ଆଗତେଷ୍ଵ୍ ଈଶ୍ଵରାଦ୍ ଵ୍ଯୋମଵାତମଧ୍ଯଵିଵର୍ତିଷୁ । ମନସ୍ସ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯେଷୁ ଵାତାନ୍ତାଲ୍ ଲୋଲାଲାତାତ୍ କଣେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଆକାଶ ଓ ବାତାସର ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମନ ହଳକା ଧୂଳିକଣା ପରି ବାତାସର ଝଟିକାରେ ଉତ୍କଳିତ ହୋଇଯାଏ।
ଅନାରତଂ ଵିନିର୍ଯାନ୍ତି ଵିଶନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯେ ତଥାଭିତଃ । ରାମ ବ୍ରହ୍ମଣି ଜୀଵୌଘାସ୍ ତରଙ୍ଗା ଇଵ ଵାରିଧୌ
ନିରନ୍ତର ଭାବରେ କେହି ବାହାରୁଛନ୍ତି, ଆଉ କେହି ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି; ହେ ରାମ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ପରମବ୍ରହ୍ମରେ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗମାନଙ୍କ ପରି।
ଅନାଦ୍ଯନ୍ତପଦୋତ୍ପନ୍ନାଃ କଲନାପଦମ୍ ଆଗତାଃ । ଭୂତାକାଶଂ ଵିଶନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯେ ଧୂମଶ୍ରିଯ ଇଵାମ୍ବୁଦମ୍
ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା ଅବସ୍ଥାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ଗଣନାର ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚି, କେହି ଭୂତାକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଧୂଆଁର କିରଣ ମେଘକୁ ଭିତରକୁ ଯାଏ।
ଏକତାଂ ତତ୍ର ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଭୂତତନ୍ମାତ୍ରମଣ୍ଡଲୈଃ । ମନ୍ଦାରକୁସୁମାମୋଦା ଯଥା ମଧୁରମାରୁତୈଃ
ସେଠାରେ ସେମାନେ ଭୂତତତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କର ମଣ୍ଡଳ ସହ ଏକତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେପରି ମନ୍ଦାର ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ମଧୁର ପବନରେ ମିଶିଯାଏ।
ତେ ତୁ ତନ୍ମାତ୍ରଵାତେନ ତତ୍ପ୍ରାଣତ୍ଵମ୍ ଉପେଯୁଷା । ଆକ୍ରମ୍ଯନ୍ତେ ପ୍ରଚଣ୍ଡେନ ଦୈତ୍ଯୌଘେନାମରା ଇଵ
କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତତ୍ତ୍ୱମୂଳକ ବାତାସରେ ପ୍ରାଣର ଗୁଣ ଅଧିକାର କରି, ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନଙ୍କ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପରି ଦମିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଭୂତପ୍ରାଣାନିଲୋତ୍ଥେନ ତେନ ଗନ୍ଧଵହେନ ତେ । ନିଵେଶ୍ଯନ୍ତେ ଶରୀରେଷୁ ଗନ୍ଧା ଘ୍ରାଣଵ୍ରଣେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ବାୟୁ ଯେଉଁଠାରେ ସୁଗନ୍ଧ ବହିନେଇ ଆସେ, ସେହି ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଶରୀରରେ ସୁଗନ୍ଧ ଏଭଳି ଥିଏ, ଯେପରି ଘ୍ରାଣ ରୋଗରେ ଗନ୍ଧ ଲାଗିଯାଏ।
ତେଷୁ ଭୂତଶରୀରେଷୁ ଜୀଵା ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଵୀର୍ଯତାମ୍ । ତତୋ ଜଗତି ଜାଯନ୍ତେ ଭଵନ୍ତି ପ୍ରାଣିନସ୍ ସ୍ଫୁଟାଃ
ସେହି ପଞ୍ଚଭୂତ ଦେହମାନେ ଭିତରେ ଜୀବମାନେ ଶକ୍ତି ପାଆନ୍ତି; ସେଠାରୁ ସେମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଜୀବରୂପେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଅନ୍ଯେ ଧୂମାଦିମାର୍ଗେଣ ଗର୍ଭତାମ୍ ଏତ୍ଯ ଦେହିନାମ୍ । ପ୍ରାଣିତାମ୍ ଉପଗଚ୍ଛନ୍ତି ଚିରଂ ସ୍ଥାଵରତାଂ ଚ ଵା
ଅନ୍ୟମାନେ ଧୂମ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ଦେହଧାରୀଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ତାହାରେ ଜୀବନ ଲାଭ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ଅଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଯାନ୍ତି।
