କାଲଂ କାଲଵିଭକ୍ତୀଶ୍ ଚ ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଗ୍ରହାଂସ୍ ତଥା । ସରିତସ୍ ସାଗରାନ୍ ଦ୍ଵୀପାନ୍ ଦିଶଶ୍ ଶୈଲାଂସ୍ ତଥାଵନିମ୍
ସେ କାଳ, କାଳର ବିଭାଗ, ନକ୍ଷତ୍ର, ଗ୍ରହ, ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ଦ୍ୱୀପ, ଦିଗ, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ମନରେ ଭାବିଲେ।
ଦେଵାନ୍ ଦୈତ୍ଯାନ୍ ନରାନ୍ ନାଗାନ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵାନ୍ ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସାନ୍ । ଅକଲ୍ପଯଦ୍ ଅଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ତରଙ୍ଗାନ୍ ଇଵ ସାଗରଃ
ଏହି ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ, ଦାନବ, ମଣିଷ, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କୁ ଯେମିତି ସାଗର ତରଙ୍ଗ ଉପଜାଏ, ସେହିପରି କଳ୍ପନା କଲେ।
ତେଷାଂ ଦେଶାନ୍ ଗିରୀଂଶ୍ ଚୈଵ ଵିମାନାନ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମାନି ଚ । କର୍ମାଣି ପ୍ରଵିଭକ୍ତାନି ପଦ୍ମଜସ୍ ସମକଲ୍ପଯତ୍
ସେ ଲୋଟସରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ସେମାନଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳ, ପାହାଡ଼, ଉତ୍ତମ ବିମାନ ଓ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ।
ତେ ଽପି ସଙ୍କଲ୍ପସମ୍ପ୍ରାପ୍ତସିଦ୍ଧଯସ୍ ସର୍ଵଶକ୍ତଯଃ । ଯଥାସଙ୍କଲ୍ପିତଂ ଵସ୍ତୁ କ୍ଷଣାଦ୍ ଦଦୃଶୁର୍ ଅଗ୍ରତଃ
ସେମାନେ ମନରେ ଭାବିଥିବା ସବୁ କଥା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ପାଇଁ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ପ୍ରକାର ଜିନିଷ ଚାହିଁଲେ, ସେଠାରେ ସେଠାରେ ସେମାନେ ତାହାକୁ ତୁରନ୍ତ ଦେଖିଲେ।
ସଙ୍କଲ୍ପଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଥାନ୍ଯାଂସ୍ ତେ ନାନାଭୂତଗଣାନ୍ ବହୂନ୍ । ତେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାଂସ୍ ତତ୍ର ତେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାଂସ୍ ତେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ ଵିଵିଧାନ୍ ଅପି
ତାପରେ ସେମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜୀବ ଗୋଷ୍ଠୀକୁ ଭାବିଲେ; ସେଇ ଜୀବମାନେ ଆଉ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଭାବିଲେ, ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜୀବ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଭାବିଲେ।
ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଵେଦାଂସ୍ ତଦନୁ ଯଜ୍ଞକ୍ରମଗୁଣାନ୍ଵିତାନ୍ । ଜଗଦ୍ଗୃହଵଧୂଂ ବ୍ରହ୍ମା ମର୍ଯାଦାଂ ସମକଲ୍ପଯତ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଭେଦାମାନେ ଓ ଯଜ୍ଞର ନିୟମ ଓ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ପକାଇ, ଏହି ସଂସାରକୁ ଘରର ଗୃହଣୀ ପାଇଁ ଯେମିତି ନିୟମ ଥାଏ, ସେହିପରି ଏହାର ସୀମା ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଂ ରୂପମ୍ ଉପାଦାଯ ମନୋ ମାଯି ମହଦ୍ଵପୁଃ । ତନୋତୀତ୍ଥମ୍ ଇମାଂ ସୃଷ୍ଟିଂ ଭୂତସନ୍ତତିସଙ୍କୁଲାମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ମନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏକ ବିଶାଳ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଏହି ସଂସାରକୁ ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀର ଶୃଙ୍ଖଳା ରହିଛି।
