ନିତ୍ଯମ୍ ଆପୂର୍ଣତାମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧାମ୍ ଇନ୍ଦୁସୁନ୍ଦରୀମ୍ । ଆପଦ୍ଯ୍ ଅପି ନ ମୁଞ୍ଚନ୍ତି ଶଶିନଶ୍ ଶୀତତାମ୍ ଇଵ
ସେମାନେ ମନରେ ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣତା, ଶାନ୍ତି ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଧାରଣ କରନ୍ତି। କେତେବେଳେ ଯେଉଁଠି ଅସୁବିଧା ଆସିଥାଏ, ତଥାପି ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଶୀତଳତା ପରି ନିଜ ଶାନ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ଆକୃତ୍ଯୈଵ ଵିରାଜନ୍ତେ ମୈତ୍ର୍ଯାଦିଗୁଣକାନ୍ତଯା । ନଵସ୍ତବକହାସିନ୍ଯା ଲତଯେଵ ମହାଦ୍ରୁମାଃ
ସେମାନେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମିତ୍ରତା ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣର ଆକର୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ। ଯେପରି ମହାବୃକ୍ଷ ନୂଆ ମାଞ୍ଚି ଫୁଲରେ ରଙ୍ଗିନ ହୁଏ, ସେମାନେ ଗୁଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ।
ସମାସ୍ ସମରସାସ୍ ସୋମ୍ଯାସ୍ ସତତଂ ସାଧୁସାଧଵଃ । ଅବ୍ଧିଵଦ୍ ଧୃତମର୍ଯାଦା ଭଵନ୍ତି ଵିତତାଶଯାଃ
ସେମାନେ ସଦା ଏକତାରେ, ସମତାରେ, ମୃଦୁ ଓ ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ। ସମୁଦ୍ର ପରି ସେମାନେ ନିଜ ସୀମା ରଖନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅପାର।
ଅତସ୍ ତେଷାଂ ମହାବାହୋ ପଦମ୍ ଆପଦପାସନମ୍ । ସର୍ଵଦୈଵାନୁଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ମଙ୍କ୍ତଵ୍ଯଂ ନାପଦର୍ଣଵେ
ଏହିପରି, ହେ ମହାବାହୁ, ସେମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ; ସେଉଠାକୁ ସଦା ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ କେବେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତଥା ତଥେହ ଜଗତି ଵିହର୍ତଵ୍ଯମ୍ ଅଖେଦିନା । ଆତ୍ମୋଦଯାଯ ଵର୍ତନ୍ତେ ଯଥା ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକାଃ
ଏହିପରି, ଏହି ଜଗତରେ କେବେ ଥକିବା ନାହିଁ, ସଦା ଉତ୍ସାହରେ ରହି କାମ କରିବା ଉଚିତ। ଯେମିତି ରାଜସିକ ଓ ସାତ୍ୱିକ ଲୋକମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଅଧିଗମ୍ଯାର୍ଯ ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରଂ ଵିଚାର୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଅନିତ୍ଯତାଂ ସ୍ଵମନସା ଵିଵିକ୍ତେନାଶୁ ଭାଵଯେତ୍
ଉଚ୍ଚ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ପୁନିପୁନି ଚିନ୍ତା କରି, ନିଜ ମନକୁ ଶାନ୍ତ ରଖି, ଏହି ସଂସାରର ଅସ୍ଥାୟୀତ୍ୱକୁ ଶୀଘ୍ର ଭାବିବା ଉଚିତ।
ଆଦାଵ୍ ଅନ୍ତେ ଚ ଯନ୍ ନିତ୍ଯଂ ରୂପଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵର୍ତିନାମ୍ । ପଦାର୍ଥାନାଂ ତଦ୍ ଏଵାଶୁ ଭାଵଯେନ୍ ନେତରନ୍ ମୁଧା
ଆରମ୍ଭରେ ଓ ଶେଷରେ ଯାହା ସଦା ଅବିନାଶୀ, ଏହି ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ସେଇଠିକୁ ଶୀଘ୍ର ଭାବିବା ଉଚିତ; ଅନ୍ୟ କିଛିକୁ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵ୍ଯର୍ଥସନ୍ତାନମ୍ ଅନ୍ତଵତ୍ । ସ୍ମର୍ତଵ୍ଯଂ ସମ୍ଯଗ୍ ଏଵେଦଂ ଜ୍ଞାନସାର୍ଥମ୍ ଅନନ୍ତକମ୍
ଭ୍ରାନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଅନାବଶ୍ୟକ, ନଶ୍ୱର ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡ଼ି, ଅନନ୍ତ ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଏହି ଏକଥିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।
କୋ ଽହଂ କଥମ୍ ଇଦଂ ଵେତି ସଂସାରମ୍ ଇଦମ୍ ଆତତମ୍ । ପ୍ରଵିଚାର୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ପ୍ରାଜ୍ଞେନ ସହ ସାଧୁନା
ମୁଁ କିଏ? ଏହି ସଂସାର କିପରି ହେଲା? ଏହି ବିସ୍ତୃତ ସଂସାର କ'ଣ? ଏହି ସବୁକୁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହ ସତର୍କତାର ସହିତ ଭଲଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବା ଦରକାର।