କେଚିତ୍ ପଵନମାର୍ଗେଣ ଶାଲିକୋଟରଶାଯିନଃ । ଵୀର୍ଯତାମ୍ ଏତ୍ଯ ଜାଯନ୍ତେ ଵିଵିଧାଃ ପ୍ରାଣଧର୍ମିଣଃ
କିଛି ଜୀବ ବାୟୁ ପଥରେ ଚଳି ଧାନ ଦାଣା ଭିତରେ ଥାନ୍ତି, ସେଠାରେ ଶକ୍ତି ପାଇ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜୀବ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
କାଚିଦ୍ ଉତ୍ପନ୍ନମାତ୍ରୈଵ ରାମ ଜୀଵପରମ୍ପରା । ତନ୍ମାତ୍ରଵଲିତା ତାଵତ୍ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବରକୋଟରେ
ହେ ରାମ, କେବେ କେବେ କେତେକ ଜୀବ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ କେବଳ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଘେରାଇ ଥାନ୍ତି, ଏବଂ ଆକାଶର ଖାଲି ଜାଗାରେ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାନ୍ତି।
ଉଦେତି ଯାଵଦ୍ ଭଗଵାନ୍ ଇନ୍ଦୁର୍ ଉଦ୍ଦାମମଣ୍ଡଲଃ । କ୍ଷୀରାମ୍ବୁଭିର୍ ଇଵାଲୋଲୈଃ ପ୍ଲାଵଯନ୍ ରଶ୍ମିଭିର୍ ଜଗତ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମଣ୍ଡଳ ସହିତ ଉଦୟ ହୁଏ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳ କିରଣରେ ସାରା ସଂସାରକୁ ଦୁଧର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଭରିଦେଇଥାନ୍ତି।
ତତସ୍ ତେଷ୍ଵ୍ ଅତିରମ୍ଯେଷୁ ଚନ୍ଦ୍ରରଶ୍ମିଷୁ ସା ପଦମ୍ । କରୋତି ଵିହଗୀ ଲୋଲା ଵୃକ୍ଷାଦ୍ ଵୃକ୍ଷାନ୍ତରେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ତାପରେ, ସେ ଅତି ଆନନ୍ଦମୟ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ଜୀବ ଏକ ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀ ଭଳି ଗଛରୁ ଗଛକୁ ଯିଏଁ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ, ସେଭଳି ନିଜ ସ୍ଥାନ ନେଇଥାଏ।
ତେଭ୍ଯୋ ଽପି ଚନ୍ଦ୍ରରଶ୍ମିଭ୍ଯୋ ଵିଶତ୍ଯ୍ ଓଷଧିପଲ୍ଲଵାନ୍ । ନଵଂ କୁମୁଦିନୀଷଣ୍ଡଂ ପଦ୍ମିନୀଭ୍ଯ ଇଵାଲିନୀ
ସେଇ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ଜୀବ ଔଷଧି ଓ କୁଡ଼ିଆ ପତ୍ରମାନଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ଯେପରି ମଧୁମକୁଁଆ ନୂତନ କୁମୁଦିନୀ ଓ ପଦ୍ମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ତଯୌଷଧିଫଲାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସ୍ଵାଦଵନ୍ତି ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଇକ୍ଷୁନାଲ୍ଯୋ ରସେନେଵ ଯାନ୍ତି ପୀଵରତାମ୍ ଅପି
ସେଇ ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଔଷଧ ଗଛର ଫଳ ଭିତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମିଠା ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଖଣ୍ଡ ଗଛର ଗାଠି ନିଜ ରସରେ ପୁଷ୍ଟି ହୋଇଯାଏ।
ଫଲେଷୁ ତେଷୁ ବଧ୍ନାତି ପଦମ୍ ଇନ୍ଦୁକରଚ୍ଯୁତା । ଜୀଵାଲୀ କ୍ଷୀରପୂର୍ଣେଷୁ ମାତୃସ୍ତନଭରେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ସେଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ ଧାରା ଏହି ଫଳଗୁଡ଼ିକୁ ଭରିଦିଏ, ଯେପରି ମାଆର ଛାତି ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ।
ତାଃ ଫଲାଵଲଯଃ ପକ୍ଵା ଭକ୍ଷ୍ଯନ୍ତେ ଯୈଶ୍ ଶରୀରିଭିଃ । ତେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ଵୀର୍ଯମ୍ ଆଗତ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପ୍ରଵିବୋଧିତାଃ
