ପାତାଲସ୍ଥସ୍ଯ ଭୂସ୍ଥସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଥସ୍ଯାପି ତତ୍ ତଵ । ନାନ୍ଯଃ କଶ୍ଚିଦ୍ ଉପାଯୋ ଽସ୍ତି ସଙ୍କଲ୍ପୋପଶମାଦ୍ ଋତେ
ତୁମେ ପାତାଳରେ, ପୃଥିବୀରେ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ସହିତ, ମନର ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତି ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।
ଅନାଦାଵ୍ ଅଵିକାରେ ଚ ସୁଖେ ପରମପାଵନେ । ସଙ୍କଲ୍ପୋପଶମେ ଯତ୍ନଂ ପୌରୁଷେଣ ପରଂ କୁରୁ
ଆଦି ନଥିବା, କେବେ ବଦଳି ନ ହେଉଥିବା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ର ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କର, ଭାବନାର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ।
ସଙ୍କଲ୍ପତନ୍ତାଵ୍ ଅଖିଲା ଭାଵାଃ ପ୍ରୋତାଃ କିଲାନଘ । ଭିନ୍ନେ ତନ୍ତୌ ନ ଜାନେ ତେ କ୍ଵ ଯାନ୍ତି ଵିଶରାରଵଃ
ହେ ନିର୍ମଳ ମନ, ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଭାବନାର ଡୋରିରେ ଗଠିତ; ଏହି ଡୋରି ଟୁଟିଗଲେ, ସେଇ ସମସ୍ତ ତରଙ୍ଗ କେଉଁଠି ଯାଉଛି, ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ।
ଅସତ୍ ସତ୍ ସଦସତ୍ ସର୍ଵଂ ସଙ୍କଲ୍ପାଦ୍ ଏଵ ନାନ୍ଯତଃ । ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ ସଦ୍ ଅସଚ୍ ଚୈଵମ୍ ଇହ ସତ୍ଯଂ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତାମ୍
ଅସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ ଓ ଦୁଇଟି ମିଶିଥିବା ସବୁ କିଛି କେବଳ ଭାବନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଅନ୍ୟ କୌଣସିଠାରୁ ନୁହେଁ; ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଦୁହିଁ ଭାବନାରୁ ଆସେ, ଏଠାରେ କ’ଣ ସତ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯିବ?
ସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯତେ ଯଥା ଯଦ୍ ଯତ୍ ତତ୍ ତଥା ଭଵତି କ୍ଷଣାତ୍ । ମା କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞ ସଙ୍କଲ୍ପଯ କଦାଚନ
ଯେଉଁ କିଛି ଭାବିବାକୁ ଯାଉଛ, ସେଠିକି ତକ୍ଷଣାତ୍ ଏଭଳି ହୋଇଯାଏ; ତେଣୁ, ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, କେବେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଭାବନା କରନି।
ନିସ୍ସଙ୍କଲ୍ପୋ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତଵ୍ଯଵହାରପରୋ ଭଵ । ଚିଦ୍ ଅଚେତ୍ଯୋନ୍ମୁଖତ୍ଵଂ ହି ଯାତି ସଙ୍କଲ୍ପସଙ୍କ୍ଷଯେ
