ସଙ୍କଲ୍ପଜାଲରୂପସ୍ଯ ମନସଃ କଲ୍ପିତାକୃତେଃ । ଅକରୋତ୍ ତସ୍ଯ ସଙ୍କଲ୍ପଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ପଦମ୍ ଅଥାନ୍ତରେ
ଯେଉଁ ମନ ଭାବନାର ଜାଲର ଭଳି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥାଏ, ଏବଂ ଯାହାର ଆକୃତି କଳ୍ପନାରେ ଗଢ଼ାଯାଇଛି, ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ ଭାବନାର ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏକ ନିବାସ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ତତସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପଯାମ୍ ଆସ ପୂର୍ଵଂ ତେଜୋ ମହାପ୍ରଭମ୍ । ଲସଦଗ୍ନିଲତାଚକ୍ରଵକ୍ରୀକୃତଦିଗନ୍ତରମ୍
ତାପରେ ସେ ପ୍ରଥମେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଆଲୋକର କଳ୍ପନା କଲେ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଚକ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ କରିଦେଉଥିଲା।
ଋକ୍ଷପ୍ରତିମନିଷ୍ଠ୍ଯୂତକର୍କଶାଗ୍ନିକଣୋତ୍କରମ୍ । ମୁଞ୍ଜପିଞ୍ଜରପର୍ଯନ୍ତହେମକାନନିତାମ୍ବରମ୍
ସେଠାରେ ତାରାମାଳା ପରି ଗଠିତ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିର ଚିଙ୍ଗାର ଗୁଛ ଭରିଥିଲା, ତାହାର ଆକାଶ ମୁଞ୍ଜ ଘାସର ହଳକା ପିତା ରଙ୍ଗରେ ଥିଲା, ଏବଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ଜ୍ଵାଲାହେମଲତାଜାଲଜଟାଲନିଜମଣ୍ଡଲମ୍ । କଚତ୍ପ୍ରସରଦୁଦ୍ଦାମକରକୁଣ୍ଡଲମଣ୍ଡିତମ୍
ସେହି ଆକୃତିର ଦେହଟି ହେଉଛି ସୁନା ଆଗୁନର ଝାଲ ଏବଂ ତାପର ଗୁଛା, ଯାହା ଉଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ସୁନା କଣ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ତଚ୍ଛରୀରି ମନସ୍ ତସ୍ମିଂସ୍ ତତସ୍ ତେଜସି ଭାସ୍ଵରେ । ଆତ୍ମାକାରସମାକାରଂ ଭାସ୍କରଂ ସମକଲ୍ପଯତ୍
ସେହି ତେଜସ୍ୱୀ ପ୍ରଭାର ମଧ୍ୟରେ, ମନ ନିଜ ଆକୃତିରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିନ୍ତନ କଲା, ଯାହା ନିଜ ଆତ୍ମା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ସ ତତସ୍ ତେଜସସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଅଭ୍ଯୁଦେତି ଦିଵାକରଃ । ଜ୍ଵାଲାମଣ୍ଡଲମଧ୍ଯସ୍ଥୋ ଜ୍ଵଲତ୍କନକକୁଣ୍ଡଲଃ
ସେହି ପ୍ରଭାରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ, ଯିଏ ଆଗୁନର ଚକ୍ରର ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି ଏବଂ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସୁନା କଣ୍ଠା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।
ଜ୍ଵାଲାଜଟାଭାରଧରୋ ଵାନ୍ତଵିସ୍ଫାରପାଵକଃ । ଜ୍ଵାଲାଵିଲାସାଵଯଵଃ ପୂରିତାକାଶମଣ୍ଡଲଃ
ସେ ଆଗୁନର ଝାଲ ଧରିଛନ୍ତି, ନିଜୁକୁ ଆଗୁନରେ ଛାଡ଼ି ଏବଂ ବିସ୍ତାର କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅଂଗସବୁ ଆଗୁନ ସହ ଖେଳୁଛି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କରିଦେଉଛନ୍ତି।
ଅଥ ବ୍ରହ୍ମା ମହାବୁଦ୍ଧିର୍ ଅନ୍ଯାଂସ୍ ତାଂସ୍ ତେଜସଃ କଣାନ୍ । ଅକସ୍ମାତ୍ ପ୍ରତିଭାତେନ ଵିମାନତ୍ଵେନ ଚାରୁଣା
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ମହାନ୍ ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ, ହଠାତ୍ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବିଚାରରେ, ସେହି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଲୋକର କଣାକୁ ସୁନ୍ଦର ଆକାଶୀୟ ଯାନର ଆକାର ଦେଲେ।
