ଉଦେତି ଯାଵଦ୍ ଭଗଵାନ୍ ଇନ୍ଦୁର୍ ଉଦ୍ଦାମମଣ୍ଡଲଃ । କ୍ଷୀରାମ୍ବୁଭିର୍ ଇଵାଲୋଲୈଃ ପ୍ଲାଵଯନ୍ ରଶ୍ମିଭିର୍ ଜଗତ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମଣ୍ଡଳ ସହିତ ଉଦୟ ହୁଏ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳ କିରଣରେ ସାରା ସଂସାରକୁ ଦୁଧର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଭରିଦେଇଥାନ୍ତି।
ତତସ୍ ତେଷ୍ଵ୍ ଅତିରମ୍ଯେଷୁ ଚନ୍ଦ୍ରରଶ୍ମିଷୁ ସା ପଦମ୍ । କରୋତି ଵିହଗୀ ଲୋଲା ଵୃକ୍ଷାଦ୍ ଵୃକ୍ଷାନ୍ତରେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ତାପରେ, ସେ ଅତି ଆନନ୍ଦମୟ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ଜୀବ ଏକ ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀ ଭଳି ଗଛରୁ ଗଛକୁ ଯିଏଁ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ, ସେଭଳି ନିଜ ସ୍ଥାନ ନେଇଥାଏ।
ତେଭ୍ଯୋ ଽପି ଚନ୍ଦ୍ରରଶ୍ମିଭ୍ଯୋ ଵିଶତ୍ଯ୍ ଓଷଧିପଲ୍ଲଵାନ୍ । ନଵଂ କୁମୁଦିନୀଷଣ୍ଡଂ ପଦ୍ମିନୀଭ୍ଯ ଇଵାଲିନୀ
ସେଇ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ଜୀବ ଔଷଧି ଓ କୁଡ଼ିଆ ପତ୍ରମାନଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ଯେପରି ମଧୁମକୁଁଆ ନୂତନ କୁମୁଦିନୀ ଓ ପଦ୍ମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ତଯୌଷଧିଫଲାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସ୍ଵାଦଵନ୍ତି ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଇକ୍ଷୁନାଲ୍ଯୋ ରସେନେଵ ଯାନ୍ତି ପୀଵରତାମ୍ ଅପି
ସେଇ ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଔଷଧ ଗଛର ଫଳ ଭିତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମିଠା ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଖଣ୍ଡ ଗଛର ଗାଠି ନିଜ ରସରେ ପୁଷ୍ଟି ହୋଇଯାଏ।
ଫଲେଷୁ ତେଷୁ ବଧ୍ନାତି ପଦମ୍ ଇନ୍ଦୁକରଚ୍ଯୁତା । ଜୀଵାଲୀ କ୍ଷୀରପୂର୍ଣେଷୁ ମାତୃସ୍ତନଭରେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ସେଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ ଧାରା ଏହି ଫଳଗୁଡ଼ିକୁ ଭରିଦିଏ, ଯେପରି ମାଆର ଛାତି ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ।
ତାଃ ଫଲାଵଲଯଃ ପକ୍ଵା ଭକ୍ଷ୍ଯନ୍ତେ ଯୈଶ୍ ଶରୀରିଭିଃ । ତେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ଵୀର୍ଯମ୍ ଆଗତ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପ୍ରଵିବୋଧିତାଃ
ଏହି ଫଳମାଳା ପକ୍କା ହେଲେ ଶରୀରଧାରୀମାନେ ଏହାକୁ ଖାନ୍ତି; ସେଠିରେ ଜୀବନ ଶକ୍ତି ଆସି ରହିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ କେହି ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପ୍ରସୁପ୍ତଵାସନାଜାଲା ଜୀଵଶ୍ରୀର୍ ଗର୍ଭପଞ୍ଜରମ୍ । ଅଧିତିଷ୍ଠତି ବୀଜଶ୍ରୀସ୍ ସୁପ୍ତପତ୍ତ୍ରା ଯଥା ଘଟମ୍
ସୁପ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ଜାଲରେ ଢାକା ଜୀବନର ଧନ ଗର୍ଭର ପିଞ୍ଜରାରେ ବସିଥାଏ, ଯେପରି ମୁଁହ ମୁହିଁ ଗଛପତ୍ର ଭିତରେ ବିଜର ମହିମା ଅଦୃଶ୍ୟ ରହିଥାଏ।
ଯଥା କାଷ୍ଠେ ସ୍ଥିତୋ ଵହ୍ନିର୍ ଯଥା ମୃଦି ଘଟସ୍ ସ୍ଥିତଃ । ଯଥା କ୍ଷୀରେ ସ୍ଥିତଂ ସର୍ପିର୍ ଵୀର୍ଯେ ଜୀଵସ୍ ତଥା ସ୍ଥିତଃ
ଯେପରି ଲକଡ଼ିରେ ଅଗ୍ନି ଲୁଚିଥାଏ, ମାଟିରେ ଘଡ଼ା ରହିଥାଏ, ଦୁଧରେ ଘିଅ ଅଛି, ସେପରି ଜୀବ ଶରୀରର ଶକ୍ତିରେ ବସିଥାଏ।
ଅନେନ କ୍ରମଯୋଗେନ ପରାଗତ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରାତ୍ । ଅଦୃଷ୍ଟାନ୍ଯଶରୀରଶ୍ରୀର୍ ଜାଯତେ ଯୋ ନରୋ ଭୁଵି