ମନରେ କୌଣସି ଧାରଣା ରଖିବାକୁ ଛାଡି, ଯେଉଁପରିସ୍ଥିତି ଆସେ, ସେଠାରେ ଉଚିତ କାମ କର। ଯେତେବେଳେ ମନର ସମସ୍ତ ଧାରଣା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଚେତନା ନିଜର ସ୍ୱଭାବ, ଅର୍ଥାତ୍ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁରୁ ଦୂର ଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ରୂପକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ଉତ୍ଥାଯାସତ୍ଯରୂପେଣ ଯେନାସତ୍ଯମଯାତ୍ମକମ୍ । ତତଂ ଜଗଦ୍ଦୁଃଖମ୍ ଇଦଂ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ସଦୃଶମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଯେଉଁ ଅସତ୍ୟ ରୂପ ଉଠିଆସିଛି, ସେଠାରୁ ଏହି ଅସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ସଂସାର ଏମିତି ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି, ଯାହା ଦୁଃଖଦାୟକ, ଅର୍ଥହୀନ ଏବଂ ନିଜ ପରି ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ତେନ ଦୁଃଖାଯ ମହତେ କିଂ ଶ୍ରିତେନ କିଲାନଘ । ଯଦ୍ ଅଦୁଃଖାଯ ତତ୍ ପ୍ରାଜ୍ଞାସ୍ ସଂଶ୍ରଯନ୍ତୀହ ନେତରତ୍
ହେ ନିଷ୍ପାପ, ଏତେ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଦେଇଥିବା କିଛିକୁ କିଏ ଆଶ୍ରୟ କରିବ? ଏଠାରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ସେଇଁ କିଛିକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଯାହା ଦୁଃଖରହିତ, ତାହାର ବିପରୀତକୁ ନୁହେଁ।
ଅଧିଗତପରମାର୍ଥତାମ୍ ଉପେତ୍ଯ ପ୍ରସଭମ୍ ଅପାସ୍ଯ ଵିକଲ୍ପଜାଲମ୍ ଉଚ୍ଚୈଃ । ଅଧିଗମଯ ପଦଂ ତଦ୍ ଅଦ୍ଵିତୀଯଂ ଵିତତସୁଖାଯ ସୁଷୁପ୍ତଚିତ୍ତଵୃତ୍ତିଃ
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରି, ମନର ସମସ୍ତ ଧାରଣା ଓ ଭାବନାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଛାଡିଦେ, ଏବଂ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାର ମନସ୍ଥିତି ପରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଏକତାର ଅବସ୍ଥାକୁ ଅନୁଭବ କର।
କୀଦୃଶସ୍ ତାତ ସଙ୍କଲ୍ପଃ କଥମ୍ ଉତ୍ପଦ୍ଯତେ ପ୍ରଭୋ । କଥଂ ଵା ଵୃଦ୍ଧିମ୍ ଆଯାତି କଥଂ ଚୈଵ ଵିନଶ୍ଯତି
ପିତାଜି, ଏହି ମନର ଭାବନା କେମିତି ଦେଖାଯାଏ? ଏହା କେମିତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ପ୍ରଭୁ? ଏହା କେମିତି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ ଏବଂ କେମିତି ଶେଷ ହୁଏ?
ଅନନ୍ତସ୍ଯାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯରୂପିଣଃ । ଚିତଶ୍ ଚେତ୍ଯୋନ୍ମୁଖତ୍ଵଂ ଯତ୍ ତତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପାଙ୍କୁରଂ ଵିଦୁଃ
ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପରେ, ଚେତନାର ଯେଉଁ ଆକର୍ଷଣ ବାସ୍ତବ ବସ୍ତୁପ୍ରତି ହୁଏ, ସେହିଠାରୁ ମନର ଭାବନାର ଅଙ୍କୁର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ଲେଶତଃ ପ୍ରାପ୍ତସତ୍ତାକସ୍ ସ ଏଵ ଘନତାଂ ଗତଃ । ଯାତି ଚିତ୍ତଂ ଖମ୍ ଆପୂର୍ଯ ଦୃଢଜାଡ୍ଯାଯ ମେଘଵତ୍
ଏହି ଭାବନା ଥୋଡ଼ା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନେଲେ, ଏହା ଘନ ହୁଏ; ମନ ଆକାଶକୁ ପୂରି ଦେଇ, ମେଘ ଭଳି ଦୃଢ଼ ଅଜ୍ଞାନରେ ପଡ଼ିଯାଏ।
ଭାଵଯନ୍ତୀ ଚିତିଶ୍ ଚେତ୍ଯଂ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତମ୍ ଇଵାତ୍ମନଃ । ସଙ୍କଲ୍ପତାମ୍ ଇହାଯାତି ବୀଜମ୍ ଅଙ୍କୁରତାମ୍ ଇଵ
ଯେତେବେଳେ ଚେତନା ନିଜଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ କିଛି ବସ୍ତୁକୁ ଭାବିଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଏଠାରେ ମନର ଭାବନା ହୁଏ, ଯେପରି ଗଛର ବିଆଁ ଅଙ୍କୁର ହୁଏ।
ସଙ୍କଲ୍ପନଂ ହି ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଷ ପ୍ରଜାଯତେ । ଵର୍ଧତେ ସ୍ଵତ ଏଵାଶୁ ଦୁଃଖାଯ ନ ସୁଖାଯ ତୁ
କଳ୍ପନା ନିଜେ ହେଉଛି ମନର ଭାବନା; ଏହା ନିଜେ ଅପେକ୍ଷା କରି ଉପଜିଯାଏ, ଆପଣେ ଆପଣେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ଏବଂ ଏହା କେବଳ ଦୁଃଖକୁ ଆଣେ, ସୁଖକୁ କେବେ ନୁହେଁ।
ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରଂ ହି ଭଵାଞ୍ ଜଲମାତ୍ରଂ ଯଥାର୍ଣଵଃ । ଋତେ ସଙ୍କଲ୍ପତୋ ଽନ୍ଯା ତେ ନାସ୍ତି ସଂସାରିତା ଋତା
ତୁମେ କେବଳ ଏକ ଭାବନା ମାତ୍ର; ଯେପରି ଶାଗର କେବଳ ପାଣି ମାତ୍ର, ସେପରି। ଭାବନା ବିନା ତୁମ ପାଇଁ ପୁନର୍ଜନ୍ମର କୌଣସି ସତ୍ୟତା ନାହିଁ।
କାକତାଲୀଯଯୋଗେନ ସଞ୍ଜାତୋ ଽସି ମୁଧୈଵ ହି । ମୃଗତୃଷ୍ଣାଦ୍ଵିଚନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଵଦ୍ ଅସତ୍ଯଂ ଚ ଵର୍ଧସେ
ଏକ ଅପରିକଳ୍ପିତ ସଯୋଗରେ ତୁମର ଉତ୍ପତ୍ତି ହୋଇଛି, ଏହା ନିର୍ଥକ ଭାବେ। ମୃଗମରୀଚିକାର ଭ୍ରମଣ ଭଳି, ତୁମେ ଅସତ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛ।
ନିଗୀର୍ଣମାତୁଲାଂଶସ୍ଯ କନକପ୍ରତ୍ଯଯୋ ଯଥା । ସ୍ଵଯମ୍ ଅଭ୍ଯେତ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯୋ ଽନ୍ତସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ ତେ ତଥା ଭଵେତ୍
ଯେପରି କାହାରୋ ଗିଲିଦେଇଥିବା ହଳଦିଆ ଫଳକୁ ଦେଖି ସୁନା ବୋଲି ଭାବିବା ହୁଏ, ସେପରି ତୁମ ମନରେ ଅସତ୍ୟ ଭାବନା ଆପଣେ ଆପଣେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଅସତ୍ଯମ୍ ଏଵ ଜାତସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅସତ୍ଯମ୍ ଅଭିଵର୍ଧସେ । ଅସ୍ମିଞ୍ ଜାତେ ଚ ଵିଜ୍ଞାନେ ଅସତ୍ଯସ୍ ସନ୍ ଵିଲୀଯସେ