ସମୁଦ୍ରାଚଲଵୃକ୍ଷାଢ୍ଯାଂ କୃତଲୋକାନ୍ତରକ୍ରମାମ୍ । ମେରୁଭୂପୀଠଦିକ୍କୁଞ୍ଜଜଟାଲୋଦରମଣ୍ଡଲାମ୍
ସେ ଏହି ସଂସାରକୁ ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼ ଓ ବୃକ୍ଷମାନେ ସହିତ ଶୋଭିତ କରିଛନ୍ତି; ବିଭିନ୍ନ ଲୋକ ଓ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅଞ୍ଚଳଗୁଡ଼ିକ, ମେରୁ ପର୍ବତ, ପୃଥିବୀର ମୁଖ୍ୟ ସ୍ଥାନ, ଦିଗ୍ବଳୟ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଜଟିଳ ଅଞ୍ଚଳମାନେ ସହିତ ଏହାକୁ ଗଢ଼ିଛନ୍ତି।
ସୁଖଦୁଃଖଜରାଜନ୍ମମରଣଵ୍ଯାଧିଵେଧିତାମ୍ । ରାଗଦ୍ଵେଷଭଯାଵିଦ୍ଧାଂ ଗୁଣତ୍ରଯମଯାତ୍ମିକାମ୍
ଏହି ସଂସାର ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ; ରାଗ, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଭୟରେ ବିଧ୍ଧ; ଏହାର ମୂଳ ସ୍ୱଭାବ ତିନି ପ୍ରକୃତିଗୁଣରେ ଗଠିତ।
ମନୋଭିସ୍ ତୈର୍ ଵିରିଞ୍ଚୋତ୍ଥୈର୍ ଯଦ୍ ଯଥା କଲ୍ପିତଂ ପୁରା । ତତ୍ ତଥୈଵାଖିଲଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଽଦ୍ଯାପି ମାଯଯା
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେଇ ସମସ୍ତ ମନେ ପୂର୍ବେ ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଭାବନା କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଏଉଁଠି ଏବେ ମଧ୍ୟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଛି।
ଇତ୍ଥଂ ସର୍ଵେଷୁ ସର୍ଗେଷୁ କେଷୁଚିତ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଥ ଵାପ୍ଯ୍ ଅଜଃ । ସଙ୍କଲ୍ପଯତି ସଂସାରଂ ପରିପଶ୍ଯତି ଚ ସ୍ଥିରମ୍
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିରେ, କେତେକ ଅଥବା ସମସ୍ତଠିରେ, ଅଜନ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ସଂସାରକୁ ଭାବନା କରନ୍ତି ଏବଂ ଏହାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।
ମୋହ ଏଵମ୍ ଅଯଂ ମିଥ୍ଯା ଜାଗତସ୍ ସ୍ଥିରତାଂ ଗତଃ । ସଙ୍କଲ୍ପନେନ ମନସା କଲ୍ପିତୋ ଽଵିରତଂ ସ୍ଵଯମ୍
ଏହି ମୋହ ମିଥ୍ୟା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଛି; ଏହା ମନର ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ନିରନ୍ତର ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି।
ସଙ୍କଲ୍ପଵଶତସ୍ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରସରନ୍ତି ଜଗତ୍କ୍ରିଯାଃ । ସଙ୍କଲ୍ପଵଶତୋ ଦେଵୀ ନିଯତିର୍ ନିଯତା ସ୍ଥିତା
ମନର ଭାବନା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟ ଘଟେ; ଏହି ଭାବନାର ଶକ୍ତିରେ ନିୟତି ଦେବୀ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି।
ରୋପିତାଯାଂ ପ୍ରଜାନାଥୈସ୍ ସୃଷ୍ଟୌ ସ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ । ବ୍ରହ୍ମା ସଞ୍ଚିନ୍ତଯତ୍ଯ୍ ଏଷ ପଦ୍ମାସନଗତଃ ପ୍ରଭୁଃ
ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହେବା ପରେ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା, ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି।
ମନସ୍ସ୍ପନ୍ଦନମାତ୍ରେଣ ଚିତ୍ରଂ ଚିତ୍ରେଯମ୍ ଉତ୍ଥିତା । ସୃଷ୍ଟିର୍ ଆଭୋଗିନୀ ସ୍ଫାରଵ୍ଯଵହାରଵିକାରିଣୀ