କ୍ଷଣାତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପଯାମ୍ ଆସ ଦଦର୍ଶ ଚ ତଥୈଵ ତାନ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପାନ୍ ଅନ୍ତରଂ ଜାତାନ୍ ଵିଦ୍ଵାଞ୍ ଶବ୍ଦଗଣାନ୍ ଇଵ
ସେ ଏହାକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚିନ୍ତା କଲେ ଏବଂ ଯେପରି ଭାବିଥିଲେ, ସେହିପରି ଦେଖିଲେ; ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଯେପରି ଧ୍ୱନିର ଗୋଷ୍ଠୀ ଦେଖନ୍ତି, ସେପରି ସେ ଏହି ଭାବନାଗୁଡ଼ିକର ଉତ୍ପତ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ।
ସ୍ଥିତିର୍ ଏଷା ମହାବାହୋ ପ୍ରତିସର୍ଗଂ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵଃ । ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଚ ପ୍ରତିଜଗତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପିତସୁରାସୁରା
ହେ ବଳଶାଳୀ, ଏହି ହେଉଛି ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କର ପୁନଃସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରକ୍ରିୟା; ପ୍ରତିଦିନ ଏବଂ ପ୍ରତି ପୃଥିବୀରେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
କାଲଂ କାଲଵିଭକ୍ତୀଶ୍ ଚ ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଗ୍ରହାଂସ୍ ତଥା । ସରିତସ୍ ସାଗରାନ୍ ଦ୍ଵୀପାନ୍ ଦିଶଶ୍ ଶୈଲାଂସ୍ ତଥାଵନିମ୍
ସେ କାଳ, କାଳର ବିଭାଗ, ନକ୍ଷତ୍ର, ଗ୍ରହ, ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ଦ୍ୱୀପ, ଦିଗ, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ମନରେ ଭାବିଲେ।
ଦେଵାନ୍ ଦୈତ୍ଯାନ୍ ନରାନ୍ ନାଗାନ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵାନ୍ ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସାନ୍ । ଅକଲ୍ପଯଦ୍ ଅଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ତରଙ୍ଗାନ୍ ଇଵ ସାଗରଃ
ଏହି ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ, ଦାନବ, ମଣିଷ, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କୁ ଯେମିତି ସାଗର ତରଙ୍ଗ ଉପଜାଏ, ସେହିପରି କଳ୍ପନା କଲେ।
ତେଷାଂ ଦେଶାନ୍ ଗିରୀଂଶ୍ ଚୈଵ ଵିମାନାନ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମାନି ଚ । କର୍ମାଣି ପ୍ରଵିଭକ୍ତାନି ପଦ୍ମଜସ୍ ସମକଲ୍ପଯତ୍
ସେ ଲୋଟସରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ସେମାନଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳ, ପାହାଡ଼, ଉତ୍ତମ ବିମାନ ଓ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ।
ତେ ଽପି ସଙ୍କଲ୍ପସମ୍ପ୍ରାପ୍ତସିଦ୍ଧଯସ୍ ସର୍ଵଶକ୍ତଯଃ । ଯଥାସଙ୍କଲ୍ପିତଂ ଵସ୍ତୁ କ୍ଷଣାଦ୍ ଦଦୃଶୁର୍ ଅଗ୍ରତଃ
ସେମାନେ ମନରେ ଭାବିଥିବା ସବୁ କଥା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ପାଇଁ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ପ୍ରକାର ଜିନିଷ ଚାହିଁଲେ, ସେଠାରେ ସେଠାରେ ସେମାନେ ତାହାକୁ ତୁରନ୍ତ ଦେଖିଲେ।
ସଙ୍କଲ୍ପଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଥାନ୍ଯାଂସ୍ ତେ ନାନାଭୂତଗଣାନ୍ ବହୂନ୍ । ତେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାଂସ୍ ତତ୍ର ତେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାଂସ୍ ତେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ ଵିଵିଧାନ୍ ଅପି
