ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଆଲୋକ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଚ ଗମ୍ଯତେ । ଈପ୍ସିତାନୀପ୍ସିତାଦ୍ ଅନ୍ଯନ୍ ନ ତତ୍ର ଯତତେ ଜନଃ
ଯେଉଁଠିକୁ ଯିବାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ଚାହିଁଥିବା କିମ୍ବା ଅଚାହିଁଥିବା ବସ୍ତୁ ଛାଡ଼ି, ଏଠାରେ ଲୋକ ଅନ୍ୟ କିଛି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁନାହାନ୍ତି।
ଯେ କେଚନ ସମାରମ୍ଭା ଯେ ଜନସ୍ଯ କ୍ରିଯାକ୍ରମାଃ । ତେ ସର୍ଵେ ଦେହମାତ୍ରାର୍ଥମ୍ ଆତ୍ମାର୍ଥଂ ତୁ ନ କିଞ୍ଚନ
ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ କାମ କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି, ସେସବୁ କେବଳ ଦେହ ପାଇଁ ହୁଏ; ନିଜ ଆତ୍ମା ପାଇଁ କିଛି ମଧ୍ୟ କରୁନାହାନ୍ତି।
ପାତାଲେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ଚ ସ୍ଵର୍ଗେ ଽଥ ଵସୁଧାତଲେ । ସନ୍ତଃ କତିପଯା ଏଵ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଦୃଷ୍ଟଦୃଷ୍ଟଯଃ
ପାତାଳ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ, ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ, କେବଳ କିଛି ସାଧୁମାନେ ମାତ୍ର ଏମିତି ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ରଖନ୍ତି।
ଇଦଂ ହେଯମ୍ ଉପାଦେଯମ୍ ଇଦମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସଦୁତ୍ଥିତୌ । ନିଶ୍ଚଯୌ ଗଲିତୌ ଯସ୍ଯ ଜ୍ଞସ୍ଯାସାଵ୍ ଅତିଦୁର୍ଲଭଃ
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର 'ଏହା ଛାଡ଼ିବାକୁ, ଏହା ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ' ବୋଲି ନିଶ୍ଚୟ ଅସତ୍ୟ ଭାବନାରେ ହ୍ରସ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ସେପରି ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
କରୋତୁ ଭୁଵନେ ରାଜ୍ଯଂ ଵିଶତ୍ଵ୍ ଅନଲମ୍ ଅମ୍ବୁ ଵା । ନାତ୍ମଲାଭାଦ୍ ଋତେ ଜନ୍ତୁର୍ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛତି
କେହି ଯଦି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ରାଜ୍ୟ କରନ୍ତୁ, ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ, ଆତ୍ମାକୁ ପାଇବା ଛଡ଼ା କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ ଶାନ୍ତି ମିଳେ ନାହିଁ।
ଯେ ମହାମତଯସ୍ ସନ୍ତି ଶୂରାସ୍ ସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯଶତ୍ରୁଷୁ । ଜନ୍ମଜ୍ଵରଵିନାଶାଯ ତ ଉପାସ୍ଯା ମହାଧିଯଃ
ଯେମାନେ ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଜନ୍ମର ତାପକୁ ନଶ୍ୱନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସା ଓ ପୂଜା ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ।
ସର୍ଵତ୍ର ପଞ୍ଚଭୂତାନି ଷଷ୍ଠଂ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ପାତାଲେ ଭୂତଲେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ରତିମ୍ ଏତି କ୍ଵ ଧୀରଧୀଃ
ସମସ୍ତଠାରେ ପାଞ୍ଚ ଭୂତ ଅଛି, ଏହା ଛଡ଼ା ଛଠଠି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ପୃଥିବୀ, ପାତାଳ କିମ୍ବା ଆକାଶରେ—ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ମନ କେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ ପାଏ?
ଯୁକ୍ତ୍ଯା ସନ୍ତରତୋ ଜ୍ଞସ୍ଯ ସଂସାରୋ ଗୋଷ୍ପଦାକୃତିଃ । ଦୂରସନ୍ତ୍ଯକ୍ତଯୁକ୍ତେସ୍ ତୁ ମହାମତ୍ତାର୍ଣଵୋପମଃ
ଯିଏ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସଂସାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ସେଠାରେ ସଂସାର ଗୋଁର ଛାପ ପରି ଛୋଟ ଦିଶେ; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ସେଠାରେ ସଂସାର ଭୟଙ୍କର ମାୟାର ସମୁଦ୍ର ପରି ଦିଶେ।
କଦମ୍ବଗୋଲକସ୍ଵଚ୍ଛଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ସ୍ଫାରଚେତସଃ । କିଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି କିଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଽସ୍ମିନ୍ ସକଲେ ଽପି ସଃ
ଯାହାର ମନ ଅତି ବିସ୍ତୃତ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ କଦମ୍ବ ଫଳର ଗୁଛ ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଦିଶେ; ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ସେ କଣ ଦେଉଛି, କଣ ଭୋଗ କରୁଛି?