ମନର ସାଧାରଣ କମ୍ପନରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଅନେକ ଦୃଶ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ—ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟର ଖେଳରେ ସଦା ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋପେନ୍ଦ୍ରନରେନ୍ଦ୍ରାଢ୍ଯା ଶୈଲସାଗରସଙ୍କୁଲା । ପାତାଲରୋଦୋଦିଗ୍ଵର୍ଗମାର୍ଗସଙ୍କଟକୋଟରା
ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି, ପାହାଡ଼ ଓ ସମୁଦ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତଳପାତାଳ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଦିଗ୍ବଳୟର ତଙ୍କା ରାସ୍ତାରେ ଗୁହାଗୁଡ଼ିକ ରହିଛି।
ସଙ୍କଲ୍ପଜାଲମ୍ ଅଖିଲଂ ମଯେଦମ୍ ଅହିତଂ ତତମ୍ । ଅଧୁନା ଵିରମାମ୍ଯ୍ ଅସ୍ମାତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପୋଲ୍ଲାସନକ୍ରମାତ୍
ମୋର ଚିନ୍ତାର ଜାଲ ସମଗ୍ର ସୃଷ୍ଟିରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି; ଏବେ ମୁଁ ଏହି ଭାବନାର ଖେଳରୁ ବିରତ ହେବି।
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଵିରତସ୍ କଲ୍ପନାନର୍ଥସଙ୍କଟାତ୍ । ଅନାଦିମତ୍ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ମରତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା
ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ଭ୍ରମ ଓ କଳ୍ପନାର ଦୁଃଖରୁ ଅପସାରିତ ହୁଏ, ଏବଂ ନିରାଦି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ସ୍ମରଣ କରେ।
ତମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ତଦାଭାସେ ପଦେ ଗଲିତମାନସଃ । ସୁଖଂ ତିଷ୍ଠତି ଶାନ୍ତାତ୍ମା ତଲ୍ପେ ଽଧ୍ଵଶ୍ରମଵାନ୍ ଇଵ
ସେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ମନ ଏହାର ଆଲୋକରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ, ଶାନ୍ତ ହୃଦୟରେ ସୁଖରେ ବସିଥାଏ, ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ମଣିଷ ଶେଇଥାଏ।
ନିର୍ମମୋ ନିରହଙ୍କାରଃ ପରାଂ ଶାନ୍ତିମ୍ ଉପାଗତଃ । ଅଵିକ୍ଷୁବ୍ଧ ଇଵାମ୍ଭୋଧିର୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି
ସେ ନିଜକୁ କିଛି ମାନେନାହିଁ, ଅହଂକାର ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି, ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଜକୁ ଏମିତି ରଖିଥାଏ, ଯେପରି ଅଶାନ୍ତି ନଥିବା ସମୁଦ୍ର।
ଧ୍ଯାନାତ୍ କଦାଚିଦ୍ ଭଗଵାନ୍ ସ୍ଵଯଂ ଵିରମତି ପ୍ରଭୁଃ । ଚିଦ୍ଵଶାତ୍ ସଲିଲସ୍ପନ୍ଦାତ୍ ସୋମ୍ଯତ୍ଵାଦ୍ ଇଵ ଵାରିଧିଃ
କେବେ କେବେ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା, ଭଗବାନ୍ ସ୍ୱୟଂ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଚେତନାର ଶକ୍ତିରେ, ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ସମୁଦ୍ର ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଚାରଯତି ସଂସାରଂ ସୁଖଦୁଃଖସମନ୍ଵିତମ୍ । ଆଶାପାଶଶତୈର୍ ବଦ୍ଧଂ ରାଗଦ୍ଵେଷଭଯାତୁରମ୍
ସେ ଏହି ସଂସାରକୁ ଭାବିଥାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ମିଶିଛି, ଶତଶଃ ଆଶାର ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନରେ ବନ୍ଧା ଅଛି, ଏବଂ ରାଗ, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଛି।
ତତସ୍ ସ କରୁଣାକ୍ରାନ୍ତମନା ଭୂତଵିଭୂତଯେ । କରୋତୀହ ମହାର୍ଥାନି ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରତି କରୁଣାରେ ଭରିଯାଇ, ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାମ କରେ, ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କରେ।
ଅଧ୍ଯାତ୍ମଜ୍ଞାନଗର୍ଭାଣି ଵେଦଵେଦାନ୍ତଵନ୍ତି ଚ । ପୁରାଣାଦୀନି ଚାନ୍ଯାନି ମୁକ୍ତଯେ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ସାର ଭରିଥାଏ, ଯେଉଁମାନେ ବେଦ, ବେଦାନ୍ତ, ପୁରାଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥ ସମ୍ମିଳିତ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀଙ୍କ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଲିଖାଯାଇଛି।
ପୁନସ୍ ତତ୍ ପରମ୍ ଆଲମ୍ବ୍ଯ ପଦମ୍ ଆପଦ୍ଵିଵର୍ଜିତମ୍ । ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ ତିଷ୍ଠତି ଶାନ୍ତାତ୍ମା ନିର୍ମନ୍ଦର ଇଵାର୍ଣଵଃ
ପୁଣି ସେ ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ବିପଦ ନାହିଁ, ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଶାନ୍ତ ମନେ ବସିଥାଏ, ଯେପରି ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଅଚଳ ଥିବା ସମୁଦ୍ର।
ଅଵଲୋକ୍ଯ ଜଗଚ୍ଚେଷ୍ଟାଂ ମର୍ଯାଦାଯାଂ ନିଯୋଜ୍ଯ ଚ । ବ୍ରହ୍ମା କମଲପୀଠସ୍ଥଃ ପୁନସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି
ସମସ୍ତ ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପକୁ ଦେଖି, ସେଥିରେ ନିୟମ ରଖି, ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ପୁଣିଥରେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି।
କେଵଲଂ ଜନ୍ମସଂସ୍କାରଵଶତସ୍ ତସ୍ଯ ତଦ୍ ଵପୁଃ । ଅପୁନର୍ଜନନାଯୈଵ ଚକ୍ରଭ୍ରମଵଦ୍ ଆସ୍ଥିତମ୍
କେବଳ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସଂସ୍କାର ଶକ୍ତିରେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ରହିଯାଏ; ଏହା ମାନେ ଆଉ ଜନ୍ମ ନ ହେବା ପାଇଁ, ଘୂରୁଥିବା ଚକ୍ର ଭଳି ଏକାଗ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି।
ନ ରୋଚତେ ଽସ୍ଯ ସନ୍ତ୍ଯାଗୋ ଵପୁଷୋ ନ ଚ ସଙ୍ଗ୍ରହଃ । ନାତ୍ମା ନ ଚେତରନ୍ ନେହା ନ ସ୍ଥିତିର୍ ନାସ୍ଥିତିସ୍ ତଥା
ତାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ଛାଡିବାକୁ ନାହିଁ ଇଚ୍ଛା, ରଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏଠାରେ ନ ଆତ୍ମା ଅଛି, ନ ଅନ୍ୟ କିଛି, ନ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ନ ନାସ୍ତିତ୍ୱ।
ସର୍ଵଭାଵସମାରମ୍ଭସ୍ ସମସ୍ ସର୍ଵାସୁ ଵୃତ୍ତିଷୁ । ପରିପୂର୍ଣାର୍ଣଵାକାରୋ ମୁକ୍ତ ଏଵାଵତିଷ୍ଠତେ
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମଭାବରେ କରି, ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ସମାନ ରହି, ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାଗର ଭଳି ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
କଦାଚିତ୍ କେଵଲଂ ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପପରିହୀନଯା । ଯଦୃଚ୍ଛଯାନୁଗ୍ରହାର୍ଥଂ ଲୋକାନାଂ ପ୍ରଵିବୁଧ୍ଯତେ
କେବେ କେବେ, କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ବା ଚେଷ୍ଟା ଛାଡ଼ି, କେବଳ ଦୟା ପାଇଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ଜଣେ ଜଣେ ଅପେକ୍ଷା କରିନଥିବା ବେଳେ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅନ୍ତି।