ତାପରେ ସେମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜୀବ ଗୋଷ୍ଠୀକୁ ଭାବିଲେ; ସେଇ ଜୀବମାନେ ଆଉ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଭାବିଲେ, ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜୀବ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଭାବିଲେ।
ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଵେଦାଂସ୍ ତଦନୁ ଯଜ୍ଞକ୍ରମଗୁଣାନ୍ଵିତାନ୍ । ଜଗଦ୍ଗୃହଵଧୂଂ ବ୍ରହ୍ମା ମର୍ଯାଦାଂ ସମକଲ୍ପଯତ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଭେଦାମାନେ ଓ ଯଜ୍ଞର ନିୟମ ଓ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ପକାଇ, ଏହି ସଂସାରକୁ ଘରର ଗୃହଣୀ ପାଇଁ ଯେମିତି ନିୟମ ଥାଏ, ସେହିପରି ଏହାର ସୀମା ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଂ ରୂପମ୍ ଉପାଦାଯ ମନୋ ମାଯି ମହଦ୍ଵପୁଃ । ତନୋତୀତ୍ଥମ୍ ଇମାଂ ସୃଷ୍ଟିଂ ଭୂତସନ୍ତତିସଙ୍କୁଲାମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ମନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏକ ବିଶାଳ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଏହି ସଂସାରକୁ ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀର ଶୃଙ୍ଖଳା ରହିଛି।
ସମୁଦ୍ରାଚଲଵୃକ୍ଷାଢ୍ଯାଂ କୃତଲୋକାନ୍ତରକ୍ରମାମ୍ । ମେରୁଭୂପୀଠଦିକ୍କୁଞ୍ଜଜଟାଲୋଦରମଣ୍ଡଲାମ୍
ସେ ଏହି ସଂସାରକୁ ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼ ଓ ବୃକ୍ଷମାନେ ସହିତ ଶୋଭିତ କରିଛନ୍ତି; ବିଭିନ୍ନ ଲୋକ ଓ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅଞ୍ଚଳଗୁଡ଼ିକ, ମେରୁ ପର୍ବତ, ପୃଥିବୀର ମୁଖ୍ୟ ସ୍ଥାନ, ଦିଗ୍ବଳୟ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଜଟିଳ ଅଞ୍ଚଳମାନେ ସହିତ ଏହାକୁ ଗଢ଼ିଛନ୍ତି।
ସୁଖଦୁଃଖଜରାଜନ୍ମମରଣଵ୍ଯାଧିଵେଧିତାମ୍ । ରାଗଦ୍ଵେଷଭଯାଵିଦ୍ଧାଂ ଗୁଣତ୍ରଯମଯାତ୍ମିକାମ୍
ଏହି ସଂସାର ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ; ରାଗ, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଭୟରେ ବିଧ୍ଧ; ଏହାର ମୂଳ ସ୍ୱଭାବ ତିନି ପ୍ରକୃତିଗୁଣରେ ଗଠିତ।
ମନୋଭିସ୍ ତୈର୍ ଵିରିଞ୍ଚୋତ୍ଥୈର୍ ଯଦ୍ ଯଥା କଲ୍ପିତଂ ପୁରା । ତତ୍ ତଥୈଵାଖିଲଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଽଦ୍ଯାପି ମାଯଯା
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେଇ ସମସ୍ତ ମନେ ପୂର୍ବେ ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଭାବନା କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଏଉଁଠି ଏବେ ମଧ୍ୟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଛି।
ଇତ୍ଥଂ ସର୍ଵେଷୁ ସର୍ଗେଷୁ କେଷୁଚିତ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଥ ଵାପ୍ଯ୍ ଅଜଃ । ସଙ୍କଲ୍ପଯତି ସଂସାରଂ ପରିପଶ୍ଯତି ଚ ସ୍ଥିରମ୍
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିରେ, କେତେକ ଅଥବା ସମସ୍ତଠିରେ, ଅଜନ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ସଂସାରକୁ ଭାବନା କରନ୍ତି ଏବଂ ଏହାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।
ମୋହ ଏଵମ୍ ଅଯଂ ମିଥ୍ଯା ଜାଗତସ୍ ସ୍ଥିରତାଂ ଗତଃ । ସଙ୍କଲ୍ପନେନ ମନସା କଲ୍ପିତୋ ଽଵିରତଂ ସ୍ଵଯମ୍
ଏହି ମୋହ ମିଥ୍ୟା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଛି; ଏହା ମନର ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ନିରନ୍ତର ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି।