ଏତଦର୍ଥମ୍ ଅବୁଦ୍ଧୀନାଂ ଯନ୍ ମହାସମରକ୍ରିଯାଃ । ତନ୍ ମନ୍ଯେ ରାମ ଭିକ୍ଷାର୍ଥଂ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଲକ୍ଷକ୍ଷଯାଵହମ୍
ହେ ରାମ, ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଅବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ଯେଉଁ ମହାସଂଗ୍ରାମ କରନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ମାନେ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଏବଂ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ଚିହ୍ନ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ହେଉଛି।
କଲ୍ପମାତ୍ରେଣ କାଲେନ ସହସା ପେଲଵୋଦରେ । ଅସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅପି ଚ ଯୋ ନାଶସ୍ ସ ଵୀରୁଧି ମହାଶନିଃ
କେବଳ ଏକ କାଳରେ, ସମୟର ଦୁର୍ବଳ ଗର୍ଭରେ, ଯେ ନାଶ ହୁଏ, ସେ ଅଙ୍କୁର ପାଇଁ ବଡ଼ ବିଜୁଳି ପରି ହୁଏ।
ଆତ୍ମନୋ ଽଂଶସ୍ଯ ସର୍ଵାଦେର୍ ଯତ୍ ତୃଣାଦ୍ ଅପି ନୋତ୍ତମମ୍ । ତସ୍ମିଞ୍ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ପ୍ରାପ୍ତଂ କିଂ ତଦ୍ ଆତ୍ମଵତୋ ଭଵେତ୍
ଆତ୍ମାର ଅତି ସାନ ଅଂଶଟି ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଜିନିଷ, ଏଯାଁତାକି ଘାସର ଏକ ତିନିକି ମଧ୍ୟ, ତାଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନୁହେଁ। ଏହି ଆତ୍ମାରେ ଯଦି ତିନି ଜଗତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମିଳିଯାଏ, ତେବେ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଆଉ କଣ ଅବଶ୍ୟକ?
ଇତଶ୍ ଶୈଲଶତୈର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତସ୍ ତଥେତୋ ଜଲରାଶିଭିଃ । କିଯାନ୍ ଅସ୍ଯା ଭୁଵୋ ଦେହୋ ଯେନୋଦାରଂ ପ୍ରପୂରଯେତ୍
ଏଠାରେ ଶତଶଃ ପାହାଡ଼ ଓ ସେଠାରେ ଅନେକ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ପୃଥିବୀ ଭରିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ପୃଥିବୀର ଦେହ କେତେ ବଡ଼, ଯାହା ଏହି ବିଶାଳତାକୁ ପୂରଣ କରିପାରିବ?
ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ଜଗତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ସପାତାଲହରାଲଯେ । ଯନ୍ ନାମାତ୍ମଵତୋ ଜ୍ଞସ୍ଯ କିଞ୍ଚିତ୍ କାର୍ଯକରଂ ଭଵେତ୍
ପାହାଡ଼ ଓ ପାତାଳ ଭରିଥିବା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ, ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଥିବା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ କୌଣସି ଜିନିଷ ଅଛିନାହିଁ, ଯାହା ତାଙ୍କର କିଛି କାମକୁ ଆସିପାରିବ।
ଏକତାମ୍ ଅନୁଯାତସ୍ଯ ଵ୍ଯୋମଵଦ୍ ଵିତତସ୍ଯ ଚ । ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ଯାତ୍ମଵତୋ ଜ୍ଞସ୍ଯ ସ୍ଥିତସ୍ଯାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅଚେତସି
ଯିଏ ସମସ୍ତ ସହିତ ଏକତାରେ ଲୀନ ହୋଇଛନ୍ତି, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛନ୍ତି, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଜକୁ ରଖିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଚେତନାରେ ଅବିଚଳ ଅଛନ୍ତି—
ଶରୀରଜାଲନୀହାରଧୂସରା ଶୂନ୍ଯକୋଟରା । ଶାନ୍ତସଞ୍ଚାରସୁଭଗା ତ୍ରିଲୋକୀ ଵିପୁଲାଟଵୀ
ଏହି ତିନି ଜଗତ୍ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ବିସ୍ତୃତ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଶୂନ୍ୟ ଗୁହା ଭଳି ଖାଲି, ଦେହର ମାୟାର କୁହୁଡ଼ି ଧୂଳିରେ ଢାକି ରହିଛି, ଏହାର ଶାନ୍ତ ଗତି ମଧୁର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ।
