ମିମାନମ୍ ଇଵ ଦିକ୍କୁକ୍ଷୀର୍ ଦୀର୍ଘୈର୍ ଵିଟପବାହୁଭିଃ । ଆଲୋକଯନ୍ତଂ କକୁଭୋ ଵିକାସିକୁସୁମେକ୍ଷଣୈଃ
ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଡାଳ ହାତ ଭଳି ଚାଲାଇ, ଦିଗ୍ବଳୟକୁ ମାପୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଫୁଲ ହେଉଛି ଦୃଷ୍ଟି, ଯାହା ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା।
ଵାତାଵଲୁଲିତାନଲ୍ପଭ୍ରମଦ୍ଭ୍ରମରକୁନ୍ତଲମ୍ । ପ୍ରମାର୍ଜଯନ୍ତମ୍ ଆଶାନାଂ ମୁଖଂ ପଲ୍ଲଵପାଣିଭିଃ
ପବନରେ ଡାଳ ହଲୁଚୁଲି, ଅନେକ ଭୃଙ୍ଗ ଉଡ଼ୁଥିବା ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ, ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ପତ୍ର ହାତରେ ଆକାଶର ମୁହଁ ପୋଛୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
କଚ୍ଛୈର୍ ଉରୁଗୁଲୁଚ୍ଛାଚ୍ଛମଞ୍ଜରୀପୁଞ୍ଜପିଞ୍ଜରୈଃ । ଆସ୍ଯୈର୍ ଇଵ ସତାମ୍ବୂଲୈର୍ ହସନ୍ତମ୍ ଅଲିମାଲିତୈଃ
ଲମ୍ବା ଏବଂ ପିତା ମଞ୍ଜରୀର ଗୁଛ ଯେଉଁଠି ଚୁଲ୍ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା, ଏହି ମୁଁହ ଭଳି ଥିଲା ଯାହା ତାଜା ପାନରେ ଶୋଭିତ, ଭୃଙ୍ଗମାନେ ଘେରି ହସୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।
ଲତାଵିଲାସନୋଲ୍ଲାସିପୁଷ୍ପକେସରଧୂଲିଭିଃ । ଆବଦ୍ଧମଣ୍ଡଲାଭୋଗଂ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁମ୍ ଇଵ ଦୀପ୍ତିଭିଃ
ଲତାର ମନୋହର ଫୁଲରେ ଥିବା କେଶର ଧୂଳିର ଗୋଲାକାର ଚକ୍ର ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଯାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖିଲେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ସଙ୍କଟଂ ଵିଟପାଵଲ୍ଯା କୁଞ୍ଜକୂଜଚ୍ଚକୋରଯା । ଗାଯତ୍କିନ୍ନରଯା ସିଦ୍ଧଵୀଥ୍ଯେଵ ଜଗଦ୍ ଉଚ୍ଚଯା
ଶାଖାମାଳାର ଘନତା, କୁଞ୍ଜରେ ଚକୋର ପକ୍ଷୀମାନେ କୁହୁକୁହୁ କରୁଥିବା ଶବ୍ଦ ଏବଂ କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିବାରେ, ସେଠି ଦେବମାନେ ଚାଲିଥିବା ଦିବ୍ୟମାର୍ଗ ପରି ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଉପରକୁ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲା।
ଲତାପୀଠୋପଵିଷ୍ଟାନାମ୍ ଅଧୋଲମ୍ବୈଃ କଲାପିନାମ୍ । କଲାପୈଶ୍ ଶୋଭିତଂ ଵ୍ଯୋମ ସେନ୍ଦ୍ରଚାପୈର୍ ଇଵାମ୍ବୁଦୈଃ
ଲତାର ଛାୟା ଉପରେ ବସିଥିବା, ତଳକୁ ଝୁଲୁଥିବା ମୟୂରମାନେର ଚକ ବଡ଼ ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁ ଏବଂ ମେଘମାଳା ଆକାଶକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛି।
ମଗ୍ନୋନ୍ମଗ୍ନୈଃ ପ୍ରତିସ୍କନ୍ଧଂ ଚାମରୈର୍ ଭାସିତଂ ସିତୈଃ । ଚକୋରାନୁଗତୈଃ ପୂର୍ଣୈସ୍ ସଂଵତ୍ସରମ୍ ଇଵେନ୍ଦୁଭିଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଢାଳରେ ଧଳା ଚାମରା ଉପରକୁ ଓ ତଳକୁ ହଲାଇ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଚକୋର ପକ୍ଷୀମାନେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରମାନେ ଦେଖିଲେ, ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
କପିଞ୍ଜଲକଲାଲାପୈଃ କଲକୋକିଲକୂଜିତୈଃ । ଜୀଵଜୀଵଵିରାଵୈଶ୍ ଚ ପ୍ରଗାଯନ୍ତମ୍ ଇଵୋର୍ଜିତୈଃ
କପିଞ୍ଜଳ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର କୁହୁକୁହା ଶବ୍ଦ, କୋକିଳମାନଙ୍କର ମଧୁର ଡାକ, ଏବଂ ଜୀବଜୀବ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଗୁଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦରେ ସେଠାରେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ସମସ୍ତେ ମିଶି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି।
କାଦମ୍ବକକଦମ୍ବୈଶ୍ ଚ କୁଲାଯକୃତକେଲିଭିଃ । ସ୍ଵର୍ଗକୋଟରଵିଶ୍ରାନ୍ତୈସ୍ ସିଦ୍ଧୈର୍ ଜଗଦ୍ ଇଵାଵୃତମ୍
କାଦମ୍ବ ପକ୍ଷୀମାନେ ନିଜ ଘୋସାରେ ଖେଳୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟରେ, ଏହା ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେ, ସ୍ୱର୍ଗର ଗୁହାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ସିଦ୍ଧମାନେ ପରିବେଷ୍ଟିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ଏହା ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଘେରି ରଖିଛି।
ପ୍ରଵାଲାରୁଣହସ୍ତାଭିର୍ ଅଲିନେତ୍ରାଭିର୍ ଆଶ୍ରିତମ୍ । ଅପ୍ସରୋଭିର୍ ଇଵ ସ୍ଵର୍ଗଂ ମଞ୍ଜରୀଭିର୍ ଇତସ୍ ତତଃ
ପତ୍ରପୁଷ୍ପର ଲାଲ ଡାଳ ଏବଂ ମଧୁମକ୍ଷିକା ପରି ଖସି ଥିବା ମଞ୍ଜରୀମାନେ ଏଠାଉଠା ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହନ୍ତି।
ସେନ୍ଦ୍ରଚାପଂ ଵିଲୋଲେନ କୁସୁମୋତ୍କରରେଣୁନା । ମଞ୍ଜରୀପିଞ୍ଜରଂ ଶ୍ଯାମଂ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ଵନ୍ତମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଦମ୍
ଫୁଲର ଗୁଛ ଉପରେ ଉଡୁଥିବା ରେଣୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ପରି ରଙ୍ଗ ଧରିଥିବା, ଏହି ଶ୍ୟାମ ମଞ୍ଜରୀ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସହିତ ମେଘ ମାନେ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ସହସ୍ରଭୁଜଶାଖାଢ୍ଯଂ ପୂରିତାକାଶକୋଟରମ୍ । ଵିଶ୍ଵରୂପମ୍ ଇଵୋନ୍ନୃତ୍ତଂ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କକୃତକୁଣ୍ଡଲମ୍
ସେ ଗଛର ହଜାର ହସ୍ତ ଦଳ ଆକାଶକୁ ପୂରି ଦେଇଥିଲା, ମାନେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରୂପ ନାଚୁଥିବା ପରି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଝୁମକା ପିନ୍ଧିଥିବା ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ତଲେ ନିଷଣ୍ଣନାଗେନ୍ଦ୍ରଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତାରାଗଣାକୁଲମ୍ । ଲତାପୁଷ୍ପମଯଂ ମଧ୍ଯେ ଭୂମଣ୍ଡଲମ୍ ଇଵାପରମ୍
ତାଳ ତଳେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ରାଜା ବସିଥିଲେ, ଉପରେ ଆକାଶ ତାରାମାନେ ଭରି ଥିଲା; ମଧ୍ୟରେ ଫୁଲ ଲତାରେ ଗଠିତ ଆଉ ଏକ ପୃଥିବୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପିତାମହମ୍ ଇଵାଶେଷଶୈଲକାନନଶାଖିନାମ୍ । ଫଲପଲ୍ଲଵପୁଷ୍ପାଣାଂ କୋଶମ୍ ଏକମ୍ ଇଵାଵନୌ
ସମସ୍ତ ଗଛ ଓ ଜଙ୍ଗଲର ବଡ଼ ବାପାଙ୍କ ପରି, ଏହି ଗଛ ଭୂମିରେ ଫଳ, କୋମଳ ପତ୍ର ଓ ଫୁଲର ଏକମାତ୍ର ଭଣ୍ଡାର ଥିଲା।
ଦଧାନଂ କଲିକାଜାଲଂ ସ୍ଥଗିତଂ ପୁଷ୍ପଧୂଲିଭିଃ । କଚ୍ଛେଷ୍ଵ୍ ଅର୍କକରଚ୍ଛନ୍ନତାରାଜାଲମ୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ଏହା ଗୁଛ ଗୁଛ କୁଳି ଧାରିଥିଲା, ଫୁଲର ଧୂଳିରେ ଲୁଚି ଯାଇଥିଲା; ଯେପରି ନଦୀ କୂଳରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଓ ତାରା ଝାଲରେ ଆକାଶ ଢାକିଯାଏ, ସେହିପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଵିଲୋଲଵିହଗୈସ୍ ସ୍କନ୍ଧୈଃ କୁଲାଯକୁଲସଙ୍କୁଲୈଃ । ଵଲିତଂ ଭୂତଲଂ ଲୋଲଲୋକୈର୍ ଜନପଦୈର୍ ଇଵ