ସଙ୍କଲ୍ପଵଶତସ୍ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରସରନ୍ତି ଜଗତ୍କ୍ରିଯାଃ । ସଙ୍କଲ୍ପଵଶତୋ ଦେଵୀ ନିଯତିର୍ ନିଯତା ସ୍ଥିତା
ମନର ଭାବନା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟ ଘଟେ; ଏହି ଭାବନାର ଶକ୍ତିରେ ନିୟତି ଦେବୀ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି।
ରୋପିତାଯାଂ ପ୍ରଜାନାଥୈସ୍ ସୃଷ୍ଟୌ ସ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ । ବ୍ରହ୍ମା ସଞ୍ଚିନ୍ତଯତ୍ଯ୍ ଏଷ ପଦ୍ମାସନଗତଃ ପ୍ରଭୁଃ
ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହେବା ପରେ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା, ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି।
ମନସ୍ସ୍ପନ୍ଦନମାତ୍ରେଣ ଚିତ୍ରଂ ଚିତ୍ରେଯମ୍ ଉତ୍ଥିତା । ସୃଷ୍ଟିର୍ ଆଭୋଗିନୀ ସ୍ଫାରଵ୍ଯଵହାରଵିକାରିଣୀ
ମନର ସାଧାରଣ କମ୍ପନରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଅନେକ ଦୃଶ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ—ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟର ଖେଳରେ ସଦା ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋପେନ୍ଦ୍ରନରେନ୍ଦ୍ରାଢ୍ଯା ଶୈଲସାଗରସଙ୍କୁଲା । ପାତାଲରୋଦୋଦିଗ୍ଵର୍ଗମାର୍ଗସଙ୍କଟକୋଟରା
ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି, ପାହାଡ଼ ଓ ସମୁଦ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତଳପାତାଳ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଦିଗ୍ବଳୟର ତଙ୍କା ରାସ୍ତାରେ ଗୁହାଗୁଡ଼ିକ ରହିଛି।
ସଙ୍କଲ୍ପଜାଲମ୍ ଅଖିଲଂ ମଯେଦମ୍ ଅହିତଂ ତତମ୍ । ଅଧୁନା ଵିରମାମ୍ଯ୍ ଅସ୍ମାତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପୋଲ୍ଲାସନକ୍ରମାତ୍
ମୋର ଚିନ୍ତାର ଜାଲ ସମଗ୍ର ସୃଷ୍ଟିରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି; ଏବେ ମୁଁ ଏହି ଭାବନାର ଖେଳରୁ ବିରତ ହେବି।
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଵିରତସ୍ କଲ୍ପନାନର୍ଥସଙ୍କଟାତ୍ । ଅନାଦିମତ୍ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ମରତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା
ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ଭ୍ରମ ଓ କଳ୍ପନାର ଦୁଃଖରୁ ଅପସାରିତ ହୁଏ, ଏବଂ ନିରାଦି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ସ୍ମରଣ କରେ।
ତମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ତଦାଭାସେ ପଦେ ଗଲିତମାନସଃ । ସୁଖଂ ତିଷ୍ଠତି ଶାନ୍ତାତ୍ମା ତଲ୍ପେ ଽଧ୍ଵଶ୍ରମଵାନ୍ ଇଵ
ସେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ମନ ଏହାର ଆଲୋକରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ, ଶାନ୍ତ ହୃଦୟରେ ସୁଖରେ ବସିଥାଏ, ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ମଣିଷ ଶେଇଥାଏ।
ନିର୍ମମୋ ନିରହଙ୍କାରଃ ପରାଂ ଶାନ୍ତିମ୍ ଉପାଗତଃ । ଅଵିକ୍ଷୁବ୍ଧ ଇଵାମ୍ଭୋଧିର୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି
ସେ ନିଜକୁ କିଛି ମାନେନାହିଁ, ଅହଂକାର ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି, ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଜକୁ ଏମିତି ରଖିଥାଏ, ଯେପରି ଅଶାନ୍ତି ନଥିବା ସମୁଦ୍ର।