ତୁମେ ଅସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଉଛ, ଏବଂ ଅସତ୍ୟରେ ବଢ଼ୁଛ। ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଆସେ, ତୁମେ ଅସତ୍ୟ ଥିବାରୁ ଗଲିଯାଉଛ।
ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇମେ ଭାଵାସ୍ ସୁଖଦୁଃଖମଯା ମମ । ଵ୍ଯର୍ଥମ୍ ଏଵେତି ସାସ୍ଥସ୍ ତ୍ଵଂ ତେନାନ୍ତଃ ପରିତପ୍ଯସେ
ଏହି ମୁଁ, ଏହି ମୋର ଅନୁଭବ, ଯେଉଁଥିରେ ସୁଖ ଦୁଃଖ ମିଶିଛି—ଏଭଳି ଅନ୍ୟଥା ଭାବି, ତୁମେ ମନରେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦହନରେ ପଡ଼ୁଛ।
ଅସନ୍ନ୍ ଏଵାସ୍ଯ୍ ଅଜାତୋ ଽସି କୁତୋ ଜନ୍ମ କିଲାସତଃ । ଵ୍ଯର୍ଥମ୍ ଏଵାଵମୂଢୋ ଽସି ସଙ୍କଲ୍ପଵଶତସ୍ ସ୍ଵତଃ
ତୁମେ କେବେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାଁ, ତୁମର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ—ଯାହା ନାହିଁ, ସେଠାରୁ କିପରି ଜନ୍ମ ହେବ? ତୁମେ ନିଜ ଭାବନାରେ ଅନ୍ୟଥା ଭାବି, ବ୍ୟର୍ଥରେ ଭ୍ରମିତ ହେଉଛ।
ମା ସଙ୍କଲ୍ପଯ ସଙ୍କଲ୍ପଂ ଭାଵଂ ଭାଵଯ ମା ସ୍ଥିତୌ । ଏତାଵତୈଵ ଭାଵେନ ଭଵ୍ଯୋ ଭଵସି ଭୂତଯେ
ଭାବନା କରିବାକୁ ଭାବନା କରନି, କୌଣସି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟକି ରୁହନି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁଥିରେ ହେବାକୁ ଥିବା, ତାହା ପାଇଁ ତୁମେ ହେଉଛ।
ସଙ୍କଲ୍ପନାଶନେ ଯତ୍ନୋ ନ ଭୂଯାଂସ୍ ତଵ ଗଚ୍ଛତି । ଭାଵନାଭାଵମାତ୍ରେଣ ସଙ୍କଲ୍ପଃ କ୍ଷୀଯତେ ହୃଦି
ତୁମେ କଳ୍ପନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଯେତେଷ୍ଟ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଥିରେ ବହୁତ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ; କେବଳ ଭାବନା ନଥିଲେ, ହୃଦୟରେ କଳ୍ପନା ଆପେଖ୍ୟାରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ସୁମନଃକୁସୁମାମର୍ଦେ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଵ୍ଯତିକରୋ ଭଵେତ୍ । ସୁସାଧେ ଽଭାଵମାତ୍ରେଣ ନ ତୁ ସଙ୍କଲ୍ପନାଶନେ
ଏକ ଫୁଲର ମୃଦୁ ଚାପରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଅସ୍ଥିରତା ହୋଇପାରେ; କିନ୍ତୁ କେବଳ ଅଭାବ ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ କରାଯାଏ, କଳ୍ପନା ନାଶ କରିବାରେ ଏହିପରି ସହଜତା ନାହିଁ।
ପୁଷ୍ପାକ୍ରାନ୍ତୌ କରସ୍ପନ୍ଦଯତ୍ନଃ ପୁତ୍ରୋପଯୁଜ୍ଯତେ । ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉପକରୋତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ନ ସଙ୍କଲ୍ପପରିକ୍ଷଯେ
ଫୁଲ ତୁଳିବାବେଳେ ହାତର ଚେଷ୍ଟା ଯେପରି ଶିଶୁଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଏହି ଚେଷ୍ଟା କିଛି ଉପକାର କରିପାରେ; କିନ୍ତୁ କଳ୍ପନାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ କରିବାରେ ଏହା କାମ ଆସେ ନାହିଁ।
