଯେନ ମହତା ସହ । ପ୍ରଵିଚାର୍ଯ ମହାବାହୋ ପଦମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ପରମ୍
ଏକ ସଜନ, ନିରାସକ୍ତ ଏବଂ ମହାନ ହୃଦୟ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସହିତ ଚିନ୍ତା-ମନନ କଲେ, ହେ ମହାବାହୁ, ସେଉଁଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରାଯାଏ।
ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥସୁଜନାସଙ୍ଗଵୈରାଗ୍ଯାଭ୍ଯାସସତ୍କୃତଃ । ପୁରୁଷସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଇଵାଭାତି ରାମ ଵିଜ୍ଞାନଭାଜନମ୍
ଯିଏ ଶାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଥର ଅଧ୍ୟୟନ, ସଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ, ବିରାଗ୍ୟ ଅଭ୍ୟାସ ଓ ନିୟମରେ ସମ୍ମାନିତ, ସେଉଁଠି, ହେ ରାମ, ତୁମେ ଯେପରି ଜ୍ଞାନର ପାତ୍ର ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅଛ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତ୍ଵଂ ତୂଦାରନିଜାଚାରୋ ଧୀରୋ ଗୁଣଗଣାର୍ଣଵଃ । ଅଧିତିଷ୍ଠସି ନିର୍ଦୁଃଖାଂ ଜାତିଂ ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକୀମ୍
ତୁମେ ନିଜ ଆଚରଣରେ ଉଦାର, ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଏବଂ ଗୁଣର ସମୁଦ୍ର; ତୁମେ ଦୁଃଖରହିତ ଏବଂ ରଜସ-ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଥାଉଛ।
ଭୂଯୋ ଽସ୍ମିନ୍ ଦଗ୍ଧସଂସାରେ ନାସି ଦୁଃଖସ୍ଯ ଭାଜନମ୍ । ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଜନ୍ମାସି ମୁନେ ସ୍ଵଭାଵମ୍ ଅନୁଧାଵସି
ଏହି ପୁଣି ବିନ୍ଦ୍ରିତ ସଂସାରରେ ତୁମେ ଆଉ ଦୁଃଖର ଭାଣ୍ଡ ନୁହଁ। ମୁନି, ତୁମେ ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ଏବଂ ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଅନୁସରିଛ।
ସ୍ଵଯୈଵାମଲଯା ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ତଵ ପ୍ରକଟତାଂ ଗତମ୍ । ଯଥାଭୂତଂ ଜଗଦ୍ଵସ୍ତୁ ରୁଚା ଦିନପତେର୍ ଇଵ
ନିଜର ଶୁଭ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ଏହି ଜଗତର ସତ୍ୟତାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖିପାରିଛ। ଯେପରି ଦିନର ଆଲୋକରେ ସବୁକିଛି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେପରି।
ଇଦାନୀଂ ମଦ୍ଵଚୋରାଶିଵହ୍ନିଦଗ୍ଧମଲୋ ଽମଲଃ । ନୂନମ୍ ଉତ୍ସାରିତାଭ୍ରେଣ ଶରଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନା ସମୋ ଭଵ
ଏବେ, ମୋର କଥାର ଅଗ୍ନିରେ ତୁମର ମଳ ଦହିଗଲା, ତୁମେ ପ୍ରକୃତରେ ପବିତ୍ର ହେଉ। ମେଘ ହୀନ ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶ ପରି ନିର୍ମଳ ହେଉ।
ଭଵଭାଵନଯା ମୁକ୍ତଂ ଯୁକ୍ତମ୍ ଉତ୍ତମସଂଵିଦା । ଚିତ୍ତମୁକ୍ତାକଲାପଂ ତ୍ଵମ୍ ଅଚ୍ଛାଚ୍ଛଂ ହୃଦଯେ କୁରୁ
ସଂସାର ଭାବନାରୁ ମୁକ୍ତ, ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧିରେ ଯୁକ୍ତ, ତୁମର ମନ ଯେପରି ମୁକ୍ତାମାଳା ପରି ଶୁଭ୍ର, ଏହି ହୃଦୟକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ପରିସ୍କାର କର।
ମମେଦମ୍ ଇଦମ୍ ଅନ୍ଯସ୍ଯେତ୍ଯ୍ ଏଵଂକଲନଯୋଜ୍ଝିତମ୍ । ମନୋ ମୁକ୍ତଵିଭାଗଂ ତେ ମୁକ୍ତମ୍ ଏଵ ନ ସଂଶଯଃ
ଯେ ମନେ 'ମୋର', 'ଏହା ମୋର', 'ଏହା ଅନ୍ୟର' ଭାବକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଛାଡିଦେଇଛି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭେଦବୁଦ୍ଧିରୁ ମୁକ୍ତ, ସେହି ମନ ପ୍ରକୃତରେ ମୁକ୍ତ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତଵୋତ୍ତମାନୁଭାଵସ୍ଯ ଯ ଇଦାନୀଂ ନରା ଭୁଵି । ଚେଷ୍ଟାମ୍ ଅନୁସରିଷ୍ଯନ୍ତି ତେ ଽପି ଯାସ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଶୋକତାମ୍
ପୃଥିବୀରେ ଏବେ ଯେମାନେ ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଚରଣକୁ ଅନୁସରଣ କରିବେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରହିତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।
ରାଘଵଵ୍ଯଵହାରେଣ ଵିହରିଷ୍ଯନ୍ତି ଯେ ନରାଃ । ଭଵାର୍ଣଵାତ୍ ତରିଷ୍ଯନ୍ତି ସ୍ଵମନଃପୋତକେନ ତେ
ଯେମାନେ ରାଘବଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବେ, ସେମାନେ ନିଜ ମନର ନୌକାରେ ଚଢି ଭବସାଗର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବେ।
ଭଵତ୍ତୁଲ୍ଯମତିର୍ ଯସ୍ ସ୍ଯାତ୍ ସୁଜନସ୍ ସମଦର୍ଶନଃ । ଯୋଗ୍ଯୋ ଽସୌ ଜ୍ଞାନଦୃଷ୍ଟୀନାଂ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁସ୍ ସୁରୁଚାମ୍ ଇଵ
ଯାହାର ମନ ତୁମ ପରି, ଯିଏ ସଦା ଭଲ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମଭାବରେ ଦେଖେ, ସେ ଜ୍ଞାନଦୃଷ୍ଟି ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ତାହାର ଅଲୋକରେ ଶୋଭା ପାଏ।
ତ୍ଵମ୍ ଅଶୋକାଂ ଦଶାଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନୁଵୃତ୍ତିମାନ୍ । ଯାଵଦ୍ଦେହଂ ଧିଯା ତିଷ୍ଠ ରାଗଦ୍ଵେଷଵିହୀନଯା
ତୁମେ ଏବେ ଦୁଃଖରହିତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛ, ଯେପରି ଉଚିତ ସେପରି କରୁଛ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଶରୀର ଅଛି, ମନରେ ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡି ଶାନ୍ତ ଭାବେ ରୁହ।
ବହିର୍ ଲୋକୋଚିତାଚାରସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତ୍ଯକ୍ତାଖିଲୈଷଣଃ । ପରାଂ ଶୀତଲତାମ୍ ଏତ୍ଯ ତିଷ୍ଠ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁବିମ୍ବଵତ୍
ବାହାରେ ଲୋକମାନେ ଯେପରି ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଆଚରଣ କର; କିନ୍ତୁ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଆଶା ଛାଡି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶିତଳ ଓ ଶାନ୍ତ ରୁହ।
ଇତରାସୁ ତୁ ଯେ ଜାତା ଜାତିଷ୍ଵ୍ ଅଗୁଣଶାଲିନଃ । ଅଵିଚାର୍ଯାସ୍ ତ ଏତେ ହି ଗୋମାଯୁଶିଶୁଧର୍ମକାଃ
ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟ ବର୍ଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଗୁଣ ନାହିଁ, ସେମାନେ ବିଚାର କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି; ସେମାନେ ଜଣେ ଶିଆଳ ଛୁଆ ପରି ନିଜ ଚରିତ୍ର ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଯେ ସ୍ଵଭାଵା ମହାବାହୋ ନୃଣାଂ ସାତ୍ତ୍ଵିକଜନ୍ମନାମ୍ । ତାନ୍ ଭଜନ୍ ପୁରୁଷୋ ଯାତି ପାଶ୍ଚାତ୍ଯୋଦାରଜନ୍ମତାମ୍
ହେ ମହାବାହୁ, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱଭାବକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ ମଣିଷ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜନ୍ମ ପାଇଥାଏ।
ଯାନ୍ ଏଵ ସେଵତେ ଜନ୍ତୁର୍ ଇହ ଜାତିଗୁଣାନ୍ ସଦା । ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଜାତିଜାତୋ ଽପି ଯାତି ତଜ୍ଜାତିତାଂ କ୍ଷଣାତ୍
ଏଠାରେ ଯେ ପ୍ରାଣୀ ନିରନ୍ତର ଯେଉଁ ଜନ୍ମର ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜନ୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେଇ ଜନ୍ମର ଗୁଣକୁ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରେ।