ଅଥେତ୍ଥଂ ଯୋନିମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଜନ୍ମପରମ୍ପରାମ୍ । ମୋକ୍ଷାର୍ଥଂ ପ୍ରାପ୍ତଜନ୍ମା ଚେତ୍ ତତ୍ ସ ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକଃ
ଯଦି ସେ ଏପରି ଜନ୍ମ ନେଇ, ଅନେକ ଜନ୍ମ ଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ତେବେ ସେ ରଜସ-ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣର।
ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଜନ୍ମନଃ ପୁଂସଃ କ୍ରମଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତେ ଽଧୁନା । ରାମ ରାଜସସତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ମୋକ୍ଷମ୍ ଆଯାତ୍ଯ୍ ଅସୌ ଯଥା
ହେ ରାମ, ପଶ୍ଚିମ ଦେଶରେ ଜଣେ ମଣିଷ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କେମିତି କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଘଟଣା ଘଟେ ଏବଂ ରଜସ ଓ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଥିବା ଲୋକ କେମିତି ମୁକ୍ତି ପାଉଛନ୍ତି, ଏହି ବିଷୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ବଖାନିବି।
ପ୍ରାଥମ୍ଯେନ ଯ ଆଯାତସ୍ ସଂସାରମ୍ ଅତିସାତ୍ତ୍ଵିକଃ । ସ କଦାଚିତ୍ କ୍ଵଚିତ୍ କଶ୍ଚିତ୍ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଅନଘାକୃତେ
ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଅଧିକ ଥିବା ଦେହ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ କେବେ, କେଉଁଠି ନ କେଉଁଠି, ଶୁଦ୍ଧ କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି, ହେ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ରାମ।
ସମ୍ଭଵନ୍ତୀହ ପୁରୁଷା ରାମ ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକାଃ । ପ୍ରଵିଚାର୍ଯାସ୍ ତ ଏଵାତୋ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ଚେହ ତଦ୍ଦୃଶା
ଏଠାରେ, ହେ ରାମ, ରଜସ ଓ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି; ଏହିମାନେ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯଥାଯଥିକ ଉପାୟ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଥମ୍ଯେନ ସମାଯାତା ଯେ ପଦାତ୍ ପରମାତ୍ମନଃ । ଦୁର୍ଲଭାଃ ପୁରୁଷା ରାମ ତେ ମହାଗୁଣଶାଲିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଥମେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ବଡ଼ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଥିବା ଲୋକ।
ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଵିଵିଧା ମୂକା ମୂଢାସ୍ ତାମସଜାତଯଃ । ତେଷାଂ ସ୍ଥାଵରତୁଲ୍ଯାନାଂ କିଂ ତଦ୍ ରାମ ଵିଚାର୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମୂକ ଓ ମୂଢ଼ ଏବଂ ତାମସିକ ସ୍ୱଭାବର, ସେମାନେ ଜଣେ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀ ପରି ଅଟୁଟ୍ ରହନ୍ତି; ଏମାନେ ବିଷୟରେ କଣ ଅଧିକ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଅଛି, ରାମ?
କତିପଯାଧିଗତାତ୍ମଭଵାନ୍ତରଃ ପ୍ରକୃତଜନ୍ମନି ଲଭ୍ଯମହାପଦଃ । ଅଯମ୍ ଇହ ପ୍ରଵିଚାରଣଯୋଗ୍ଯତାମ୍ ଅନୁଗତୋ ନନୁ ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକଃ
କେବଳ କିଛି ଲୋକ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଅନୁଭବ କରି, ଆଉ ଜନ୍ମରେ ଏହି ମହାସ୍ଥିତିକୁ ପାଇଥାନ୍ତି; ପ୍ରକୃତିରେ ରଜସ ଓ ସତ୍ତ୍ୱ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଯେ ହି ରାଜସସତ୍ତ୍ଵସ୍ଥା ଏତା ଭୁଵି ମହାଗୁଣାଃ । ତେ ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵ ମୁଦିତା ଉଦିତାଃ ଖ ଇଵେନ୍ଦଵଃ
ଯେଉଁମାନେ ରଜସ ଓ ସତ୍ତ୍ୱରେ ଅଟୁଟ୍ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବଡ଼ ଗୁଣ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସେମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍; ଆକାଶରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ନ ଖେଦମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛନ୍ତି ଵ୍ଯୋମଭାଗା ମଲଂ ଯଥା । ନାପଦି ମ୍ଲାନିମ୍ ଆଯାନ୍ତି ନିଶି ହେମାମ୍ବୁଜା ଯଥା
ସେମାନେ କେବେ ଥକିନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଆକାଶ କେବେ ମଳିନ ହୁଏନାହିଁ; ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ମ୍ଲାନ ହୁଏନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ରାତିରେ ସୁନା ରାଜନୀଗନ୍ଧା ଫୁଲ ମ୍ଲାନ ହୁଏନାହିଁ।
ନେହନ୍ତେ ପ୍ରାକୃତାଦ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଦିନାନ୍ଯଦ୍ ଭାସ୍କରୋ ଯଥା । ରମନ୍ତେ ସ୍ଵେ ସଦାଚାରେ ସ୍ଵାର୍ତଵେ ପାଦପା ଯଥା
ଏଠାରେ ପ୍ରକୃତିର ନିୟମ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନୂତନ ଦିନ ନେଇ ଆସେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିଜ ନୀତିରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଗଛମାନେ ନିଜ ଋତୁରେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ନିତ୍ଯମ୍ ଆପୂର୍ଣତାମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧାମ୍ ଇନ୍ଦୁସୁନ୍ଦରୀମ୍ । ଆପଦ୍ଯ୍ ଅପି ନ ମୁଞ୍ଚନ୍ତି ଶଶିନଶ୍ ଶୀତତାମ୍ ଇଵ
ସେମାନେ ମନରେ ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣତା, ଶାନ୍ତି ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଧାରଣ କରନ୍ତି। କେତେବେଳେ ଯେଉଁଠି ଅସୁବିଧା ଆସିଥାଏ, ତଥାପି ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଶୀତଳତା ପରି ନିଜ ଶାନ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ଆକୃତ୍ଯୈଵ ଵିରାଜନ୍ତେ ମୈତ୍ର୍ଯାଦିଗୁଣକାନ୍ତଯା । ନଵସ୍ତବକହାସିନ୍ଯା ଲତଯେଵ ମହାଦ୍ରୁମାଃ
ସେମାନେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମିତ୍ରତା ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣର ଆକର୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ। ଯେପରି ମହାବୃକ୍ଷ ନୂଆ ମାଞ୍ଚି ଫୁଲରେ ରଙ୍ଗିନ ହୁଏ, ସେମାନେ ଗୁଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ।
ସମାସ୍ ସମରସାସ୍ ସୋମ୍ଯାସ୍ ସତତଂ ସାଧୁସାଧଵଃ । ଅବ୍ଧିଵଦ୍ ଧୃତମର୍ଯାଦା ଭଵନ୍ତି ଵିତତାଶଯାଃ
ସେମାନେ ସଦା ଏକତାରେ, ସମତାରେ, ମୃଦୁ ଓ ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ। ସମୁଦ୍ର ପରି ସେମାନେ ନିଜ ସୀମା ରଖନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅପାର।
ଅତସ୍ ତେଷାଂ ମହାବାହୋ ପଦମ୍ ଆପଦପାସନମ୍ । ସର୍ଵଦୈଵାନୁଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ମଙ୍କ୍ତଵ୍ଯଂ ନାପଦର୍ଣଵେ
ଏହିପରି, ହେ ମହାବାହୁ, ସେମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ; ସେଉଠାକୁ ସଦା ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ କେବେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତଥା ତଥେହ ଜଗତି ଵିହର୍ତଵ୍ଯମ୍ ଅଖେଦିନା । ଆତ୍ମୋଦଯାଯ ଵର୍ତନ୍ତେ ଯଥା ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକାଃ
ଏହିପରି, ଏହି ଜଗତରେ କେବେ ଥକିବା ନାହିଁ, ସଦା ଉତ୍ସାହରେ ରହି କାମ କରିବା ଉଚିତ। ଯେମିତି ରାଜସିକ ଓ ସାତ୍ୱିକ ଲୋକମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଅଧିଗମ୍ଯାର୍ଯ ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରଂ ଵିଚାର୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଅନିତ୍ଯତାଂ ସ୍ଵମନସା ଵିଵିକ୍ତେନାଶୁ ଭାଵଯେତ୍
ଉଚ୍ଚ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ପୁନିପୁନି ଚିନ୍ତା କରି, ନିଜ ମନକୁ ଶାନ୍ତ ରଖି, ଏହି ସଂସାରର ଅସ୍ଥାୟୀତ୍ୱକୁ ଶୀଘ୍ର ଭାବିବା ଉଚିତ।
ଆଦାଵ୍ ଅନ୍ତେ ଚ ଯନ୍ ନିତ୍ଯଂ ରୂପଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵର୍ତିନାମ୍ । ପଦାର୍ଥାନାଂ ତଦ୍ ଏଵାଶୁ ଭାଵଯେନ୍ ନେତରନ୍ ମୁଧା
ଆରମ୍ଭରେ ଓ ଶେଷରେ ଯାହା ସଦା ଅବିନାଶୀ, ଏହି ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ସେଇଠିକୁ ଶୀଘ୍ର ଭାବିବା ଉଚିତ; ଅନ୍ୟ କିଛିକୁ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵ୍ଯର୍ଥସନ୍ତାନମ୍ ଅନ୍ତଵତ୍ । ସ୍ମର୍ତଵ୍ଯଂ ସମ୍ଯଗ୍ ଏଵେଦଂ ଜ୍ଞାନସାର୍ଥମ୍ ଅନନ୍ତକମ୍
ଭ୍ରାନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଅନାବଶ୍ୟକ, ନଶ୍ୱର ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡ଼ି, ଅନନ୍ତ ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଏହି ଏକଥିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।
କୋ ଽହଂ କଥମ୍ ଇଦଂ ଵେତି ସଂସାରମ୍ ଇଦମ୍ ଆତତମ୍ । ପ୍ରଵିଚାର୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ପ୍ରାଜ୍ଞେନ ସହ ସାଧୁନା
ମୁଁ କିଏ? ଏହି ସଂସାର କିପରି ହେଲା? ଏହି ବିସ୍ତୃତ ସଂସାର କ'ଣ? ଏହି ସବୁକୁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହ ସତର୍କତାର ସହିତ ଭଲଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବା ଦରକାର।
ନାକର୍ମସୁ ନିମଙ୍କ୍ତଵ୍ଯଂ ନାନାର୍ଯେଣ ସହାଵସେତ୍ । ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯସ୍ ସର୍ଵଵିଚ୍ଛେତ୍ତା ନ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଅଵହେଲଯା
ଅନୁଚିତ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଅପାତ୍ରଙ୍କ ସହ ମିଶିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସଂହାର କରୁଥିବା ମୃତ୍ୟୁକୁ କେବେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଉଚ୍ଚୈଃପଦସ୍ଥସ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞେନ ସୁମହାଞ୍ ଶୀତଲାଶଯଃ । ସାଧୁର୍ ଏଵାନୁଗନ୍ତଵ୍ଯୋ ମଯୂରେଣାମ୍ବୁଦୋ ଯଥା
ଯିଏ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ଅବସ୍ଥିତ, ବଡ଼ ଦୟାଳୁ ଓ ଶାନ୍ତ ହୃଦୟର, ସେଇ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ମାତ୍ର ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ମୟୂର ବର୍ଷାମେଘକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
ଅହଙ୍କାରସ୍ଯ ଦେହସ୍ଯ ସଂସାରସ୍ଯୋଦ୍ଭଵସ୍ଯ ଚ । ଵିଚାରମ୍ ଅମଲଂ କୃତ୍ଵା ସତ୍ଯମ୍ ଏଵାଶ୍ରଯେନ୍ ନରଃ
ଅହଂକାର, ଦେହ ଏବଂ ସଂସାରର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରି, ମନୁଷ୍ୟ କେବଳ ସତ୍ୟକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଶରୀରମ୍ ଅସ୍ଥିମାଂସଂ ଚ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରକ୍ତାଦ୍ଯ୍ ଅଶୋଭନମ୍ । ଭୂତମୁକ୍ତାଵଲୀତନ୍ତୁଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅଵଲୋକଯେତ୍
ହଡ଼ ଓ ମାଂସରେ ଗଠିତ ଦେହକୁ, ଏବଂ ରକ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟ ଅପବିତ୍ର ଉପାଦାନଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି, ମଣିମାଳାର ଡୋରି ପରି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାକୁ ମାତ୍ର ଦେଖିବା ଉଚିତ।
ସତ୍ଯେ ନିତ୍ଯେ ତତେ ଶୁଦ୍ଧେ ସର୍ଵଗେ ସର୍ଵଭାଵନେ । ଶିଵେ ସର୍ଵମ୍ ଇଦଂ ପ୍ରୋତଂ ସୂତ୍ରେ ମଣିଗଣୋ ଯଥା
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ସତ୍ୟ, ନିତ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ସର୍ବକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଓ ଶୁଭରେ ଏମିତି ଗୁଞ୍ଜିଯାଇଛି, ଯେପରି ମଣିମାଳା ଏକ ଡୋରିରେ ଗଠିତ।
ଯୈଵ ଚିଦ୍ ଭୁଵନାଭୋଗଭୂଷଣେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଭାସ୍କରେ । ଧରାଵିଵରକୋଶସ୍ଥେ ସୈଵ ଚିତ୍ କୀଟକୋଦରେ
ଯେ ଚେତନା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆନନ୍ଦକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛି, ଆକାଶରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ, ପୃଥିବୀର ଗୁପ୍ତ ଗଭୀରରେ ଅଛି, ସେଇ ଚେତନା କୀଟର ଗଭୀର ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
କୁମ୍ଭଵ୍ଯୋମ୍ନାଂ ନ ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ଯଥେହ ପରମାର୍ଥତଃ । ଚିତାଂ ଶରୀରସଂସ୍ଥାନାଂ ନ ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ତଥାନଘ
ଓ ନିର୍ମଳ ମନ, ଯେପରି ଘଡ଼ିର ଭିତର ଆକାଶ ଓ ବାହାର ଆକାଶରେ କୌଣସି ପ୍ରକୃତ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ସେପରି ଚେତନା ଓ ଶରୀରର ଆକୃତିରେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ସତ୍ୟ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ସର୍ଵେଷାମ୍ ଏଵ ଭୂତାନାଂ ତିକ୍ତଂ କଟୁ ଚ ନାନ୍ଯଥା । ଏକତ୍ଵାଦ୍ ଅନୁଭୂତେର୍ ହି କୁତଶ୍ ଚିନ୍ମାତ୍ରଭିନ୍ନତା
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ତିତ୍ତ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୁଇଟି ଏକେପରି ଅନୁଭବ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ଅନୁଭବ ଏକ, ତେବେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ କେମିତି ଭିନ୍ନତା ହେବ?
ଏକସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ସତତଂ ସ୍ଥିତେ ଚିନ୍ମାତ୍ରଵସ୍ତୁନି । ଜାତୋ ଽଯମ୍ ଅଯମ୍ ଉନ୍ନଷ୍ଟ ଇତି କୈଷାଜ୍ଞତେହ ଵଃ
ଏହି ଏକ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ, 'ଏହିଏ ଜନ୍ମ ନେଲା, ସେଏ ନଶ୍ଟ ହେଲା'—ଏପରି ଭାବନା କେବଳ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ନେହ ତନ୍ ନାମ ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ତି ଯଦ୍ ଅଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଜାଯତେ । ନ ଚ ତନ୍ ନାମ ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ତି ଯଦ୍ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଵିଲୀଯତେ
ଏଠାରେ କୌଣସି ଏମିତି ବସ୍ତୁ ନାହିଁ ଯାହା ଥିଲା ନାହିଁ, ପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଏବଂ କୌଣସି ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ ଯାହା ଥିଲା, ପରେ ଲୟ ହେଲା।
ଆଭାସମାତ୍ରମ୍ ଏଵେଦଂ ନ ସନ୍ ନାସଚ୍ ଚ ରାଘଵ । ଉତ୍ପ୍ଲୁତେନାପ୍ରଶାନ୍ତେନ ଚେତସା ସଦ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ହେ ରାଘବ, ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଖାଯିବା କେବଳ ଭ୍ରମ ମାତ୍ର, ଏହା ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହା ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ଅଶାନ୍ତ ମନକୁ ସତ୍ୟ ଭଳି ଲାଗେ।