ସଙ୍କଲ୍ପୋ ଯେନ ହନ୍ତଵ୍ଯସ୍ ତେନ ଭାଵଵିପର୍ଯଯାତ୍ । ଅପ୍ଯ୍ ଅର୍ଧେନ ନିମେଷେଣ ଲୀଲଯୈଵ ଵିହନ୍ଯତେ
ଯେ କଳ୍ପନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ହେଉଛି, ତାହାକୁ ବିପରୀତ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଅତି ସହଜରେ, ଅର୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ଅପସାରଣ କରାଯାଇପାରେ।
ଭାଵମାତ୍ରୋପଶମନେ ସ୍ଵାତ୍ମନି ସ୍ଵସ୍ଥମ୍ ଆସ୍ଥିତେ । ସାଧ୍ଯତେ ଯଦ୍ ଅସାଧ୍ଯଂ ତତ୍ କସ୍ଯ ସ୍ଯାତ୍ କିମ୍ ଇଵାମତେଃ
ମନର ଭାବ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଜକୁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ରଖିଲେ, କଣସି କାମ କରିବା ଅସମ୍ଭବ ରହିଯାଏ? କାହା ପାଇଁ କଣସି କଥା ଅପ୍ରାପ୍ୟ ହୋଇପାରିବ?
ସଙ୍କଲ୍ପେନୈଵ ସଙ୍କଲ୍ପଂ ମନସା ସ୍ଵମନୋ ମୁନେ । ଭିତ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵାତ୍ମନି ତିଷ୍ଠ ତ୍ଵଂ କିମ୍ ଏତାଵତି ଦୁଷ୍କରମ୍
ହେ ମୁନି, ନିଜ ମନ ଦ୍ୱାରା ଭାବନାକୁ ଭାବନାରେ ଭେଦ କର; ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଅବିଚଳ ରୁହ, ଏଠି କଣ ଏତେ କଷ୍ଟକର?
ଉପଶାନ୍ତେ ହି ସଙ୍କଲ୍ପେ ଉପଶାନ୍ତମ୍ ଇଦଂ ଭଵେତ୍ । ସଂସାରଦୁଃଖମ୍ ଅତୁଲଂ ମୂଲାଦ୍ ଅପି ମହାମତେ
ଯେତେବେଳେ ଭାବନା ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ ହୁଏ; ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସଂସାରର ଅପୂର୍ବ ଦୁଃଖ ମୂଳରୁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ସଙ୍କଲ୍ପୋ ହି ମନୋ ଜୀଵଶ୍ ଚିତ୍ତଂ ଧୀର୍ ଅଥ ଵାସନା । ନାମ୍ନୈଵାନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏଷାଂ ନାର୍ଥେନାର୍ଥଵିଦାଂ ଵର
ଭାବନା, ମନ, ଜୀବ, ଚିତ୍ତ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ବାସନା—ଏମାନେ ନାମରେ ଭିନ୍ନ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଅର୍ଥ ଏକେ; ହେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ, ଏହାରେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ନାହିଁ।
ସଙ୍କଲ୍ପାଂଶାଦ୍ ଋତେ ନେହ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି କୁତ୍ରଚିତ୍ । ତମ୍ ଏଵ ହୃଦଯାଚ୍ ଛିନ୍ଦ୍ଧି କିମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ପରିଶୋଚସି
ମନର ଭାବନା ବ୍ୟତୀତ ଏଠାରେ କିଛି ମଧ୍ୟ କେଉଁଠି ନାହିଁ; ସେଇ ମୂଳକୁ ହୃଦୟରୁ କାଟିଦେଉ, ତୁମେ ଅନ୍ୟ କିଛି ପାଇଁ କାହିଁକି ଦୁଃଖ କରୁଛ?