ମାତ୍ରାସ୍ପର୍ଶାନୁସାରିଣ୍ଯୋ ଵିଵେକପଦଭଙ୍ଗୁରାଃ । ମୋହାଯୈଵ ପରାମୃଷ୍ଟାସ୍ ସକଲା ଲୋକସଂଵିଦଃ
ସମସ୍ତ ସାଂସାରିକ ଅନୁଭବ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସଂସ୍ପର୍ଶ ପରେ ହୁଏ, ବିବେକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅସ୍ଥିର ଓ ଭ୍ରମକୁ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ଧରାଯାଇଥାଏ।
ସର୍ଵସ୍ଯା ଏଵ ପର୍ଯନ୍ତେ ଶୁଭାଯା ଅପି ସଂସ୍ଥିତେଃ । ମଲିନଂ ଦୁଃଖମ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଜ୍ଵାଲାଯା ଇଵ କଜ୍ଜଲମ୍
ସମସ୍ତ କଥାର ଶେଷରେ, ଯେଉଁଠି ଶୁଭ ଜୀବନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଠି ଅଶୁଦ୍ଧତା ଓ ଦୁଃଖ ଅବଶ୍ୟ ରହିଯାଏ, ଯେପରି ଆଗୁନିର ଶେଷରେ କାଳି ରହିଯାଏ।
ଆଗମାପାଯତୋ ଽନିତ୍ଯା ମନଷ୍ଷଷ୍ଠେନ୍ଦ୍ରିଯକ୍ରିଯାଃ । ଲତା ନାଗେନ୍ଦ୍ରମ୍ ଇଵ ତା ଧାରଯନ୍ତି ନ ସତ୍ପଦମ୍
ମନ ଓ ଛଅଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଆସିଯାଏ ଓ ଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ଥାୟୀ; ଯେପରି ଏକ ଲତା ବଡ଼ ସାପକୁ ଧରିପାରିନାହିଁ, ସେମାନେ ସତ୍ୟର ପଥକୁ ଧରିପାରନ୍ତିନାହିଁ।
ପୁତ୍ରିକା ରକ୍ତମାଂସସ୍ଯ କାନ୍ତେଯମ୍ ଇତି ସାଦରମ୍ । ସ୍ଵଦେହନାମ୍ନ୍ଯ୍ ଅସ୍ଥିଚଯେ ଶ୍ଲିଷ୍ଯତେ ସେତି କଃ କ୍ରମଃ
ମନୁଷ୍ୟ ଆସକ୍ତିରେ ରକ୍ତ ଓ ମାଂସର ଗଠନକୁ 'ମୋର ପ୍ରିୟ କନ୍ୟା' ବୋଲି କୁହେ; କିନ୍ତୁ ନିଜ ଦେହ ନାମକ ଅସ୍ଥିର ଢେରକୁ ଆଉ ଏତେ ଆସକ୍ତି କାହିଁକି?
ସର୍ଵଂ ସତ୍ଯମ୍ ଇଦମ୍ ରାମ ସ୍ଥିରମ୍ ଅଜ୍ଞସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟଯେ । ଜ୍ଞସ୍ଯାସ୍ଥିରମ୍ ଅସତ୍ଯଂ ଚ ଜଗଦ୍ ରାମ ନ ତୁଷ୍ଟଯେ
ହେ ରାମ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଜ୍ଞମାନଙ୍କର ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ ସତ୍ୟ ଓ ସ୍ଥିର ଲାଗେ; କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଅସ୍ଥିର ଓ ଅସତ୍ୟ, ଏହାରେ କୌଣସି ସନ୍ତୋଷ ମିଳେନାହିଁ।
ଅଭୁକ୍ତେ ଽପି ଵିଷେ ଯୈଷା ଵିଷମୂର୍ଛାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି । ତାଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଭାଵାସ୍ଥାମ୍ ଆତ୍ମୈକତ୍ଵାଜ୍ ଜ୍ଞତାଂ ଵ୍ରଜ
ଏହି ସଂସାର, ଯଦିଓ ଆମେ ଏହାକୁ ଭୋଗ କରୁନାହିଁ, ବିଷ ଭଳି ମୂର୍ଛା ଦେଇଥାଏ। ଏହାପ୍ରତି ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ି, ଆପଣ ନିଜ ଆତ୍ମାର ଏକତ୍ୱର ଜ୍ଞାନକୁ ଅନୁଭବ କର।
ଅନାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମଭାଵେନ ଚିତ୍ତଂ ସ୍ଥିତିମ୍ ଉପାଗତମ୍ । ଯଦା ତଦେଦମ୍ ଆଯାତଂ ଜଗଜ୍ଜାଲମ୍ ଅସନ୍ମଯମ୍
ଯେତେବେଳେ ମନ ଅନ୍ୟକୁ ଆତ୍ମା ଭାବି, ସେଇ ଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ସଂସାରର ମାୟାଜାଲ, ଯାହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଵାସନାଵଶତୋ ବ୍ରହ୍ମମନସା କଲ୍ପିତଂ ଵପୁଃ । ତେଜସାଶ୍ରିତକୁଡ୍ଯେନ ହେମାଭତ୍ଵମ୍ ଇଵାତ୍ମନଃ
ପୂର୍ବ ଅନୁଭୂତିର ପ୍ରଭାବରେ, ବ୍ରହ୍ମାର ମନ ଏକ ଦେହର କଳ୍ପନା କରେ; ଯେପରି ଏକ ଦିଵାଳକୁ ସୁନାର ରଙ୍ଗ ଲଗାଇଲେ ସେଠାରେ ସୁନା ଭାସେ, ସେପରି ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଵୈରିଞ୍ଚପଦମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ମନୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ମହାମତେ । ଇଦଂ ଜଗତ୍ ସୁଘନତାଂ କଥମ୍ ଆନଯତି କ୍ରମାତ୍
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାର ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ଏହି ସଂସାରକୁ କିପରି ତୁମର ମନ ଦ୍ରୁଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖାଏ?