ସ୍ଫାରବ୍ରହ୍ମାମଲାମ୍ଭୋଧିଫେନାସ୍ ସର୍ଵେ କୁଲାଚଲାଃ । ଚିଦାଦିତ୍ଯମହାତେଜୋମୃଗତୃଷ୍ଣା ଜଗଚ୍ଛ୍ରିଯଃ
ସମସ୍ତ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଅସୀମ ବ୍ରହ୍ମ ର ଶୁଦ୍ଧ ସମୁଦ୍ରର ଫେଣ ଭଳି; ଏହି ଜଗତର ଶ୍ରୀମୟତା ଚେତନାର ତୀବ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳେ ମୃଗମରୀଚିକା ଭଳି।
ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵମହାମ୍ଭୋଧିଵୀଚଯସ୍ ସର୍ଗରାଜଯଃ । ଅନୁତ୍ତମପଦାମ୍ଭୋଦଵୃଷ୍ଟଯଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟଯଃ
ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ରାଜା; ସର୍ବୋତ୍ତମ ପଦର ମେଘରୁ ବର୍ଷା ହେଉଛି ଶାସ୍ତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟି।
ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କତପନାଲୋକା ଘଟକାଷ୍ଠାଦିସନ୍ନିଭାଃ । ପ୍ରକାଶନୀଯାଶ୍ ଚିଦ୍ଦୀପତ୍ଵିଷୋ ଭୂତଗଣାସ୍ ତଥା
ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିର ଆଲୋକ, ଘଡ଼ା ଓ କାଠି ଭଳି, ଚେତନା ଦୀପର ତେଜ ଓ ସମସ୍ତ ଭୂତମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିବା ପାଇଁ ଅଛନ୍ତି।
ଚିରମ୍ ଅନ୍ତର୍ହିତାତ୍ମାନସ୍ ସଂସାରଵନଚାରିଣଃ । କାମଭୋଗୋଲପଗ୍ରାସା ମୃଗା ନରସୁରାସୁରାଃ
ଏହି ସଂସାରର ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ନଜର ଚୁକି ରହିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ମନେ ହୁଏ ମାନେ ମୃଗ, ଯେଉଁମାନେ ଆସା ଓ ଭୋଗର ଆକର୍ଷଣରେ ଧରାଯାନ୍ତି।
ଅସ୍ଥିଖଣ୍ଡାର୍ଗଲା ମୂର୍ଧପିଧାନାସ୍ ସ୍ନାଯୁଶୃଙ୍ଖଲାଃ । ଜଗଦ୍ଦେହା ଜଗଜ୍ଜୀଵରତ୍ନମାଂସସମୁଦ୍ଗକାଃ
ଏହି ସଂସାରର ଶରୀରଗୁଡ଼ିକ ହାଡ଼ରେ ଅଟକିଛି, ମୁଣ୍ଡ ଢାକାଯାଇଛି, ନସା ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧାଯାଇଛି; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ମୂଲ୍ୟବାନ ଜୀବନ ମାଂସର ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଛି।
ଵନବାଲମୃଗୀମୁଗ୍ଧାଃ ପରସଞ୍ଚାରିତାସ୍ ସ୍ଥିତୌ । ବାଲବୁଦ୍ଧିଵିନୋଦାଯ ଯୋଷିତଶ୍ ଚର୍ମପୁତ୍ରିକାଃ
ବନରେ ଅଜ୍ଞାନ ଛୋଟ ମୃଗମାନେ ଯେପରି ଅନ୍ୟମାନେ ଚାଲାଇ ନେଇଯାନ୍ତି, ସେପରି ମହିଳାମାନେ—ଚର୍ମର ତିଆରି ଗୁଡିଆ—ଶିଶୁମନ ଲୋକଙ୍କର ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ଅଛନ୍ତି।
ଏଵଂଵିଧୋଦାରମନା ମନାଗ୍ ଅପି ମହାମତିଃ । ନ ଜ୍ଞଶ୍ ଚଲତି ଭୋଗୌଘୈର୍ ମୁଖଵାତୈର୍ ଇଵାଚଲଃ
ଏପରି ବିଶାଳ ଓ ଉଦାର ମନ, କିଛିମାତ୍ର ମଧ୍ୟ, ଭୋଗର ତେଜ ଧାରାରେ ଅସ୍ଥିର ହୁଏନି; ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ମୁହଁର ବାତାସରେ ଚଳିତ ହୁଏନି।
ତସ୍ମିନ୍ କିଲ ପଦେ ରାମ ଜ୍ଞସ୍ ତିଷ୍ଠତି ମହୋନ୍ନତୌ । ଯସ୍ମାଚ୍ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କଦେଶୋ ଽପି ନଃ ପାତାଲମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତଃ
ହେ ରାମ, ସେଇ ଉଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାରେ ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି । ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ପାତାଳ ଯେପରି ନିମ୍ନ ଲାଗେ, ସେପରି ଲାଗେ ।
ଇମାଂଲ୍ ଲୋକାନ୍ ଅନାଲୋକାଞ୍ ଜାତାଲୋକାସ୍ ସୁଵେଦିନଃ । ସରୀସୃପାନ୍ ଵଯମ୍ ଇଵ ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଊଢାନ୍ ଭଵାର୍ଣଵେ