ନାକର୍ମସୁ ନିମଙ୍କ୍ତଵ୍ଯଂ ନାନାର୍ଯେଣ ସହାଵସେତ୍ । ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯସ୍ ସର୍ଵଵିଚ୍ଛେତ୍ତା ନ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଅଵହେଲଯା
ଅନୁଚିତ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଅପାତ୍ରଙ୍କ ସହ ମିଶିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସଂହାର କରୁଥିବା ମୃତ୍ୟୁକୁ କେବେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଉଚ୍ଚୈଃପଦସ୍ଥସ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞେନ ସୁମହାଞ୍ ଶୀତଲାଶଯଃ । ସାଧୁର୍ ଏଵାନୁଗନ୍ତଵ୍ଯୋ ମଯୂରେଣାମ୍ବୁଦୋ ଯଥା
ଯିଏ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ଅବସ୍ଥିତ, ବଡ଼ ଦୟାଳୁ ଓ ଶାନ୍ତ ହୃଦୟର, ସେଇ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ମାତ୍ର ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ମୟୂର ବର୍ଷାମେଘକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
ଅହଙ୍କାରସ୍ଯ ଦେହସ୍ଯ ସଂସାରସ୍ଯୋଦ୍ଭଵସ୍ଯ ଚ । ଵିଚାରମ୍ ଅମଲଂ କୃତ୍ଵା ସତ୍ଯମ୍ ଏଵାଶ୍ରଯେନ୍ ନରଃ
ଅହଂକାର, ଦେହ ଏବଂ ସଂସାରର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରି, ମନୁଷ୍ୟ କେବଳ ସତ୍ୟକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଶରୀରମ୍ ଅସ୍ଥିମାଂସଂ ଚ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରକ୍ତାଦ୍ଯ୍ ଅଶୋଭନମ୍ । ଭୂତମୁକ୍ତାଵଲୀତନ୍ତୁଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅଵଲୋକଯେତ୍
ହଡ଼ ଓ ମାଂସରେ ଗଠିତ ଦେହକୁ, ଏବଂ ରକ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟ ଅପବିତ୍ର ଉପାଦାନଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି, ମଣିମାଳାର ଡୋରି ପରି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାକୁ ମାତ୍ର ଦେଖିବା ଉଚିତ।
ସତ୍ଯେ ନିତ୍ଯେ ତତେ ଶୁଦ୍ଧେ ସର୍ଵଗେ ସର୍ଵଭାଵନେ । ଶିଵେ ସର୍ଵମ୍ ଇଦଂ ପ୍ରୋତଂ ସୂତ୍ରେ ମଣିଗଣୋ ଯଥା
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ସତ୍ୟ, ନିତ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ସର୍ବକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଓ ଶୁଭରେ ଏମିତି ଗୁଞ୍ଜିଯାଇଛି, ଯେପରି ମଣିମାଳା ଏକ ଡୋରିରେ ଗଠିତ।
ଯୈଵ ଚିଦ୍ ଭୁଵନାଭୋଗଭୂଷଣେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଭାସ୍କରେ । ଧରାଵିଵରକୋଶସ୍ଥେ ସୈଵ ଚିତ୍ କୀଟକୋଦରେ
ଯେ ଚେତନା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆନନ୍ଦକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛି, ଆକାଶରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ, ପୃଥିବୀର ଗୁପ୍ତ ଗଭୀରରେ ଅଛି, ସେଇ ଚେତନା କୀଟର ଗଭୀର ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
କୁମ୍ଭଵ୍ଯୋମ୍ନାଂ ନ ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ଯଥେହ ପରମାର୍ଥତଃ । ଚିତାଂ ଶରୀରସଂସ୍ଥାନାଂ ନ ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ତଥାନଘ
ଓ ନିର୍ମଳ ମନ, ଯେପରି ଘଡ଼ିର ଭିତର ଆକାଶ ଓ ବାହାର ଆକାଶରେ କୌଣସି ପ୍ରକୃତ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ସେପରି ଚେତନା ଓ ଶରୀରର ଆକୃତିରେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ସତ୍ୟ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ସର୍ଵେଷାମ୍ ଏଵ ଭୂତାନାଂ ତିକ୍ତଂ କଟୁ ଚ ନାନ୍ଯଥା । ଏକତ୍ଵାଦ୍ ଅନୁଭୂତେର୍ ହି କୁତଶ୍ ଚିନ୍ମାତ୍ରଭିନ୍ନତା
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ତିତ୍ତ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୁଇଟି ଏକେପରି ଅନୁଭବ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ଅନୁଭବ ଏକ, ତେବେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ କେମିତି ଭିନ୍ନତା ହେବ?
ଏକସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ସତତଂ ସ୍ଥିତେ ଚିନ୍ମାତ୍ରଵସ୍ତୁନି । ଜାତୋ ଽଯମ୍ ଅଯମ୍ ଉନ୍ନଷ୍ଟ ଇତି କୈଷାଜ୍ଞତେହ ଵଃ
ଏହି ଏକ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ, 'ଏହିଏ ଜନ୍ମ ନେଲା, ସେଏ ନଶ୍ଟ ହେଲା'—ଏପରି ଭାବନା କେବଳ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ନେହ ତନ୍ ନାମ ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ତି ଯଦ୍ ଅଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଜାଯତେ । ନ ଚ ତନ୍ ନାମ ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ତି ଯଦ୍ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଵିଲୀଯତେ
ଏଠାରେ କୌଣସି ଏମିତି ବସ୍ତୁ ନାହିଁ ଯାହା ଥିଲା ନାହିଁ, ପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଏବଂ କୌଣସି ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ ଯାହା ଥିଲା, ପରେ ଲୟ ହେଲା।
ଆଭାସମାତ୍ରମ୍ ଏଵେଦଂ ନ ସନ୍ ନାସଚ୍ ଚ ରାଘଵ । ଉତ୍ପ୍ଲୁତେନାପ୍ରଶାନ୍ତେନ ଚେତସା ସଦ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ହେ ରାଘବ, ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଖାଯିବା କେବଳ ଭ୍ରମ ମାତ୍ର, ଏହା ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହା ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ଅଶାନ୍ତ ମନକୁ ସତ୍ୟ ଭଳି ଲାଗେ।
ମେହ ମୋହୋ ଽସ୍ତୁ ଵୋ ମୌର୍ଖ୍ଯାନ୍ ନେଦଂ ସଦ୍ ଯତ୍ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି । ନ ଚାସଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଦୃଢଂ ନିର୍ଣୀଯାଶୋକିତାସ୍ତୁ ଵଃ
ତୁମେ ମାନେ ଅଜ୍ଞାନରୁ ମୋହରେ ପଡ଼, କିନ୍ତୁ ଏହା ନଶ୍ୱର ଥିବାରୁ ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଭାବନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏଭଳି ତୁମେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ରୁହ।
ଅସତି ଜଗତି କିଂ କିଲେହ ମୋହସ୍ ସତି ଚ କିମ୍ ଅଙ୍ଗ ଵିମୋହକାରଣଂ ତତ୍ । ଜନନମରଣସଂସ୍ଥିତିଷ୍ଵ୍ ଅତସ୍ ତ୍ଵଂ ଭଵ ଖମ୍ ଇଵାତିସମସ୍ ସଦୋପଶାନ୍ତଃ
ଏହି ଅସତ୍ୟ ଜଗତରେ ମୋହର କାରଣ କ'ଣ? ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ ହୁଏ, ତେବେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମ କିପରି ହେବ? ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଜୀବନ ନେଇ ସଦା ଆକାଶ ପରି ସମ ଓ ଶାନ୍ତ ରୁହ।
ଧୀରୋ ଵିଚାରଵାଞ୍ ଜନ୍ତୁର୍ ଆଦାଵ୍ ଏଵ ମହାଧିଯା । ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଵିଦୁଷା ଜ୍ଞେନ ସୁଜନେନ ସମଂ ଵସେତ୍
ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଚିନ୍ତାଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ଆରମ୍ଭରୁ ଏହିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜାଣିଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଯା ଯା ଦୁଃଖଵିନାଶିନ୍ଯୋ ଵରଵିଜ୍ଞାନଦୃଷ୍ଟଯଃ । ତାସ୍ ତା ମଧାଵ୍ ଇଵ ଲତା ଜାଯନ୍ତେ ସୁଜନେ ସତି
ଯେଉଁଠି ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଦେଇଥିବା ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେଠି ଏହି ବୁଦ୍ଧିଗୁଡ଼ିକ ଏକ ସଜନ ମାନଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ଲତା ଫୁଟିବା ପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସୁଜନେନ ଵିରକ୍ତେନ ହୃଦ୍ଯେନ ମହତା ସହ । ପ୍ରଵିଚାର୍ଯ ମହାବାହୋ ପଦମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ପରମ୍
ଏକ ସଜନ, ନିରାସକ୍ତ ଏବଂ ମହାନ ହୃଦୟ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସହିତ ଚିନ୍ତା-ମନନ କଲେ, ହେ ମହାବାହୁ, ସେଉଁଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରାଯାଏ।
ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥସୁଜନାସଙ୍ଗଵୈରାଗ୍ଯାଭ୍ଯାସସତ୍କୃତଃ । ପୁରୁଷସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଇଵାଭାତି ରାମ ଵିଜ୍ଞାନଭାଜନମ୍
ଯିଏ ଶାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଥର ଅଧ୍ୟୟନ, ସଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ, ବିରାଗ୍ୟ ଅଭ୍ୟାସ ଓ ନିୟମରେ ସମ୍ମାନିତ, ସେଉଁଠି, ହେ ରାମ, ତୁମେ ଯେପରି ଜ୍ଞାନର ପାତ୍ର ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅଛ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତ୍ଵଂ ତୂଦାରନିଜାଚାରୋ ଧୀରୋ ଗୁଣଗଣାର୍ଣଵଃ । ଅଧିତିଷ୍ଠସି ନିର୍ଦୁଃଖାଂ ଜାତିଂ ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକୀମ୍
ତୁମେ ନିଜ ଆଚରଣରେ ଉଦାର, ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଏବଂ ଗୁଣର ସମୁଦ୍ର; ତୁମେ ଦୁଃଖରହିତ ଏବଂ ରଜସ-ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଥାଉଛ।
ଭୂଯୋ ଽସ୍ମିନ୍ ଦଗ୍ଧସଂସାରେ ନାସି ଦୁଃଖସ୍ଯ ଭାଜନମ୍ । ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଜନ୍ମାସି ମୁନେ ସ୍ଵଭାଵମ୍ ଅନୁଧାଵସି
ଏହି ପୁଣି ବିନ୍ଦ୍ରିତ ସଂସାରରେ ତୁମେ ଆଉ ଦୁଃଖର ଭାଣ୍ଡ ନୁହଁ। ମୁନି, ତୁମେ ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ଏବଂ ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଅନୁସରିଛ।
ସ୍ଵଯୈଵାମଲଯା ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ତଵ ପ୍ରକଟତାଂ ଗତମ୍ । ଯଥାଭୂତଂ ଜଗଦ୍ଵସ୍ତୁ ରୁଚା ଦିନପତେର୍ ଇଵ
ନିଜର ଶୁଭ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ଏହି ଜଗତର ସତ୍ୟତାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖିପାରିଛ। ଯେପରି ଦିନର ଆଲୋକରେ ସବୁକିଛି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେପରି।
ଇଦାନୀଂ ମଦ୍ଵଚୋରାଶିଵହ୍ନିଦଗ୍ଧମଲୋ ଽମଲଃ । ନୂନମ୍ ଉତ୍ସାରିତାଭ୍ରେଣ ଶରଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନା ସମୋ ଭଵ
ଏବେ, ମୋର କଥାର ଅଗ୍ନିରେ ତୁମର ମଳ ଦହିଗଲା, ତୁମେ ପ୍ରକୃତରେ ପବିତ୍ର ହେଉ। ମେଘ ହୀନ ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶ ପରି ନିର୍ମଳ ହେଉ।