ଗର୍ଭତଲ୍ପାତ୍ ସମୁତ୍ଥାଯ ପଦ୍ମଜଃ ପ୍ରଥମଂ ଶିଶୁଃ । ବ୍ରହ୍ମେତି ଶବ୍ଦମ୍ ଅକରୋଦ୍ ବ୍ରହ୍ମା ତେନ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଗର୍ଭରୁ ବାହାରି, ପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପ୍ରଥମ ଶିଶୁ ଏକ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ—'ବ୍ରହ୍ମା'। ଏହି କାରଣରୁ ସେଉଁଠିଏ ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସଙ୍କଲ୍ପଜାଲରୂପସ୍ଯ ମନସଃ କଲ୍ପିତାକୃତେଃ । ଅକରୋତ୍ ତସ୍ଯ ସଙ୍କଲ୍ପଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ପଦମ୍ ଅଥାନ୍ତରେ
ଯେଉଁ ମନ ଭାବନାର ଜାଲର ଭଳି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥାଏ, ଏବଂ ଯାହାର ଆକୃତି କଳ୍ପନାରେ ଗଢ଼ାଯାଇଛି, ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ ଭାବନାର ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏକ ନିବାସ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ତତସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପଯାମ୍ ଆସ ପୂର୍ଵଂ ତେଜୋ ମହାପ୍ରଭମ୍ । ଲସଦଗ୍ନିଲତାଚକ୍ରଵକ୍ରୀକୃତଦିଗନ୍ତରମ୍
ତାପରେ ସେ ପ୍ରଥମେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଆଲୋକର କଳ୍ପନା କଲେ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଚକ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ କରିଦେଉଥିଲା।
ଋକ୍ଷପ୍ରତିମନିଷ୍ଠ୍ଯୂତକର୍କଶାଗ୍ନିକଣୋତ୍କରମ୍ । ମୁଞ୍ଜପିଞ୍ଜରପର୍ଯନ୍ତହେମକାନନିତାମ୍ବରମ୍
ସେଠାରେ ତାରାମାଳା ପରି ଗଠିତ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିର ଚିଙ୍ଗାର ଗୁଛ ଭରିଥିଲା, ତାହାର ଆକାଶ ମୁଞ୍ଜ ଘାସର ହଳକା ପିତା ରଙ୍ଗରେ ଥିଲା, ଏବଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ଜ୍ଵାଲାହେମଲତାଜାଲଜଟାଲନିଜମଣ୍ଡଲମ୍ । କଚତ୍ପ୍ରସରଦୁଦ୍ଦାମକରକୁଣ୍ଡଲମଣ୍ଡିତମ୍
ସେହି ଆକୃତିର ଦେହଟି ହେଉଛି ସୁନା ଆଗୁନର ଝାଲ ଏବଂ ତାପର ଗୁଛା, ଯାହା ଉଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ସୁନା କଣ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ତଚ୍ଛରୀରି ମନସ୍ ତସ୍ମିଂସ୍ ତତସ୍ ତେଜସି ଭାସ୍ଵରେ । ଆତ୍ମାକାରସମାକାରଂ ଭାସ୍କରଂ ସମକଲ୍ପଯତ୍
ସେହି ତେଜସ୍ୱୀ ପ୍ରଭାର ମଧ୍ୟରେ, ମନ ନିଜ ଆକୃତିରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିନ୍ତନ କଲା, ଯାହା ନିଜ ଆତ୍ମା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ସ ତତସ୍ ତେଜସସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଅଭ୍ଯୁଦେତି ଦିଵାକରଃ । ଜ୍ଵାଲାମଣ୍ଡଲମଧ୍ଯସ୍ଥୋ ଜ୍ଵଲତ୍କନକକୁଣ୍ଡଲଃ
ସେହି ପ୍ରଭାରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ, ଯିଏ ଆଗୁନର ଚକ୍ରର ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି ଏବଂ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସୁନା କଣ୍ଠା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।
ଜ୍ଵାଲାଜଟାଭାରଧରୋ ଵାନ୍ତଵିସ୍ଫାରପାଵକଃ । ଜ୍ଵାଲାଵିଲାସାଵଯଵଃ ପୂରିତାକାଶମଣ୍ଡଲଃ
ସେ ଆଗୁନର ଝାଲ ଧରିଛନ୍ତି, ନିଜୁକୁ ଆଗୁନରେ ଛାଡ଼ି ଏବଂ ବିସ୍ତାର କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅଂଗସବୁ ଆଗୁନ ସହ ଖେଳୁଛି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କରିଦେଉଛନ୍ତି।