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଣିଥିବା ଲୋକମାନେ, ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଭାସୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଆମେ ଯେପରି ସରିସୃପ ଦେଖୁ, ସେମାନେ ସେପରି ଦେଖନ୍ତି ।
ନ କେଚନ ଜଗଦ୍ଭାଵାସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଂ ରଞ୍ଜଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୀ । ନାଗରଂ ନାଗରୀକାନ୍ତଂ କୁଗ୍ରାମଲଟଭା ଇଵ
ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାରିକ ଅବସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ କେବେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରେନି, ଯେପରି ଏକ ସହରବାସୀ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଖରାପ ଗାଁର ଗନ୍ଧ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରେନି ।
ନ କେଚନ ଜଗଦ୍ଭାଵାସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଂ ରଞ୍ଜଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୀ । ଅପ୍ଯ୍ ଅଭ୍ଯାଶଗତାସ୍ ସ୍ଫାରହୃଦଯଂ ଖମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଦାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାରିକ ଅବସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ କେବେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରେନି, ଯଦିଓ ସେଗୁଡ଼ିକ ନିକଟରେ ଥାଏ, ଯେପରି ମେଘମାଳା ଆକାଶର ବିଶାଳ ହୃଦୟକୁ କେବେ ଉତ୍ତେଜିତ କରିପାରେନି ।
ନ କେଚନ ଜଗଦ୍ଭାଵାସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଂ ରଞ୍ଜଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୀ । ମର୍କଟ୍ଯ ଇଵ ନୃତ୍ଯନ୍ତ୍ଯୋ ଗୌରୀଲାସ୍ଯାର୍ଥିନଂ ହରମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାରିକ ଘଟଣାମାନେ ସତ୍ୟତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କେବେ ମଧୁର ଲାଗେ ନାହିଁ; ଯେପରି ମାକଡ଼ି ଝିଅମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଗୌରୀଙ୍କ ନୃତ୍ୟକୁ ଆଶା କରୁଥିବା ହରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ନ କେଚନ ଜଗଦ୍ଭାଵାସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଂ ରଞ୍ଜଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୀ । ପ୍ରାକ୍ତନପ୍ରତିବିମ୍ବଶ୍ରୀ ରତ୍ନଂ କୁମ୍ଭଗତଂ ଯଥା
ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାରିକ ଘଟଣାମାନେ ସତ୍ୟତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କେବେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଯେପରି ଏକ ମାଟି ଘଡ଼ା ଭିତରେ ପଡ଼ିଥିବା ରତ୍ନର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖିଲେ ମୂଳ ରତ୍ନ ଦେଖିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ ନାହିଁ।
ଚକ୍ରାର୍ପିତୋପମମ୍ ଅସନ୍ମଯମ୍ ଅମ୍ବୁଭଙ୍ଗତ୍ଵଙ୍ଗତ୍ତରଙ୍ଗକୃତବିମ୍ବମ୍ ଇଵାଵଲୋକ୍ଯ । ଲୋକଂ ତଦୀହିତସୁଖେଷୁ ରତିଂ ନ ଯାତି ତଜ୍ଜ୍ଞଃ କୁଶେଵଲଲଵେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ରାଜହଂସଃ
ଏହି ସଂସାରକୁ ଜଳର ତରଙ୍ଗରେ ପଡ଼ିଥିବା ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପରି ଅସାର ଭାବେ ଦେଖି, ସେ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସଂସାରିକ ସୁଖରେ ରୁଚି ନାହିଁ; ଯେପରି ରାଜହଂସ ଘାସକୁ ଭଲପାଏ ନାହିଁ।