ଏହି ପଦକ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁଠି ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଥାଏ, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଦେହ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ମଣିଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ସ ହି ସାତ୍ତ୍ଵିକଜାତିସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଉଦାରଵ୍ଯଵହାରଵାନ୍ । ତେନୈଵ ମୋକ୍ଷଭାଗୀ ଚେଜ୍ ଜନ୍ମନା ତତ୍ ସ ସାତ୍ତ୍ଵିକଃ
ଏପରି ଲୋକ ସତ୍ତ୍ୱଗୁଣର ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଉଦାର ଆଚରଣ ରହିଥାଏ; ଯଦି ସେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ମୁକ୍ତିକୁ ପାଇଯାଏ, ତେବେ ସେ ଏକ ସତ୍ତ୍ୱିକ ପୁରୁଷ।
ଅଥେତ୍ଥଂ ଯୋନିମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଜନ୍ମପରମ୍ପରାମ୍ । ମୋକ୍ଷାର୍ଥଂ ପ୍ରାପ୍ତଜନ୍ମା ଚେତ୍ ତତ୍ ସ ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକଃ
ଯଦି ସେ ଏପରି ଜନ୍ମ ନେଇ, ଅନେକ ଜନ୍ମ ଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ତେବେ ସେ ରଜସ-ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣର।
ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଜନ୍ମନଃ ପୁଂସଃ କ୍ରମଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତେ ଽଧୁନା । ରାମ ରାଜସସତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ମୋକ୍ଷମ୍ ଆଯାତ୍ଯ୍ ଅସୌ ଯଥା
ହେ ରାମ, ପଶ୍ଚିମ ଦେଶରେ ଜଣେ ମଣିଷ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କେମିତି କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଘଟଣା ଘଟେ ଏବଂ ରଜସ ଓ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଥିବା ଲୋକ କେମିତି ମୁକ୍ତି ପାଉଛନ୍ତି, ଏହି ବିଷୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ବଖାନିବି।
ପ୍ରାଥମ୍ଯେନ ଯ ଆଯାତସ୍ ସଂସାରମ୍ ଅତିସାତ୍ତ୍ଵିକଃ । ସ କଦାଚିତ୍ କ୍ଵଚିତ୍ କଶ୍ଚିତ୍ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଅନଘାକୃତେ
ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଅଧିକ ଥିବା ଦେହ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ କେବେ, କେଉଁଠି ନ କେଉଁଠି, ଶୁଦ୍ଧ କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି, ହେ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ରାମ।
ସମ୍ଭଵନ୍ତୀହ ପୁରୁଷା ରାମ ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକାଃ । ପ୍ରଵିଚାର୍ଯାସ୍ ତ ଏଵାତୋ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ଚେହ ତଦ୍ଦୃଶା
ଏଠାରେ, ହେ ରାମ, ରଜସ ଓ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି; ଏହିମାନେ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯଥାଯଥିକ ଉପାୟ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଥମ୍ଯେନ ସମାଯାତା ଯେ ପଦାତ୍ ପରମାତ୍ମନଃ । ଦୁର୍ଲଭାଃ ପୁରୁଷା ରାମ ତେ ମହାଗୁଣଶାଲିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଥମେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ବଡ଼ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଥିବା ଲୋକ।
ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଵିଵିଧା ମୂକା ମୂଢାସ୍ ତାମସଜାତଯଃ । ତେଷାଂ ସ୍ଥାଵରତୁଲ୍ଯାନାଂ କିଂ ତଦ୍ ରାମ ଵିଚାର୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମୂକ ଓ ମୂଢ଼ ଏବଂ ତାମସିକ ସ୍ୱଭାବର, ସେମାନେ ଜଣେ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀ ପରି ଅଟୁଟ୍ ରହନ୍ତି; ଏମାନେ ବିଷୟରେ କଣ ଅଧିକ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଅଛି, ରାମ?
କତିପଯାଧିଗତାତ୍ମଭଵାନ୍ତରଃ ପ୍ରକୃତଜନ୍ମନି ଲଭ୍ଯମହାପଦଃ । ଅଯମ୍ ଇହ ପ୍ରଵିଚାରଣଯୋଗ୍ଯତାମ୍ ଅନୁଗତୋ ନନୁ ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକଃ
କେବଳ କିଛି ଲୋକ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଅନୁଭବ କରି, ଆଉ ଜନ୍ମରେ ଏହି ମହାସ୍ଥିତିକୁ ପାଇଥାନ୍ତି; ପ୍ରକୃତିରେ ରଜସ ଓ ସତ୍ତ୍ୱ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଯେ ହି ରାଜସସତ୍ତ୍ଵସ୍ଥା ଏତା ଭୁଵି ମହାଗୁଣାଃ । ତେ ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵ ମୁଦିତା ଉଦିତାଃ ଖ ଇଵେନ୍ଦଵଃ
ଯେଉଁମାନେ ରଜସ ଓ ସତ୍ତ୍ୱରେ ଅଟୁଟ୍ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବଡ଼ ଗୁଣ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସେମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍; ଆକାଶରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ନ ଖେଦମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛନ୍ତି ଵ୍ଯୋମଭାଗା ମଲଂ ଯଥା । ନାପଦି ମ୍ଲାନିମ୍ ଆଯାନ୍ତି ନିଶି ହେମାମ୍ବୁଜା ଯଥା
ସେମାନେ କେବେ ଥକିନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଆକାଶ କେବେ ମଳିନ ହୁଏନାହିଁ; ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ମ୍ଲାନ ହୁଏନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ରାତିରେ ସୁନା ରାଜନୀଗନ୍ଧା ଫୁଲ ମ୍ଲାନ ହୁଏନାହିଁ।
ନେହନ୍ତେ ପ୍ରାକୃତାଦ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଦିନାନ୍ଯଦ୍ ଭାସ୍କରୋ ଯଥା । ରମନ୍ତେ ସ୍ଵେ ସଦାଚାରେ ସ୍ଵାର୍ତଵେ ପାଦପା ଯଥା
ଏଠାରେ ପ୍ରକୃତିର ନିୟମ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନୂତନ ଦିନ ନେଇ ଆସେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିଜ ନୀତିରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଗଛମାନେ ନିଜ ଋତୁରେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ନିତ୍ଯମ୍ ଆପୂର୍ଣତାମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧାମ୍ ଇନ୍ଦୁସୁନ୍ଦରୀମ୍ । ଆପଦ୍ଯ୍ ଅପି ନ ମୁଞ୍ଚନ୍ତି ଶଶିନଶ୍ ଶୀତତାମ୍ ଇଵ
ସେମାନେ ମନରେ ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣତା, ଶାନ୍ତି ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଧାରଣ କରନ୍ତି। କେତେବେଳେ ଯେଉଁଠି ଅସୁବିଧା ଆସିଥାଏ, ତଥାପି ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଶୀତଳତା ପରି ନିଜ ଶାନ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ଆକୃତ୍ଯୈଵ ଵିରାଜନ୍ତେ ମୈତ୍ର୍ଯାଦିଗୁଣକାନ୍ତଯା । ନଵସ୍ତବକହାସିନ୍ଯା ଲତଯେଵ ମହାଦ୍ରୁମାଃ
ସେମାନେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମିତ୍ରତା ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣର ଆକର୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ। ଯେପରି ମହାବୃକ୍ଷ ନୂଆ ମାଞ୍ଚି ଫୁଲରେ ରଙ୍ଗିନ ହୁଏ, ସେମାନେ ଗୁଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ।
ସମାସ୍ ସମରସାସ୍ ସୋମ୍ଯାସ୍ ସତତଂ ସାଧୁସାଧଵଃ । ଅବ୍ଧିଵଦ୍ ଧୃତମର୍ଯାଦା ଭଵନ୍ତି ଵିତତାଶଯାଃ