ଏହି ଫଳମାଳା ପକ୍କା ହେଲେ ଶରୀରଧାରୀମାନେ ଏହାକୁ ଖାନ୍ତି; ସେଠିରେ ଜୀବନ ଶକ୍ତି ଆସି ରହିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ କେହି ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପ୍ରସୁପ୍ତଵାସନାଜାଲା ଜୀଵଶ୍ରୀର୍ ଗର୍ଭପଞ୍ଜରମ୍ । ଅଧିତିଷ୍ଠତି ବୀଜଶ୍ରୀସ୍ ସୁପ୍ତପତ୍ତ୍ରା ଯଥା ଘଟମ୍
ସୁପ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ଜାଲରେ ଢାକା ଜୀବନର ଧନ ଗର୍ଭର ପିଞ୍ଜରାରେ ବସିଥାଏ, ଯେପରି ମୁଁହ ମୁହିଁ ଗଛପତ୍ର ଭିତରେ ବିଜର ମହିମା ଅଦୃଶ୍ୟ ରହିଥାଏ।
ଯଥା କାଷ୍ଠେ ସ୍ଥିତୋ ଵହ୍ନିର୍ ଯଥା ମୃଦି ଘଟସ୍ ସ୍ଥିତଃ । ଯଥା କ୍ଷୀରେ ସ୍ଥିତଂ ସର୍ପିର୍ ଵୀର୍ଯେ ଜୀଵସ୍ ତଥା ସ୍ଥିତଃ
ଯେପରି ଲକଡ଼ିରେ ଅଗ୍ନି ଲୁଚିଥାଏ, ମାଟିରେ ଘଡ଼ା ରହିଥାଏ, ଦୁଧରେ ଘିଅ ଅଛି, ସେପରି ଜୀବ ଶରୀରର ଶକ୍ତିରେ ବସିଥାଏ।
ଅନେନ କ୍ରମଯୋଗେନ ପରାଗତ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରାତ୍ । ଅଦୃଷ୍ଟାନ୍ଯଶରୀରଶ୍ରୀର୍ ଜାଯତେ ଯୋ ନରୋ ଭୁଵି
ଏହି ପଦକ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁଠି ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଥାଏ, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଦେହ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ମଣିଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ସ ହି ସାତ୍ତ୍ଵିକଜାତିସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଉଦାରଵ୍ଯଵହାରଵାନ୍ । ତେନୈଵ ମୋକ୍ଷଭାଗୀ ଚେଜ୍ ଜନ୍ମନା ତତ୍ ସ ସାତ୍ତ୍ଵିକଃ
ଏପରି ଲୋକ ସତ୍ତ୍ୱଗୁଣର ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଉଦାର ଆଚରଣ ରହିଥାଏ; ଯଦି ସେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ମୁକ୍ତିକୁ ପାଇଯାଏ, ତେବେ ସେ ଏକ ସତ୍ତ୍ୱିକ ପୁରୁଷ।
ଅଥେତ୍ଥଂ ଯୋନିମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଜନ୍ମପରମ୍ପରାମ୍ । ମୋକ୍ଷାର୍ଥଂ ପ୍ରାପ୍ତଜନ୍ମା ଚେତ୍ ତତ୍ ସ ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକଃ
ଯଦି ସେ ଏପରି ଜନ୍ମ ନେଇ, ଅନେକ ଜନ୍ମ ଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ତେବେ ସେ ରଜସ-ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣର।
ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଜନ୍ମନଃ ପୁଂସଃ କ୍ରମଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତେ ଽଧୁନା । ରାମ ରାଜସସତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ମୋକ୍ଷମ୍ ଆଯାତ୍ଯ୍ ଅସୌ ଯଥା
ହେ ରାମ, ପଶ୍ଚିମ ଦେଶରେ ଜଣେ ମଣିଷ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କେମିତି କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଘଟଣା ଘଟେ ଏବଂ ରଜସ ଓ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଥିବା ଲୋକ କେମିତି ମୁକ୍ତି ପାଉଛନ୍ତି, ଏହି ବିଷୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ବଖାନିବି।
ପ୍ରାଥମ୍ଯେନ ଯ ଆଯାତସ୍ ସଂସାରମ୍ ଅତିସାତ୍ତ୍ଵିକଃ । ସ କଦାଚିତ୍ କ୍ଵଚିତ୍ କଶ୍ଚିତ୍ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଅନଘାକୃତେ
ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଅଧିକ ଥିବା ଦେହ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ କେବେ, କେଉଁଠି ନ କେଉଁଠି, ଶୁଦ୍ଧ କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି, ହେ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ରାମ।