ଅଥ ବ୍ରହ୍ମା ମହାବୁଦ୍ଧିର୍ ଅନ୍ଯାଂସ୍ ତାଂସ୍ ତେଜସଃ କଣାନ୍ । ଅକସ୍ମାତ୍ ପ୍ରତିଭାତେନ ଵିମାନତ୍ଵେନ ଚାରୁଣା
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ମହାନ୍ ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ, ହଠାତ୍ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବିଚାରରେ, ସେହି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଲୋକର କଣାକୁ ସୁନ୍ଦର ଆକାଶୀୟ ଯାନର ଆକାର ଦେଲେ।
କ୍ଷଣାତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପଯାମ୍ ଆସ ଦଦର୍ଶ ଚ ତଥୈଵ ତାନ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପାନ୍ ଅନ୍ତରଂ ଜାତାନ୍ ଵିଦ୍ଵାଞ୍ ଶବ୍ଦଗଣାନ୍ ଇଵ
ସେ ଏହାକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚିନ୍ତା କଲେ ଏବଂ ଯେପରି ଭାବିଥିଲେ, ସେହିପରି ଦେଖିଲେ; ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଯେପରି ଧ୍ୱନିର ଗୋଷ୍ଠୀ ଦେଖନ୍ତି, ସେପରି ସେ ଏହି ଭାବନାଗୁଡ଼ିକର ଉତ୍ପତ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ।
ସ୍ଥିତିର୍ ଏଷା ମହାବାହୋ ପ୍ରତିସର୍ଗଂ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵଃ । ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଚ ପ୍ରତିଜଗତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପିତସୁରାସୁରା
ହେ ବଳଶାଳୀ, ଏହି ହେଉଛି ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କର ପୁନଃସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରକ୍ରିୟା; ପ୍ରତିଦିନ ଏବଂ ପ୍ରତି ପୃଥିବୀରେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
କାଲଂ କାଲଵିଭକ୍ତୀଶ୍ ଚ ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଗ୍ରହାଂସ୍ ତଥା । ସରିତସ୍ ସାଗରାନ୍ ଦ୍ଵୀପାନ୍ ଦିଶଶ୍ ଶୈଲାଂସ୍ ତଥାଵନିମ୍
ସେ କାଳ, କାଳର ବିଭାଗ, ନକ୍ଷତ୍ର, ଗ୍ରହ, ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ଦ୍ୱୀପ, ଦିଗ, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ମନରେ ଭାବିଲେ।
ଦେଵାନ୍ ଦୈତ୍ଯାନ୍ ନରାନ୍ ନାଗାନ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵାନ୍ ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସାନ୍ । ଅକଲ୍ପଯଦ୍ ଅଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ତରଙ୍ଗାନ୍ ଇଵ ସାଗରଃ
ଏହି ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ, ଦାନବ, ମଣିଷ, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କୁ ଯେମିତି ସାଗର ତରଙ୍ଗ ଉପଜାଏ, ସେହିପରି କଳ୍ପନା କଲେ।
ତେଷାଂ ଦେଶାନ୍ ଗିରୀଂଶ୍ ଚୈଵ ଵିମାନାନ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମାନି ଚ । କର୍ମାଣି ପ୍ରଵିଭକ୍ତାନି ପଦ୍ମଜସ୍ ସମକଲ୍ପଯତ୍
ସେ ଲୋଟସରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ସେମାନଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳ, ପାହାଡ଼, ଉତ୍ତମ ବିମାନ ଓ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ।
ତେ ଽପି ସଙ୍କଲ୍ପସମ୍ପ୍ରାପ୍ତସିଦ୍ଧଯସ୍ ସର୍ଵଶକ୍ତଯଃ । ଯଥାସଙ୍କଲ୍ପିତଂ ଵସ୍ତୁ କ୍ଷଣାଦ୍ ଦଦୃଶୁର୍ ଅଗ୍ରତଃ