ସେମାନେ ସଦା ଏକତାରେ, ସମତାରେ, ମୃଦୁ ଓ ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ। ସମୁଦ୍ର ପରି ସେମାନେ ନିଜ ସୀମା ରଖନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅପାର।
ଅତସ୍ ତେଷାଂ ମହାବାହୋ ପଦମ୍ ଆପଦପାସନମ୍ । ସର୍ଵଦୈଵାନୁଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ମଙ୍କ୍ତଵ୍ଯଂ ନାପଦର୍ଣଵେ
ଏହିପରି, ହେ ମହାବାହୁ, ସେମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ; ସେଉଠାକୁ ସଦା ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ କେବେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତଥା ତଥେହ ଜଗତି ଵିହର୍ତଵ୍ଯମ୍ ଅଖେଦିନା । ଆତ୍ମୋଦଯାଯ ଵର୍ତନ୍ତେ ଯଥା ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକାଃ
ଏହିପରି, ଏହି ଜଗତରେ କେବେ ଥକିବା ନାହିଁ, ସଦା ଉତ୍ସାହରେ ରହି କାମ କରିବା ଉଚିତ। ଯେମିତି ରାଜସିକ ଓ ସାତ୍ୱିକ ଲୋକମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଅଧିଗମ୍ଯାର୍ଯ ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରଂ ଵିଚାର୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଅନିତ୍ଯତାଂ ସ୍ଵମନସା ଵିଵିକ୍ତେନାଶୁ ଭାଵଯେତ୍
ଉଚ୍ଚ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ପୁନିପୁନି ଚିନ୍ତା କରି, ନିଜ ମନକୁ ଶାନ୍ତ ରଖି, ଏହି ସଂସାରର ଅସ୍ଥାୟୀତ୍ୱକୁ ଶୀଘ୍ର ଭାବିବା ଉଚିତ।
ଆଦାଵ୍ ଅନ୍ତେ ଚ ଯନ୍ ନିତ୍ଯଂ ରୂପଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵର୍ତିନାମ୍ । ପଦାର୍ଥାନାଂ ତଦ୍ ଏଵାଶୁ ଭାଵଯେନ୍ ନେତରନ୍ ମୁଧା
ଆରମ୍ଭରେ ଓ ଶେଷରେ ଯାହା ସଦା ଅବିନାଶୀ, ଏହି ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ସେଇଠିକୁ ଶୀଘ୍ର ଭାବିବା ଉଚିତ; ଅନ୍ୟ କିଛିକୁ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵ୍ଯର୍ଥସନ୍ତାନମ୍ ଅନ୍ତଵତ୍ । ସ୍ମର୍ତଵ୍ଯଂ ସମ୍ଯଗ୍ ଏଵେଦଂ ଜ୍ଞାନସାର୍ଥମ୍ ଅନନ୍ତକମ୍
ଭ୍ରାନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଅନାବଶ୍ୟକ, ନଶ୍ୱର ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡ଼ି, ଅନନ୍ତ ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଏହି ଏକଥିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।
କୋ ଽହଂ କଥମ୍ ଇଦଂ ଵେତି ସଂସାରମ୍ ଇଦମ୍ ଆତତମ୍ । ପ୍ରଵିଚାର୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ପ୍ରାଜ୍ଞେନ ସହ ସାଧୁନା
ମୁଁ କିଏ? ଏହି ସଂସାର କିପରି ହେଲା? ଏହି ବିସ୍ତୃତ ସଂସାର କ'ଣ? ଏହି ସବୁକୁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହ ସତର୍କତାର ସହିତ ଭଲଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବା ଦରକାର।
ନାକର୍ମସୁ ନିମଙ୍କ୍ତଵ୍ଯଂ ନାନାର୍ଯେଣ ସହାଵସେତ୍ । ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯସ୍ ସର୍ଵଵିଚ୍ଛେତ୍ତା ନ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଅଵହେଲଯା
ଅନୁଚିତ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଅପାତ୍ରଙ୍କ ସହ ମିଶିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସଂହାର କରୁଥିବା ମୃତ୍ୟୁକୁ କେବେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।