ସମ୍ଭଵନ୍ତୀହ ପୁରୁଷା ରାମ ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକାଃ । ପ୍ରଵିଚାର୍ଯାସ୍ ତ ଏଵାତୋ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ଚେହ ତଦ୍ଦୃଶା
ଏଠାରେ, ହେ ରାମ, ରଜସ ଓ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି; ଏହିମାନେ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯଥାଯଥିକ ଉପାୟ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଥମ୍ଯେନ ସମାଯାତା ଯେ ପଦାତ୍ ପରମାତ୍ମନଃ । ଦୁର୍ଲଭାଃ ପୁରୁଷା ରାମ ତେ ମହାଗୁଣଶାଲିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଥମେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ବଡ଼ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଥିବା ଲୋକ।
ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଵିଵିଧା ମୂକା ମୂଢାସ୍ ତାମସଜାତଯଃ । ତେଷାଂ ସ୍ଥାଵରତୁଲ୍ଯାନାଂ କିଂ ତଦ୍ ରାମ ଵିଚାର୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମୂକ ଓ ମୂଢ଼ ଏବଂ ତାମସିକ ସ୍ୱଭାବର, ସେମାନେ ଜଣେ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀ ପରି ଅଟୁଟ୍ ରହନ୍ତି; ଏମାନେ ବିଷୟରେ କଣ ଅଧିକ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଅଛି, ରାମ?
କତିପଯାଧିଗତାତ୍ମଭଵାନ୍ତରଃ ପ୍ରକୃତଜନ୍ମନି ଲଭ୍ଯମହାପଦଃ । ଅଯମ୍ ଇହ ପ୍ରଵିଚାରଣଯୋଗ୍ଯତାମ୍ ଅନୁଗତୋ ନନୁ ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକଃ
କେବଳ କିଛି ଲୋକ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଅନୁଭବ କରି, ଆଉ ଜନ୍ମରେ ଏହି ମହାସ୍ଥିତିକୁ ପାଇଥାନ୍ତି; ପ୍ରକୃତିରେ ରଜସ ଓ ସତ୍ତ୍ୱ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଯେ ହି ରାଜସସତ୍ତ୍ଵସ୍ଥା ଏତା ଭୁଵି ମହାଗୁଣାଃ । ତେ ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵ ମୁଦିତା ଉଦିତାଃ ଖ ଇଵେନ୍ଦଵଃ
ଯେଉଁମାନେ ରଜସ ଓ ସତ୍ତ୍ୱରେ ଅଟୁଟ୍ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବଡ଼ ଗୁଣ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସେମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍; ଆକାଶରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ନ ଖେଦମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛନ୍ତି ଵ୍ଯୋମଭାଗା ମଲଂ ଯଥା । ନାପଦି ମ୍ଲାନିମ୍ ଆଯାନ୍ତି ନିଶି ହେମାମ୍ବୁଜା ଯଥା
ସେମାନେ କେବେ ଥକିନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଆକାଶ କେବେ ମଳିନ ହୁଏନାହିଁ; ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ମ୍ଲାନ ହୁଏନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ରାତିରେ ସୁନା ରାଜନୀଗନ୍ଧା ଫୁଲ ମ୍ଲାନ ହୁଏନାହିଁ।
ନେହନ୍ତେ ପ୍ରାକୃତାଦ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଦିନାନ୍ଯଦ୍ ଭାସ୍କରୋ ଯଥା । ରମନ୍ତେ ସ୍ଵେ ସଦାଚାରେ ସ୍ଵାର୍ତଵେ ପାଦପା ଯଥା
ଏଠାରେ ପ୍ରକୃତିର ନିୟମ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନୂତନ ଦିନ ନେଇ ଆସେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିଜ ନୀତିରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଗଛମାନେ ନିଜ ଋତୁରେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।