କାନ୍ତାଗେଯଗିରାଂ ରାମ ଭାଜନଂ ତରୁଣୋ ଯଥା । ପ୍ରଶ୍ନାନାମ୍ ଉତ୍ତମୋକ୍ତୀନାଂ ପ୍ରାପ୍ତଦୃଗ୍ ଭାଜନଂ ତଥା
ହେ ରାମ, ଯେପରି ଏକ ଯୁବକ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କର ମଧୁର ଗୀତ ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେପରି ଯାହାର ଦୃଷ୍ଟି ଜାଗୃତି ହୋଇଛି, ସେ ଉତ୍ତମ ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ଉତ୍ତର ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଵ୍ଯର୍ଥା ଭଵତି ବାଲେଷୁ ଯଥା ରାଗମଯୀ କଥା । ନିରର୍ଥକାଲ୍ପବୋଧେଷୁ ତଥୋଦାରୋଦଯା କଥା
ଯେପରି ଛୁଆମାନେ ପ୍ରେମର କଥା ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ଅପକ୍ୱ ବୁଦ୍ଧିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ଉପଦେଶ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ।
କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ସମଯେ କିଞ୍ଚିତ୍ ପୁଂସୋ ଵିରାଜତେ । ଫଲମ୍ ଆଭାତି ଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ଶରଦ୍ଯ୍ ଏଵ ନ ମାଧଵେ
ଏହି ଜଗତରେ କିଛି କିଛି ଜିନିଷ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସମୟରେ ମାନବ ଜୀବନରେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଏ; ଯେପରି ଗଛରେ ଫଳ ଶରତ୍କାଳରେ ଆସେ, ବସନ୍ତରେ ନୁହେଁ।
ଉପଦେଶଗିରୋ ଵୃଦ୍ଧେ ରଞ୍ଜନା ନିର୍ମଲେ ପଟେ । ଲଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଉଦାରଵିଜ୍ଞାନକଥାଶ୍ ଚାଧିଗତାତ୍ମନି
ଉପଦେଶର ମିଠା କଥା ବୃଦ୍ଧ ଲୋକଙ୍କୁ ଏମିତି ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ଏକ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ରରେ ରଙ୍ଗ ଲାଗିଯାଏ। ଏହିପରି ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନର କଥାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଗଭୀର ଭାବରେ ବସିଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜଣାଇଛନ୍ତି।
ପ୍ରଶ୍ନସ୍ଯାସ୍ଯୋତ୍ତରଂ ପୂର୍ଵଂ ଲେଶତଃ କଥିତଂ ମଯା । ନ ଵିସ୍ତରେଣ ତେନୈତନ୍ ନ ଜ୍ଞାତଂ ଭଵତା ସ୍ଫୁଟମ୍
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ କିଛି ଅଂଶରେ କହିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିନଥିଲି। ତେଣୁ ତୁମେ ଏହାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ବୁଝିପାରିନାହା।
ଯଦି ତ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମାନମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛସି ତତ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ଏତତ୍ ପ୍ରଶ୍ନୋତ୍ତରଂ ସାଧୋ ଜାନାସ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ନ ସଂଶଯଃ
ଯଦି ତୁମେ ନିଜେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜଣାଇପାର, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତେବେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ତୁମେ ନିଜେ ଜାଣିପାରିବ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ମଯା ସିଦ୍ଧାନ୍ତକାଲେ ତୁ ପ୍ରାପ୍ତବୋଧେ ତ୍ଵଯି ସ୍ଥିତେ । ଵକ୍ତଵ୍ଯୋ ଵିସ୍ତରେଣୈଷ ସାଧୋ ପ୍ରଶ୍ନୋତ୍ତରକ୍ରମଃ
ମୁଁ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ଉତ୍ତରର କ୍ରମକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ନିଜର ଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ସମୟରେ ଏବଂ ଅନ୍ତିମ ନିଷ୍କର୍ଷରେ ପହଞ୍ଚିବ।
ଜାନାତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମୈଵ କୃତ ଆତ୍ମାତ୍ମନୈଵ ହି । ଆତ୍ମୈଵ ସମ୍ପ୍ରସନ୍ନସ୍ ସନ୍ନ୍ ଆତ୍ମାନଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ
ଆତ୍ମା ନିଜେ ନିଜକୁ ଜାଣେ, କାରଣ ଆତ୍ମା ସ୍ୱୟଂରେ ବସିଛି। ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ଆତ୍ମା ନିଜକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ମଯୈତତ୍ କଥିତଂ ରାମ କର୍ତ୍ରକର୍ତୃଵିଚାରଣମ୍ । ଵାସନାମଯନାଶାଯ ତଜ୍ଜ୍ଞୋ ନିର୍ଵାସନୋ ଭଵେତ୍
ହେ ରାମ, ମୁଁ ତୋତେ କର୍ତ୍ତା ଓ କର୍ମ ନେଇ ଏହି ଚିନ୍ତା କହିଛି। ଯିଏ ଏହାକୁ ବୁଝେ, ସେ ସମସ୍ତ ଆଦତ ଛାଡି ନିର୍ବିକାର ହୁଏ।
ବନ୍ଧୋ ହି ଵାସନାବନ୍ଧୋ ମୋକ୍ଷସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଵାସନାକ୍ଷଯଃ । ଵାସନାସ୍ ତ୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମୋକ୍ଷାର୍ଥିତ୍ଵମ୍ ଅପି ତ୍ଯଜ
ବନ୍ଧନ ମାନେ ଆଦତର ବନ୍ଧନ, ମୁକ୍ତି ହେଉଛି ଆଦତ ଶେଷ ହେବା। ସମସ୍ତ ଆଦତ ଛାଡିଦେ, ମୁକ୍ତି ପାଇବା ଇଚ୍ଛାଟିଏ ମଧ୍ୟ ଛାଡିଦେ।
ତାମସୀର୍ ଵାସନାଃ ପୂର୍ଵଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵିଷଯଵାସିତାଃ । ମୈତ୍ର୍ଯାଦିଭାଵନାନାମ୍ନୀର୍ ଗୃହାଣାମଲଵାସନାଃ
ପ୍ରଥମେ, ଅନ୍ଧକାର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖରେ ଲାଗିଥିବା ଆଦତଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡିଦେ। ପରେ, ମିତ୍ରତା ଓ ଏପରି ଶୁଭ ଭାବନାର ଶୁଦ୍ଧ ଆଦତଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ତା ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଃ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ତାଭିର୍ ଵ୍ଯଵହରନ୍ ବହିଃ । ଅନ୍ତଶ୍ ଶାନ୍ତସମସ୍ତେହୋ ଭଵ ଚିନ୍ମାତ୍ରଵାସନଃ
ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଅ, କିନ୍ତୁ ବାହାରେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କାମ କର। ମନ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଚଞ୍ଚଳତା ଶାନ୍ତ ରଖ, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଏକମାତ୍ର ଆଶାୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ରୁହ।
ତାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଥ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମନୋବୁଦ୍ଧିସମନ୍ଵିତାମ୍ । ଶେଷେ ସ୍ଥିରସମାଧାନୋ ଯେନ ତ୍ଯଜସି ତଂ ତ୍ଯଜ
ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଅ, ଯାହା ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଅନ୍ୱିତ। ଶେଷରେ ଦୃଢ଼ ସମାଧିରେ ଅଟୁଟ ରୁହ। ଯାହା ଛାଡ଼ିବାକୁ ବାକି ଅଛି, ସେହିଥିରେ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଅ।
ଚିନ୍ମନଃକଲନାକାଲପ୍ରକାଶତିମିରାଦିକମ୍ । ଵାସନାଂ ଵାସିତାରଂ ଚ ପ୍ରାଣସ୍ପନ୍ଦନପୂର୍ଵକମ୍
ଚେତନା ଓ ମନର ସମସ୍ତ କଳ୍ପନା, ପ୍ରକାଶର ଅନ୍ଧକାର, ସମସ୍ତ ଆଶା ଓ ତାହାର ମୂଳକୁ, ଶ୍ୱାସର ଚଳନ ସହିତ, ମୂଳରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଅ।
ସମୂଲମ୍ ଅଖିଲଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵ୍ଯୋମସୋମ୍ଯଃ ପ୍ରଶାନ୍ତଧୀଃ । ଯସ୍ ତ୍ଵଂ ଭଵସି ସଦ୍ବୁଦ୍ଧେ ସ ଭଵାଶ୍ଵ୍ ଅଵିଲମ୍ବିତଃ
ମୂଳରୁ ସମସ୍ତ କଥା ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ତୁମେ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ପରି ଶାନ୍ତ ମନରେ ହେବ। ହେ ସଦ୍ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହି ଦଶାକୁ ବିଳମ୍ବ ଛାଡ଼ି ଅବଶ୍ୟ ଅନୁଭବ କର।
ହୃଦଯାତ୍ ସମ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ମହାମତିଃ । ଯସ୍ ତିଷ୍ଠତି ଗତଵ୍ଯଗ୍ରଂ ସ ମୁକ୍ତଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ଯିଏ ନିଜ ହୃଦୟରୁ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଛାଡିଦେଇ, ଅଚଞ୍ଚଳ ଓ ଶାନ୍ତ ରହିଥାଏ, ସେଇ ବଡ଼ ମନେ ମୁକ୍ତ ଓ ପରମେଶ୍ୱର ଅଟୁଟ ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିଥାଏ।
ସମାଧିମ୍ ଅଥ କର୍ମାଣି ମା କରୋତୁ କରୋତୁ ଵା । ହୃଦଯେନାସ୍ତସର୍ଵାର୍ଥୋ ମୁକ୍ତ ଏଵୋତ୍ତମାଶଯଃ
ସେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା କିମ୍ବା କୌଣସି କାମ କରୁଥିବା, କିମ୍ବା କିଛି କରୁନାହିଁ, ଯାହାର ହୃଦୟ ସମସ୍ତ ଆଶା ଓ ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ଖାଲି, ସେ ଉତ୍ତମ ମନୋଭାବର ସ୍ୱାମୀ ଏବଂ ମୁକ୍ତ।
ନୈଷ୍କର୍ମ୍ଯେଣ ନ ତସ୍ଯାର୍ଥୋ ନ ତସ୍ଯାର୍ଥୋ ଽସ୍ତି କର୍ମଭିଃ । ନ ସମାଧାନଜପ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ଯସ୍ଯ ନିର୍ଵାସନଂ ମନଃ
ଯାହାର ମନ ଏହି ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଓ ଚିହ୍ନରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ପାଇଁ କାମ କିମ୍ବା କାମ ନ କରିବାରେ କୌଣସି ଅର୍ଥ ନାହିଁ, ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା ଜପ କରିବାରେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଲାଭ ନାହିଁ।
ଵିଚାରିତମ୍ ଅଲଂ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚିରମ୍ ଉଦ୍ଗ୍ରାହିତଂ ମିଥଃ । ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତଵାସନାନ୍ ମୌନାଦ୍ ଋତେ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମଂ ପଦମ୍
ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ବହୁଦିନ ଧରି ଚିନ୍ତା କରାଯାଇଛି, ଆଲୋଚନା ହୋଇଛି; କିନ୍ତୁ ମନର ଆସକ୍ତିକୁ ଶାନ୍ତି ଓ ମୌନ ଦ୍ୱାରା ଛାଡିଦେବା ଛାଡ଼ି, ଉତ୍ତମ ଅବସ୍ଥା କେବେ ମିଳେନାହିଁ।
ଦୃଷ୍ଟଂ ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯମ୍ ଅଖିଲଂ ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଵାଭ୍ରାନ୍ତା ଦିଶୋ ଦଶ । ଜନାଃ କତିପଯା ଏଵ ଯଥାଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଅଵଲୋକିନଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଯେତେକି ଦେଖାଯାଏ ଓ ଦେଖିବାକୁ ଥିବା ସବୁକିଛି ଦେଖାଯାଇଛି, ତଥାପି କେବଳ କିଛି ଲୋକମାନେ ମାତ୍ର ସତ୍ୟକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ ଦେଖିପାରନ୍ତି।
ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଆଲୋକ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଚ ଗମ୍ଯତେ । ଈପ୍ସିତାନୀପ୍ସିତାଦ୍ ଅନ୍ଯନ୍ ନ ତତ୍ର ଯତତେ ଜନଃ
ଯେଉଁଠିକୁ ଯିବାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ଚାହିଁଥିବା କିମ୍ବା ଅଚାହିଁଥିବା ବସ୍ତୁ ଛାଡ଼ି, ଏଠାରେ ଲୋକ ଅନ୍ୟ କିଛି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁନାହାନ୍ତି।
ଯେ କେଚନ ସମାରମ୍ଭା ଯେ ଜନସ୍ଯ କ୍ରିଯାକ୍ରମାଃ । ତେ ସର୍ଵେ ଦେହମାତ୍ରାର୍ଥମ୍ ଆତ୍ମାର୍ଥଂ ତୁ ନ କିଞ୍ଚନ
ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ କାମ କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି, ସେସବୁ କେବଳ ଦେହ ପାଇଁ ହୁଏ; ନିଜ ଆତ୍ମା ପାଇଁ କିଛି ମଧ୍ୟ କରୁନାହାନ୍ତି।
ପାତାଲେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ଚ ସ୍ଵର୍ଗେ ଽଥ ଵସୁଧାତଲେ । ସନ୍ତଃ କତିପଯା ଏଵ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଦୃଷ୍ଟଦୃଷ୍ଟଯଃ
ପାତାଳ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ, ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ, କେବଳ କିଛି ସାଧୁମାନେ ମାତ୍ର ଏମିତି ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ରଖନ୍ତି।
ଇଦଂ ହେଯମ୍ ଉପାଦେଯମ୍ ଇଦମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସଦୁତ୍ଥିତୌ । ନିଶ୍ଚଯୌ ଗଲିତୌ ଯସ୍ଯ ଜ୍ଞସ୍ଯାସାଵ୍ ଅତିଦୁର୍ଲଭଃ
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର 'ଏହା ଛାଡ଼ିବାକୁ, ଏହା ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ' ବୋଲି ନିଶ୍ଚୟ ଅସତ୍ୟ ଭାବନାରେ ହ୍ରସ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ସେପରି ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
କରୋତୁ ଭୁଵନେ ରାଜ୍ଯଂ ଵିଶତ୍ଵ୍ ଅନଲମ୍ ଅମ୍ବୁ ଵା । ନାତ୍ମଲାଭାଦ୍ ଋତେ ଜନ୍ତୁର୍ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛତି
କେହି ଯଦି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ରାଜ୍ୟ କରନ୍ତୁ, ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ, ଆତ୍ମାକୁ ପାଇବା ଛଡ଼ା କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ ଶାନ୍ତି ମିଳେ ନାହିଁ।
ଯେ ମହାମତଯସ୍ ସନ୍ତି ଶୂରାସ୍ ସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯଶତ୍ରୁଷୁ । ଜନ୍ମଜ୍ଵରଵିନାଶାଯ ତ ଉପାସ୍ଯା ମହାଧିଯଃ
ଯେମାନେ ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଜନ୍ମର ତାପକୁ ନଶ୍ୱନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସା ଓ ପୂଜା ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ।
ସର୍ଵତ୍ର ପଞ୍ଚଭୂତାନି ଷଷ୍ଠଂ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ପାତାଲେ ଭୂତଲେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ରତିମ୍ ଏତି କ୍ଵ ଧୀରଧୀଃ
ସମସ୍ତଠାରେ ପାଞ୍ଚ ଭୂତ ଅଛି, ଏହା ଛଡ଼ା ଛଠଠି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ପୃଥିବୀ, ପାତାଳ କିମ୍ବା ଆକାଶରେ—ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ମନ କେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ ପାଏ?
ଯୁକ୍ତ୍ଯା ସନ୍ତରତୋ ଜ୍ଞସ୍ଯ ସଂସାରୋ ଗୋଷ୍ପଦାକୃତିଃ । ଦୂରସନ୍ତ୍ଯକ୍ତଯୁକ୍ତେସ୍ ତୁ ମହାମତ୍ତାର୍ଣଵୋପମଃ
ଯିଏ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସଂସାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ସେଠାରେ ସଂସାର ଗୋଁର ଛାପ ପରି ଛୋଟ ଦିଶେ; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ସେଠାରେ ସଂସାର ଭୟଙ୍କର ମାୟାର ସମୁଦ୍ର ପରି ଦିଶେ।
କଦମ୍ବଗୋଲକସ୍ଵଚ୍ଛଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ସ୍ଫାରଚେତସଃ । କିଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି କିଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଽସ୍ମିନ୍ ସକଲେ ଽପି ସଃ
ଯାହାର ମନ ଅତି ବିସ୍ତୃତ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ କଦମ୍ବ ଫଳର ଗୁଛ ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଦିଶେ; ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ସେ କଣ ଦେଉଛି, କଣ ଭୋଗ କରୁଛି?
ଏତଦର୍ଥମ୍ ଅବୁଦ୍ଧୀନାଂ ଯନ୍ ମହାସମରକ୍ରିଯାଃ । ତନ୍ ମନ୍ଯେ ରାମ ଭିକ୍ଷାର୍ଥଂ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଲକ୍ଷକ୍ଷଯାଵହମ୍
ହେ ରାମ, ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଅବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ଯେଉଁ ମହାସଂଗ୍ରାମ କରନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ମାନେ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଏବଂ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ଚିହ୍ନ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ହେଉଛି।