ସେନ୍ଦ୍ରଚାପଂ ଵିଲୋଲେନ କୁସୁମୋତ୍କରରେଣୁନା । ମଞ୍ଜରୀପିଞ୍ଜରଂ ଶ୍ଯାମଂ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ଵନ୍ତମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଦମ୍
ଫୁଲର ଗୁଛ ଉପରେ ଉଡୁଥିବା ରେଣୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ପରି ରଙ୍ଗ ଧରିଥିବା, ଏହି ଶ୍ୟାମ ମଞ୍ଜରୀ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସହିତ ମେଘ ମାନେ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ସହସ୍ରଭୁଜଶାଖାଢ୍ଯଂ ପୂରିତାକାଶକୋଟରମ୍ । ଵିଶ୍ଵରୂପମ୍ ଇଵୋନ୍ନୃତ୍ତଂ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କକୃତକୁଣ୍ଡଲମ୍
ସେ ଗଛର ହଜାର ହସ୍ତ ଦଳ ଆକାଶକୁ ପୂରି ଦେଇଥିଲା, ମାନେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରୂପ ନାଚୁଥିବା ପରି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଝୁମକା ପିନ୍ଧିଥିବା ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ତଲେ ନିଷଣ୍ଣନାଗେନ୍ଦ୍ରଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତାରାଗଣାକୁଲମ୍ । ଲତାପୁଷ୍ପମଯଂ ମଧ୍ଯେ ଭୂମଣ୍ଡଲମ୍ ଇଵାପରମ୍
ତାଳ ତଳେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ରାଜା ବସିଥିଲେ, ଉପରେ ଆକାଶ ତାରାମାନେ ଭରି ଥିଲା; ମଧ୍ୟରେ ଫୁଲ ଲତାରେ ଗଠିତ ଆଉ ଏକ ପୃଥିବୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପିତାମହମ୍ ଇଵାଶେଷଶୈଲକାନନଶାଖିନାମ୍ । ଫଲପଲ୍ଲଵପୁଷ୍ପାଣାଂ କୋଶମ୍ ଏକମ୍ ଇଵାଵନୌ
ସମସ୍ତ ଗଛ ଓ ଜଙ୍ଗଲର ବଡ଼ ବାପାଙ୍କ ପରି, ଏହି ଗଛ ଭୂମିରେ ଫଳ, କୋମଳ ପତ୍ର ଓ ଫୁଲର ଏକମାତ୍ର ଭଣ୍ଡାର ଥିଲା।
ଦଧାନଂ କଲିକାଜାଲଂ ସ୍ଥଗିତଂ ପୁଷ୍ପଧୂଲିଭିଃ । କଚ୍ଛେଷ୍ଵ୍ ଅର୍କକରଚ୍ଛନ୍ନତାରାଜାଲମ୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ଏହା ଗୁଛ ଗୁଛ କୁଳି ଧାରିଥିଲା, ଫୁଲର ଧୂଳିରେ ଲୁଚି ଯାଇଥିଲା; ଯେପରି ନଦୀ କୂଳରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଓ ତାରା ଝାଲରେ ଆକାଶ ଢାକିଯାଏ, ସେହିପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଵିଲୋଲଵିହଗୈସ୍ ସ୍କନ୍ଧୈଃ କୁଲାଯକୁଲସଙ୍କୁଲୈଃ । ଵଲିତଂ ଭୂତଲଂ ଲୋଲଲୋକୈର୍ ଜନପଦୈର୍ ଇଵ
ତାହାର ଡାଳିଗୁଡିକ ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀମାନେ ଓ ଘନ ଘଞ୍ଚିତ ଘୋସାଘରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଥିଲା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ ମଣେ ହୁଏ ଯେ ପୃଥିବୀ ଜଣେ ଜଣେ ଲୋକମାନେ ରହୁଥିବା ଜନପଦରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି ।
ମଞ୍ଜରୀସୁପତାକାଢ୍ଯଂ ଲତାମଣ୍ଡପମଣ୍ଡିତମ୍ । ପୁଷ୍ପମକ୍କୋଲଧଵଲଂ ପୁଷ୍ପପ୍ରକରପୂରିତମ୍
ମଞ୍ଜରୀର ଝାଲର ଝଣ୍ଡା ଲାଗିଥିବା, ଲତାର ମଣ୍ଡପରେ ଶୋଭିତ, ଫୁଲର ଧଳା ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିବା, ଏହି ଗଛ ଅନେକ ଫୁଲର ଢେରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରହିଛି ।
କୂଜଚ୍ଚକୋରଚମରଶୁକକୋକିଲଶାରିକମ୍ । ଘନସ୍ତବକସଞ୍ଛନ୍ନକୁହରାଗ୍ରଗଵାକ୍ଷକମ୍
ଚକୋର, ଚମର, ଶୁକ, କୋଇଲି ଓ ଶାରିକା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମଧୁର ଡାକରେ ଭରିଯାଇଥିବା, ଘନ ଫୁଲର ଗୁଛ ତଳେ ଲୁଚିଥିବା ଡାଳିର ଖୋଲା ଅଂଶ ଜଣେ ଜଣେ ଜାଣଲା ଭିତରୁ ଦେଖିବା ବାଟିକି ପରି ଲାଗୁଥିଲା ।
ସଞ୍ଚରତ୍ପକ୍ଷିଜନତଂ ମଦମନ୍ଥରକୋଟରମ୍ । ସର୍ଵାସାଂ ଵନଦେଵୀନାମ୍ ଅନ୍ତଃପୁରମ୍ ଇଵୋତ୍ତମମ୍
ଏହି ଗଛର ଖୋଲା ଅଂଶରେ ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଦରେ ମସ୍ତ ହୋଇ ଘୁରୁଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖିଲେ ମଣେ ହୁଏ ଯେ ସମସ୍ତ ବନଦେବୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନ୍ତଃପୁର ଏହା ହେବ ।
ବ୍ରୁଡଦ୍ଭୃଙ୍ଗତରଙ୍ଗୌଘୈଃ ପୁଷ୍ପକେସରରାଶିଭିଃ । ରାଜମାନଂ ପତନ୍ତୀଭିସ୍ ସରିଦ୍ଭିର୍ ଇଵ ପର୍ଵତମ୍
ଗୁଛଗୁଛ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଓ ମାଳିନ୍ଧ ତରଙ୍ଗ, ଫୁଲର ରେଣୁ ଏବଂ ଗନ୍ଧରେ ଏହି ଗଛଟି ଏମିତି ତେଜମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଝରଣା ଝରିପଡ଼ୁଛି।
ଭ୍ରମଦ୍ଭିଃ ପୁଷ୍ପପତ୍ତ୍ରୌଘୈର୍ ମନ୍ଦଵାତଵିଲାସିଭିଃ । ଵର୍ଧମାନୈର୍ ଵୃତସ୍କନ୍ଧଂ ଶୁଭ୍ରାଭ୍ରୈର୍ ଇଵ ଭୂଧରମ୍
ହଳୁହଳୁ ପବନରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଫୁଲପତ୍ର ଝରଣା ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇ, ଏହି ଗଛଟି ବଡ଼ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ଧଳା ମେଘରେ ଘେରାଏଯାଇଥିବା ଏକ ପାହାଡ଼।
ମାତଙ୍ଗଘଟଘୃଷ୍ଟେନ ଜାନୁସ୍ତମ୍ଭେନ ପୀଠିନା । ଆଭୋଗିନା ବଦ୍ଧପଦଂ ତଟେନେଵ ମହାଚଲମ୍
ହାତୀମାନଙ୍କର ଘଉଁ ଓ ପିଠି ଦ୍ୱାରା ତଳ ଭାଗ ଦମ୍ବିତ ହୋଇଥିବା, ଏହି ଗଛଟି ଏମିତି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ନିଜ ତଟରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଵିଚିତ୍ରଵର୍ଣପକ୍ଷାଣାଂ ସ୍କନ୍ଧକୋଟରଚାରିଣାମ୍ । ଵୃତଂ ଖଗାନାଂ ଵୃନ୍ଦେନ ଭୂତାନାମ୍ ଇଵ ଶୃଙ୍ଗିଣମ୍
ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ପାଖିମାନେ ଶାଖାର ଖାଲି ଜାଗାରେ ଚଳାଚଳ କରୁଥିଲେ, ଏହି ଗଛଟି ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜୀବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଶୃଙ୍ଗବନ୍ତ ପାହାଡ଼।
ସ୍ତବକାଙ୍ଗୁଲିଜାଲେନ ଲୋଲେନାଭିନଯକ୍ରିଯାମ୍ । ଦିଶନ୍ତମ୍ ଇଵ ଵଲ୍ଲୀନାଂ ପ୍ରନୃତ୍ତାନାଂ ଵନାନିଲୈଃ
ଗଛର ଛୋଟ ଛୋଟ ଡାଳିମାନେ ହଳଚଳ କରୁଥିବା ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲର ପବନ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଲତାମାନଙ୍କୁ ଇଶାରା କରାଉଛି।
କଶ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ନିରାଶୋ ମେ ନାର୍ଥୀ ଚାପୈତି ତୁଷ୍ଟିତଃ । ନୃତ୍ଯନ୍ତମ୍ ଇଵ ପୁଷ୍ପାଢ୍ଯୈର୍ ଲତାଵଲଯଵଲ୍ଗନୈଃ
ଯିଏ କୌଣସି ଆଶା ଛାଡ଼ି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଯାଏ, ସେମାନେ ମାନେ ଏଠାରୁ ଯାଆନ୍ତି; ଏଠି ଫୁଲର ମାଳା ଲତାମାନେ ଘୂରୁଥିବା ଭଳି ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଲତାକାନ୍ତୈକକାନ୍ତତ୍ଵାଚ୍ ଛୃଙ୍ଗାରରସନିର୍ଭରମ୍ । କାକଲ୍ଯେଵ ପ୍ରଗାଯନ୍ତଂ ମତ୍ତାଲିଜନନିସ୍ସ୍ଵନୈଃ
ଏହି ଗଛଟି ଲତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିବାରୁ ଭଲପାଇବାର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା, ମଦମସ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ମିଷ୍ଟି ଧ୍ୱନି ହେଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଆରାଦ୍ ଉନ୍ମୁକ୍ତକୁସୁମଂ ସିଦ୍ଧାନାଂ ଵ୍ଯୋମଚାରିଣାମ୍ । ସ୍ଵାଗତାନୀଵ କୁର୍ଵାଣଂ କୋକିଲାଲିକୁଲାରଵୈଃ
ଦୂରରୁ ଏହି ଗଛଟି ନୂତନ ଫୁଲ ଖିଲିଥିବା ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ସିଦ୍ଧମାନେ ଆସିଲେ, କୋଇଲି ଓ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନଙ୍କର କୁହୁକି ଓ ଗୁଞ୍ଜନରେ ସ୍ବାଗତ କରୁଥିଲା।
ଫଲପୁଷ୍ପଲତୋଲ୍ଲାସମ୍ ଔନ୍ନତ୍ଯଂ ଚ ମହୀରୁହାମ୍ । ଵିହସନ୍ତମ୍ ଇଵାଚ୍ଛାଭିଃ ପୁଷ୍ପକୁଟ୍ମଲଦୀପ୍ତିଭିଃ
ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଗଛମାନେ, ତାଙ୍କର ଅଧିକତାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତରଳ କଳି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଫୁଲର ଆଲୋକରେ ହସୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପାରିଜାତମ୍ ଇଵାଜେତୁମ୍ ଊର୍ଧ୍ଵଗୈସ୍ ସ୍କନ୍ଧମଣ୍ଡଲୈଃ । ଵ୍ଯୋମାନ୍ତର୍ ଅଭିଧାଵନ୍ତମ୍ ଅଲମ୍ ଉଦ୍ଧୁରକନ୍ଧରମ୍
ପାରିଜାତ ଗଛ ଯେପରି ଆକାଶକୁ ଛୁଅଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ତେଣୁ ଏହି ଗଛର ଡାଳ ଓ ଗୁଛମାନେ ଉପରକୁ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଏହାର ମଜବୁତ ତଣ୍ଡ ଉଚ୍ଚତାରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ମଧ୍ଯଭାଗସ୍ଫୁରଦ୍ଭୃଙ୍ଗୈସ୍ ସ୍ତବକୈର୍ ଘନପକ୍ଷ୍ମଭିଃ । ସହସ୍ରାକ୍ଷତ୍ଵମ୍ ଅତୁଲୈର୍ ଜେତୁମ୍ ଐନ୍ଦ୍ରମ୍ ଇଵୋଦ୍ଯତମ୍
ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଭମ୍ଭରା ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଘନ ଓ ମୋଟା ପତ୍ର ଥିବା ଫୁଲର ଗୁଛ ରହିଥିଲା, ଏହି ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ହଜାର ଆଖିର ଶୋଭାକୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
କଚତ୍କୁସୁମଗୁଚ୍ଛାଚ୍ଛଫଣାମଣିଗଣାଵୃତମ୍ । ପାତାଲାଦ୍ ଉତ୍ଥିତଂ ଶେଷମ୍ ଇଵ ଵ୍ଯୋମଦିଦୃକ୍ଷଯା
ତେଜସ୍ୱୀ କୁସୁମର ଗୁଛ ଯେପରି ନାଗମଣି ଭରା ସର୍ପମୁଣ୍ଡ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା, ଏହି ଗଛ ମଣିଷ ଶେଷ ନାଗ ପରି ପୃଥିବୀରୁ ଉଠି, ଆକାଶକୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇଥିଲା।
ରଜସୋଦ୍ଧୂଲିତାକାରଂ ଦ୍ଵିତୀଯମ୍ ଇଵ ଶଙ୍କରମ୍ । ଛାଯଯା ଫଲଶାଲିନ୍ଯା ସମସ୍ତମୁନିଶଙ୍କରମ୍
ଧୂଳିରେ ଢାକା ତାହାର ଆକୃତି, ଦ୍ୱିତୀୟ ଶିବଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଫଳରେ ଭରିଥିବା ଛାୟାରେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଭୟଭିତ ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟ ହୁଏ।
ନିବିଡଦଲନିବଦ୍ଧଭିତ୍ତିଭାଗୈଃ କୁସୁମଲତାନଵମଣ୍ଡପୈର୍ ଉପେତମ୍ । ପୁରମ୍ ଇଵ ଗଗନେ କଦମ୍ବଵୃକ୍ଷଂ ଖଗକୁଲନାଗରସଙ୍କଟଂ ଦଦର୍ଶ
ଘନ ଶାଖାପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେଉଳ ଦିଏଥିବା ଦିଵାଲ ଭଳି ହୋଇଥିଲା, ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଲତା ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିଥିଲା; ସେଠାରେ ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସେ ଗଛର ନାଗରିକ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲେ, ଏହି କଦମ୍ବ ଗଛ ଆକାଶରେ ଏକ ସହର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତମ୍ ଅଥାସୌ ମହାବୁଦ୍ଧିଃ ଫଲପଲ୍ଲଵଶାଲିନମ୍ । ଆନନ୍ଦମନ୍ଥରମନାଃ ପୁଷ୍ପରୂପାଚଲୋପମମ୍
ତାପରେ ସେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ଫଳ ଓ କୋମଳ ପତ୍ରରେ ଭରିଥିବା, ଫୁଲର ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଗଛକୁ ଦେଖିଲେ।
କଦମ୍ବଂ ରୋଦସୀସ୍ତମ୍ଭମ୍ ଆରୁରୋହ ଵନସ୍ଥିତମ୍ । ଏକାର୍ଣଵଗତଂ ଶୌରିଃ କଲ୍ପଵୃକ୍ଷମ୍ ଇଵୋନ୍ନତମ୍
ସେ କଦମ୍ବ ଗଛ, ମାଟିରେ ଦଢ଼ି ଥିବା ଜଙ୍ଗଲର ଏକ ମହାସ୍ତମ୍ଭ, ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଲେ; ଯେପରି ଏକାକୀ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରୁ ଉଠିଥିବା କଳ୍ପବୃକ୍ଷକୁ ବିଷ୍ଣୁ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ତତ୍ରାସୌ ଵ୍ଯୋମଲଗ୍ନାଯାଶ୍ ଶାଖାଯାଃ ପ୍ରାନ୍ତପଲ୍ଲଵେ । ଵିଵେଶାଧିଗତାକାଶମ୍ ଐଡୂକପ୍ରାନ୍ତବୁଦ୍ଧଵତ୍
ସେଠାରେ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା ଏକ ଡାଳର ଶେଷ ପତ୍ରରେ ସେ ପହଞ୍ଚି, ଏକ ବାନର ମନ ଯେପରି ଡାଳର ଶେଷରେ ରହେ, ସେପରି ଖୋଲା ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ଅଥୋପଵିଶ୍ଯ ମୃଦୁନି ନଵପଲ୍ଲଵଵିଷ୍ଟରେ । କ୍ଷଣମ୍ ଆଲୋକିତାସ୍ ତେନ ଦିଶଃ କୌତୁକମନ୍ଥରମ୍
ତାପରେ, ନୂତନ ପତ୍ରର ମୃଦୁ ବିଛାଉଣି ଉପରେ ବସି, ସେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାରିପାଖର ଦିଗକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲା।
ସରିଦେକାଵଲୀରମ୍ଯାଶ୍ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରସ୍ତନକୁଟ୍ମଲାଃ । ନିର୍ମଲାକାଶକଵରା ଲୋଲନୀଲାମ୍ବୁଦାଲକାଃ
ସେ ଦେଖିଲା ଶୁଭ୍ର ତଟରେ ଶୋଭିତ ନଦୀମାଳା, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ମାନେ ମାନେ ପାହାଡ଼ର ଛାତି ପରି, ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ଉପରେ ମେଘ ଛାଇଥିବା, ଏବଂ ନୀଳ କମଳ ହଲେ ହଲେ ହଲୁଚୁଆଁ।
ନୀଲଶାଦ୍ଵଲଵସନାଃ ପୁଷ୍ପଗୌରଵନାଙ୍ଗିକାଃ । ଗୃହୀତସାଗରାପୂର୍ଣକଲଶାଃ ପୁରଭୂଷଣାଃ
ନୀଳ ଓ ହରିତ ଘାସରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ, ଫୁଲ ପରି ହଲୁକା ରଙ୍ଗର ଅଙ୍ଗ, ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଧରି, ସେମାନେ ସହରକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ।
ଧୃତପ୍ରଫୁଲ୍ଲପଦ୍ମିନ୍ଯସ୍ ସୁଗନ୍ଧିମୁଖମାରୁତାଃ । ଗ୍ରାମଘୁଙ୍ଘୁମକାକଲ୍ଯୋ ନିର୍ଝରାରଵନୂପୁରାଃ
ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଧରି, ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ମୁହଁ ଭାବେ ବହୁଥିଲା; ଗ୍ରାମଗୁଡିକରେ କାଉଁଡ଼ାର ଡାକରେ ଗୁଞ୍ଜନ ହେଉଥିଲା, ଝରଣାର ଶବ୍ଦ ନୂପୁର ଭଳି ରେସା ହେଉଥିଲା।