ସେମାନେ ମନରେ ଭାବିଥିବା ସବୁ କଥା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ପାଇଁ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ପ୍ରକାର ଜିନିଷ ଚାହିଁଲେ, ସେଠାରେ ସେଠାରେ ସେମାନେ ତାହାକୁ ତୁରନ୍ତ ଦେଖିଲେ।
ସଙ୍କଲ୍ପଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଥାନ୍ଯାଂସ୍ ତେ ନାନାଭୂତଗଣାନ୍ ବହୂନ୍ । ତେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାଂସ୍ ତତ୍ର ତେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାଂସ୍ ତେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ ଵିଵିଧାନ୍ ଅପି
ତାପରେ ସେମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜୀବ ଗୋଷ୍ଠୀକୁ ଭାବିଲେ; ସେଇ ଜୀବମାନେ ଆଉ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଭାବିଲେ, ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜୀବ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଭାବିଲେ।
ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଵେଦାଂସ୍ ତଦନୁ ଯଜ୍ଞକ୍ରମଗୁଣାନ୍ଵିତାନ୍ । ଜଗଦ୍ଗୃହଵଧୂଂ ବ୍ରହ୍ମା ମର୍ଯାଦାଂ ସମକଲ୍ପଯତ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଭେଦାମାନେ ଓ ଯଜ୍ଞର ନିୟମ ଓ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ପକାଇ, ଏହି ସଂସାରକୁ ଘରର ଗୃହଣୀ ପାଇଁ ଯେମିତି ନିୟମ ଥାଏ, ସେହିପରି ଏହାର ସୀମା ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଂ ରୂପମ୍ ଉପାଦାଯ ମନୋ ମାଯି ମହଦ୍ଵପୁଃ । ତନୋତୀତ୍ଥମ୍ ଇମାଂ ସୃଷ୍ଟିଂ ଭୂତସନ୍ତତିସଙ୍କୁଲାମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ମନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏକ ବିଶାଳ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଏହି ସଂସାରକୁ ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀର ଶୃଙ୍ଖଳା ରହିଛି।
ସମୁଦ୍ରାଚଲଵୃକ୍ଷାଢ୍ଯାଂ କୃତଲୋକାନ୍ତରକ୍ରମାମ୍ । ମେରୁଭୂପୀଠଦିକ୍କୁଞ୍ଜଜଟାଲୋଦରମଣ୍ଡଲାମ୍
ସେ ଏହି ସଂସାରକୁ ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼ ଓ ବୃକ୍ଷମାନେ ସହିତ ଶୋଭିତ କରିଛନ୍ତି; ବିଭିନ୍ନ ଲୋକ ଓ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅଞ୍ଚଳଗୁଡ଼ିକ, ମେରୁ ପର୍ବତ, ପୃଥିବୀର ମୁଖ୍ୟ ସ୍ଥାନ, ଦିଗ୍ବଳୟ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଜଟିଳ ଅଞ୍ଚଳମାନେ ସହିତ ଏହାକୁ ଗଢ଼ିଛନ୍ତି।
ସୁଖଦୁଃଖଜରାଜନ୍ମମରଣଵ୍ଯାଧିଵେଧିତାମ୍ । ରାଗଦ୍ଵେଷଭଯାଵିଦ୍ଧାଂ ଗୁଣତ୍ରଯମଯାତ୍ମିକାମ୍
ଏହି ସଂସାର ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ; ରାଗ, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଭୟରେ ବିଧ୍ଧ; ଏହାର ମୂଳ ସ୍ୱଭାବ ତିନି ପ୍ରକୃତିଗୁଣରେ ଗଠିତ।
ମନୋଭିସ୍ ତୈର୍ ଵିରିଞ୍ଚୋତ୍ଥୈର୍ ଯଦ୍ ଯଥା କଲ୍ପିତଂ ପୁରା । ତତ୍ ତଥୈଵାଖିଲଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଽଦ୍ଯାପି ମାଯଯା
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେଇ ସମସ୍ତ ମନେ ପୂର୍ବେ ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଭାବନା କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଏଉଁଠି ଏବେ ମଧ୍ୟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଛି।