ନ କଦାଚିଦ୍ ଇଦଂ ଶାନ୍ତଂ ଜଗଦ୍ ରାମ ନ ଚ କ୍ଷଯି । ଅଜସ୍ରଂ ଦୃଶ୍ଯମାନତ୍ଵାଦ୍ ଭାଵିତ୍ଵାଚ୍ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ହେ ରାମ, ଏହି ସଂସାର କେବେ ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, କିମ୍ବା କେବେ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ; ଏହା ପୁନିପୁନି ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ।
ନ କଦାଚିଦ୍ ଇଦଂ ଚାସ୍ତି ଜଗଦ୍ ରାମ ନ ଚାକ୍ଷଯି । ଅଜସ୍ରଂ କ୍ଷୀଯମାଣତ୍ଵାନ୍ ନାଶିତ୍ଵାଚ୍ ଚାନୁମାନତଃ
ହେ ରାମ, ଏହି ସଂସାର କେବେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଅଛି ନାହିଁ, ଏହା ଅବିନାଶୀ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। କାରଣ, ଏହା ସବୁବେଳେ କ୍ଷୟ ହେଉଛି ଏବଂ ନଶ୍ୱର, ଏହିଥିରୁ ଆମେ ବୁଝିପାରୁ ଯେ ଏହା ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯପଦାତୀତୋ ଯଦା କର୍ତେହ ଵିଜ୍ଵରଃ । କୁର୍ଵାଣସ୍ ସ ତଦା ଖେଦଂ ନ କଦାଚନ ଗଚ୍ଛତି
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କର୍ତ୍ତା ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ତାଙ୍କର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ମନରେ କୌଣସି ଅସ୍ୱସ୍ଥତା ନାହିଁ, ସେ କିଛି କାମ କରିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଥକାନି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ତେନେଯଂ ନିଯତିଃ ପ୍ରୌଢା ଭାଵାଭାଵଦଶାମଯୀ । ଈଦୃଶ୍ଯ୍ ଏଵ ସ୍ଥିରା ଦୀର୍ଘା ଚିତ୍ତୋତ୍ଥାପି ନ ନଶ୍ଯତି
ଏହିପରି, ଏହି ନିୟମ ଦୃଢ଼ ଏବଂ ପ୍ରବଳ, ଯାହା ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତିର ଅବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଥାଏ। ଏପରି ଅବସ୍ଥା ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ହୁଏ, ଏବଂ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଅପର୍ଯନ୍ତସ୍ଯ କାଲସ୍ଯ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅଂଶଶ୍ ଶରଚ୍ଛତମ୍ । ତାଵନ୍ମାତ୍ରମହାଯୁର୍ ଯଃ କିମ୍ ଆସ୍ଥାଂ ସୋ ଽନୁଧାଵତି
ଅନନ୍ତ କାଳର ଏକ ଅତି ଛୋଟ ଅଂଶ ହେଉଛି ଶତବର୍ଷର ଆୟୁ। ଏପରି ଦୀର୍ଘ ଆୟୁରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଯିଏ ଦୌଡ଼େ, ସେ କ'ଣ ପାଉଛି?
ସ୍ଥିରାଶ୍ ଚେଜ୍ ଜାଗତା ଭାଵାସ୍ ତତ୍ ତଦାସ୍ଥା ନ ଶୋଭତେ । କଥମ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯସଂଶ୍ଲେଷୋ ଜଡଚେତନଯୋଃ କିଲ
ଯଦି ଏହି ସଂସାରର ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥା ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ତେବେ ସେଥିରେ ଆସକ୍ତି ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଜଡ ଓ ଚେତନ ମଧ୍ୟରେ କିପରି ସଂଯୋଗ ହୋଇପାରିବ?
ଅସ୍ଥିରାଶ୍ ଚେଜ୍ ଜଗଦ୍ଭାଵାସ୍ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆସ୍ଥା ନ ଶୋଭତେ । ପଯଃଫେନାସ୍ଥିରାସ୍ଯାନ୍ତେ ଦୁଃଖମ୍ ଏଷା ଦଦାତି ତେ
ଯଦି ସଂସାରର ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥା ଅସ୍ଥିର, ତେବେ ଏଥିରେ ଆସକ୍ତି ରଖିବା ମଧ୍ୟ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଫେନା ପରି ଅସ୍ଥିର ଜିନିଷ ଶେଷରେ ତୁମକୁ ଦୁଃଖ ଦିଏ।
ଆସ୍ଥାବନ୍ଧୋ ମହାବାହୋ ଜଗଦ୍ଭାଵତ୍ଵଦାତ୍ମନୋଃ । ନ ସ୍ଥିରାସ୍ଥିରଯୋଃ ଫେନଶୈଲଯୋର୍ ଇଵ ରାଜତେ
ହେ ବଳବାନ, ଆତ୍ମା ଓ ସଂସାରର ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟରେ ଆସକ୍ତିର ବନ୍ଧନ କେବେ ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ କିମ୍ବା ଅସ୍ଥିର ଜିନିଷ ମଧ୍ୟରେ ରହିପାରେନି, ଯେପରି ଫେନା ଓ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ନାହିଁ।
ସର୍ଵକର୍ତାପ୍ଯ୍ ଅକର୍ତେଵ କରୋତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମା ନ କିଞ୍ଚନ । ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ ଉଦାସୀନ ଆଲୋକଂ ପ୍ରତି ଦୀପଵତ୍
ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ କାମ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ ଯେ କିଛି କରୁନାହିଁ; ସେ ଏକଦମ ଉଦାସୀନ ଭାବେ ରହେ, ଯେପରି ଦୀପ ତାହାର ଆଲୋକ ଚାରିପାଖରେ ଛଡ଼ାଏ।
କୁର୍ଵନ୍ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ କୁରୁତେ ଦିନକାର୍ଯମ୍ ଇଵାଂଶୁମାନ୍ । ଗଚ୍ଛନ୍ ନ ଗଚ୍ଛତି ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ ସ୍ଵାସ୍ପଦସ୍ଥୋ ରଵିର୍ ଯଥା
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନର କାମ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଅଚଳ ରହିଥାଏ, ଏବଂ ଚଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚଳେନି, ସେପରି ଏହି ଜ୍ଞାନୀ କାମ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି କରୁନାହାନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଦେହରେ ଶାନ୍ତ ଓ ସ୍ଥିର ରହନ୍ତି।
ଯତଃ କୁତଶ୍ଚିଦ୍ ଏଵେଦଂ ସମ୍ପନ୍ନମ୍ ଇଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ । ଅର୍ଜୁନାନିଲଵଦ୍ ଵାରିପୂରାଵର୍ତଵଦ୍ ଆତତମ୍
ଏହା କେଉଁଠୁ ଆସିଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଧୂଳି ଝଡ଼ରେ ପବନ ବିକିରିତ ହୁଏ, କିମ୍ବା ଜଳରେ ଚକ୍ର ବନେ, ସେପରି ସବୁଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଯାଏ।
ଇତି ଚେଦ୍ ଭଵତା ରାମ ନୈପୁଣ୍ଯେନାଵଧାରିତମ୍ । ପ୍ରମାଣପରିଶୁଦ୍ଧେନ ଚେତସା ଚ ଵିଚାରିତମ୍
ହେ ରାମ, ଯଦି ତୁମେ ଦକ୍ଷତା ସହିତ ଏହି କଥାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିଛ, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରିଛ,
ତଦାତି ଭାଵନା ସାଧୋ ପଦାର୍ଥଂ ପ୍ରତି ନାର୍ହତି । ଅଲାତଚକ୍ରେ ସ୍ଵପ୍ନେ ଚ ଭ୍ରମେ ଵା କେଵ ଭାଵନା
ତେବେ, ହେ ସାଧୁ, ଏହି ବସ୍ତୁ ବିଷୟରେ ମନର ଭାବନା ଅନୁଚିତ। ଯେପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକାଣ୍ଡର ଚକ୍ର, ସ୍ୱପ୍ନ କିମ୍ବା ଭ୍ରମରେ କୌଣସି ଭାବନା ନାହିଁ, ସେପରି ଏଠି ମଧ୍ୟ।
ଅକସ୍ମାଦ୍ ଆଗତୋ ଜନ୍ତୁସ୍ ସୌହାର୍ଦସ୍ଯ ନ ଭାଜନମ୍ । ଭ୍ରମଭୂତଂ ଜଗଜ୍ଜାଲମ୍ ଆସ୍ଥାଯାଶ୍ ଚ ନ ଭାଜନମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ଅଚାନକ ଆସିଥିବା ଜଣେ ପ୍ରାଣୀ ସହ ମିତ୍ରତା ହେବାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହି ଭ୍ରମର ଜାଲ ଭିତରେ ଯିଏ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସଠିକ୍ ସମ୍ପର୍କ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ।
ଉଷ୍ଣେନ୍ଦୌ ଶୀତଲେ ଭାନୌ ମୃଗତୃଷ୍ଣାଜଲେ ତଥା । ଯଥା ନ ଭାଵଯସ୍ଯ୍ ଆସ୍ଥାମ୍ ଏଵଂ ମା ଭାଵଯ ସ୍ଥିତୌ
ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରରେ ତାପ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଶୀତଳତା, କିମ୍ବା ମୃଗମରୀଚିକାରେ ପାଣି ଥିବା ବିଶ୍ୱାସ କରିନଥାଉ, ସେପରି ଏହି ସଂସାରରେ ମଧ୍ୟ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସଙ୍କଲ୍ପପୁରୁଷଂ ସ୍ଵପ୍ନଜନଂ ଦ୍ଵୀନ୍ଦୁତ୍ଵଵିଭ୍ରମମ୍ । ଯଥା ପଶ୍ଯସି ପଶ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଭାଵଜାତମ୍ ଇଦଂ ତଥା
ଯେପରି ତୁମେ ଚିନ୍ତାର ମଣିଷ, ସ୍ୱପ୍ନର ଲୋକ, କିମ୍ବା ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖିବାର ଭ୍ରମ ଦେଖ, ସେପରି ଏହି କଳ୍ପନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସଂସାରକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖ।
ଅନ୍ତର୍ ଆସ୍ଥାଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଭାଵଶ୍ରୀଭାଵନାମଯୀମ୍ । ଯୋ ଽସି ସୋ ଽସି ଜଗତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିଂଲ୍ ଲୀଲଯା ଵିହରାନଘ
ମନର ଆସକ୍ତି, ଯାହା କଳ୍ପନାର ଆଡ଼ମ୍ବରରେ ଗଢ଼ା, ସେଉଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ତୁମେ ଏହି ସଂସାରରେ ଯେମିତି ଅଛ, ସେମିତି ରୁହ, ଓ ନିଷ୍ପାପ, ମଜାରେ ଜୀବନ କଟା।
ଅକର୍ତୃତ୍ଵପଦସ୍ଥସ୍ଯ କର୍ତୃତ୍ଵମ୍ ଅପି କୁର୍ଵତଃ । ସର୍ଵଭାଵାନ୍ତରସ୍ଥସ୍ଯ ସର୍ଵାତୀତସ୍ଯ ଚାତ୍ମନଃ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ନୁହେଁ ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଯଦିଓ କାମ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଭାବରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଓ ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ଏହି ଆତ୍ମା ପାଇଁ କୌଣସି କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ବା କରାଉଥିବା ଭାବ ନାହିଁ।
ଇଯଂ ସନ୍ନିଧିମାତ୍ରେଣ ନିଯତିଃ ପ୍ରଵିଜୃମ୍ଭତେ । ଦୀପସନ୍ନିଧିମାତ୍ରେଣ ନିରିଚ୍ଛେଵ ପ୍ରକାଶତା
ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା କେବଳ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ମାତ୍ରରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରି ଦୀପର ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ।
ଅଭ୍ରସନ୍ନିଧିମାତ୍ରେଣ କୁଟଜାନି ଯଥା ସ୍ଵଯମ୍ । ଆତ୍ମସନ୍ନିଧିମାତ୍ରେଣ ତ୍ରିଜଗନ୍ତି ତଥା ସ୍ଵଯମ୍
ଯେପରି ମେଘର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ମାତ୍ରରେ କୁଟଜ ଫୁଲ ନିଜେ ଖିଳିଯାଏ, ସେପରି ଆତ୍ମାର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ମାତ୍ରରେ ତିନି ଜଗତ ନିଜେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି।
ସର୍ଵେଚ୍ଛାରହିତେ ଭାନୌ ଯଥା ଵ୍ଯୋମନି ତିଷ୍ଠତି । ଜାଯତେ ଵ୍ଯଵହାରଶ୍ରୀସ୍ ସତି ଦେଵେ ତଥା କ୍ରିଯା
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ରହିତ ଭାବେ ଆକାଶରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ତଥାପି ଦେବତା ଥିଲେ କାର୍ଯ୍ୟର ମହିମା ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଆମ ପାଖରେ ଥିଲେ କ୍ରିୟା ହୁଏ।
ନିରିଚ୍ଛେ ସଂସ୍ଥିତେ ରତ୍ନେ ଯଥାଲୋକଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ସତ୍ତାମାତ୍ରେଣ ଦେଵେନ ତଥୈଵାଯଂ ଜଗଦ୍ଗଣଃ
ଯେପରି ଏକ ମଣିରେ ତାହାର ଉପସ୍ଥିତିମାତ୍ରରେ ଆଲୋକ ବିକିରଣ ହୁଏ, ସେପରି ଦେବତାଙ୍କର ମାତ୍ର ସ୍ଥିତିରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନେଇଥାଏ।
ଅତ ଆତ୍ମନି କର୍ତୃତ୍ଵମ୍ ଅକର୍ତୃତ୍ଵଂ ଚ ସଂସ୍ଥିତମ୍ । ନିରିଚ୍ଛତ୍ଵାଦ୍ ଅକର୍ତାସୌ କର୍ତା ସନ୍ନିଧିମାତ୍ରତଃ
ଏହିପରି, ଆତ୍ମାରେ କର୍ତ୍ତା ଓ ଅକର୍ତ୍ତା ଦୁଇଟି ଅବସ୍ଥା ରହିଛି। ଆତ୍ମା କିଛି ଚାହେନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ତାହାର ଉପସ୍ଥିତିମାତ୍ରରେ ସେ କର୍ତ୍ତା ହୁଏ।
ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯାଭ୍ଯତୀତତ୍ଵାତ୍ କର୍ତା ଭୋକ୍ତା ନ ଭୂତପଃ । ଇନ୍ଦ୍ରିଯାନ୍ତର୍ଗତତ୍ଵାତ୍ ତୁ କର୍ତା ଭୋକ୍ତା ସ ଏଵ ହି
ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟା ଠାରୁ ଉପରେ ଥିବା ଦ୍ୱାରା, ଆତ୍ମା କର୍ତ୍ତା, ଭୋକ୍ତା କିମ୍ବା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟା ଭିତରେ ଲିନ ହୁଏ, ସେଠାରେ ସେ କର୍ତ୍ତା ଓ ଭୋକ୍ତା ହୋଇଯାଏ।
ଦ୍ଵେ ଏଵାତ୍ମନି ଵିଦ୍ଯେତେ କର୍ତୃତାକର୍ତୃତେ ଽନଘ । ଯଯୈଵ ପଶ୍ଯସି ଶ୍ରେଯସ୍ ତାମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ସ୍ଥିରୋ ଭଵ
ହେ ପାପରହିତ, ଆତ୍ମାରେ କେବଳ ଦୁଇଟି ଅବସ୍ଥା ଅଛି—କର୍ତ୍ତା ଓ ଅକର୍ତ୍ତା। ତୁମେ ଯାହାକୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବିବ, ସେଠି ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଦୃଢ଼ ରୁହ।
ସର୍ଵତ୍ରାହମ୍ ଅକର୍ତେତି ଦୃଢଭାଵନଯାନଯା । ପ୍ରଵାହାପତିତଂ କାର୍ଯଂ କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି ନ ଲିପ୍ଯସେ
ମୁଁ ସବୁଠାରେ କିଛି କରୁନାହିଁ ବୋଲି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ରଖିଲେ, ପରିସ୍ଥିତି ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ କାମ ହେଉଛି, ତାହା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ କିଛିରେ ଲିପ୍ତ ହେଉନାହିଁ।
ସର୍ଵତ୍ରାହମ୍ ଅକର୍ତେତି ସଂଵିଦା ଭୋଗକାମନା । ଯାତି ନୀରସତାଂ ଜନ୍ତୋର୍ ଅପ୍ରଵୃତ୍ତେସ୍ ସ୍ଵଚେତସଃ
ମୁଁ ସବୁଠାରେ କିଛି କରୁନାହିଁ ବୋଲି ଜାଣିଲେ, ଭୋଗର ଆକାଂକ୍ଷା ଉଠିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ମନ ତାହାରେ ଲାଗେନାହିଁ, ସେଠାରେ ସେଇ ଆକାଂକ୍ଷା ଅସ୍ୱାଦ ହୋଇଯାଏ।
ଯତ୍ରାହଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵେହ ନ କରୋମୀତି ନିଶ୍ଚଯଃ । ଭୋଗୌଘକାମନାଂ ତତ୍ର କଃ କରୋତୁ ଜହାତୁ ଵା
ଏଠାରେ ମୁଁ କିଛି କରୁନାହିଁ ବୋଲି ଯେଉଁଠାରେ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ରହିଛି, ସେଠାରେ ଏତେ ଭୋଗର ଆକାଂକ୍ଷାକୁ କିଏ ଚାହିଁବା କିମ୍ବା ଛାଡ଼ିଦେବ?
ତସ୍ମାନ୍ ନିତ୍ଯମ୍ ଅକର୍ତାହମ୍ ଇତି ଭାଵନଯେଦ୍ଧଯା । ପରମାମୃତନାମ୍ନୀ ସା ସମତୈଵାଵଶିଷ୍ଯତେ
ସେଥିପାଇଁ ସବୁବେଳେ ମୁଁ କିଛି କରୁନାହିଁ ବୋଲି ଭାବନା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିଭଳି ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଶେଷରେ ମାତ୍ର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମତା, ଯାହାକୁ ଅମୃତ ଭାବିଯାଏ, ସେଇ ରହିଯାଏ।
ଅଥ ସର୍ଵଂ କରୋମୀତି ମହାକର୍ତୃତଯାନଯା । ଯଦୀଚ୍ଛସି ସ୍ଥିତିଂ ରାମ ତତ୍ ତାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମାଂ ଵିଦୁଃ
ହେ ରାମ, ଯଦି ତୁମେ ଏହିପରି ଭାବରେ ରହିବାକୁ ଚାହଁ, 'ମୁଁ ସବୁ କାମ କରୁଛି' ବୋଲି ମହା କର୍ତ୍ତା ଭାବନାରେ, ତେବେ ସେହି ଅବସ୍ଥାକୁ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି ଜାଣ।