ତାହାର ଡାଳିଗୁଡିକ ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀମାନେ ଓ ଘନ ଘଞ୍ଚିତ ଘୋସାଘରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଥିଲା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ ମଣେ ହୁଏ ଯେ ପୃଥିବୀ ଜଣେ ଜଣେ ଲୋକମାନେ ରହୁଥିବା ଜନପଦରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି ।
ମଞ୍ଜରୀସୁପତାକାଢ୍ଯଂ ଲତାମଣ୍ଡପମଣ୍ଡିତମ୍ । ପୁଷ୍ପମକ୍କୋଲଧଵଲଂ ପୁଷ୍ପପ୍ରକରପୂରିତମ୍
ମଞ୍ଜରୀର ଝାଲର ଝଣ୍ଡା ଲାଗିଥିବା, ଲତାର ମଣ୍ଡପରେ ଶୋଭିତ, ଫୁଲର ଧଳା ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିବା, ଏହି ଗଛ ଅନେକ ଫୁଲର ଢେରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରହିଛି ।
କୂଜଚ୍ଚକୋରଚମରଶୁକକୋକିଲଶାରିକମ୍ । ଘନସ୍ତବକସଞ୍ଛନ୍ନକୁହରାଗ୍ରଗଵାକ୍ଷକମ୍
ଚକୋର, ଚମର, ଶୁକ, କୋଇଲି ଓ ଶାରିକା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମଧୁର ଡାକରେ ଭରିଯାଇଥିବା, ଘନ ଫୁଲର ଗୁଛ ତଳେ ଲୁଚିଥିବା ଡାଳିର ଖୋଲା ଅଂଶ ଜଣେ ଜଣେ ଜାଣଲା ଭିତରୁ ଦେଖିବା ବାଟିକି ପରି ଲାଗୁଥିଲା ।
ସଞ୍ଚରତ୍ପକ୍ଷିଜନତଂ ମଦମନ୍ଥରକୋଟରମ୍ । ସର୍ଵାସାଂ ଵନଦେଵୀନାମ୍ ଅନ୍ତଃପୁରମ୍ ଇଵୋତ୍ତମମ୍
ଏହି ଗଛର ଖୋଲା ଅଂଶରେ ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଦରେ ମସ୍ତ ହୋଇ ଘୁରୁଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖିଲେ ମଣେ ହୁଏ ଯେ ସମସ୍ତ ବନଦେବୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନ୍ତଃପୁର ଏହା ହେବ ।
ବ୍ରୁଡଦ୍ଭୃଙ୍ଗତରଙ୍ଗୌଘୈଃ ପୁଷ୍ପକେସରରାଶିଭିଃ । ରାଜମାନଂ ପତନ୍ତୀଭିସ୍ ସରିଦ୍ଭିର୍ ଇଵ ପର୍ଵତମ୍
ଗୁଛଗୁଛ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଓ ମାଳିନ୍ଧ ତରଙ୍ଗ, ଫୁଲର ରେଣୁ ଏବଂ ଗନ୍ଧରେ ଏହି ଗଛଟି ଏମିତି ତେଜମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଝରଣା ଝରିପଡ଼ୁଛି।
ଭ୍ରମଦ୍ଭିଃ ପୁଷ୍ପପତ୍ତ୍ରୌଘୈର୍ ମନ୍ଦଵାତଵିଲାସିଭିଃ । ଵର୍ଧମାନୈର୍ ଵୃତସ୍କନ୍ଧଂ ଶୁଭ୍ରାଭ୍ରୈର୍ ଇଵ ଭୂଧରମ୍
ହଳୁହଳୁ ପବନରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଫୁଲପତ୍ର ଝରଣା ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇ, ଏହି ଗଛଟି ବଡ଼ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ଧଳା ମେଘରେ ଘେରାଏଯାଇଥିବା ଏକ ପାହାଡ଼।
ମାତଙ୍ଗଘଟଘୃଷ୍ଟେନ ଜାନୁସ୍ତମ୍ଭେନ ପୀଠିନା । ଆଭୋଗିନା ବଦ୍ଧପଦଂ ତଟେନେଵ ମହାଚଲମ୍
ହାତୀମାନଙ୍କର ଘଉଁ ଓ ପିଠି ଦ୍ୱାରା ତଳ ଭାଗ ଦମ୍ବିତ ହୋଇଥିବା, ଏହି ଗଛଟି ଏମିତି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ନିଜ ତଟରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଵିଚିତ୍ରଵର୍ଣପକ୍ଷାଣାଂ ସ୍କନ୍ଧକୋଟରଚାରିଣାମ୍ । ଵୃତଂ ଖଗାନାଂ ଵୃନ୍ଦେନ ଭୂତାନାମ୍ ଇଵ ଶୃଙ୍ଗିଣମ୍
ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ପାଖିମାନେ ଶାଖାର ଖାଲି ଜାଗାରେ ଚଳାଚଳ କରୁଥିଲେ, ଏହି ଗଛଟି ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜୀବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଶୃଙ୍ଗବନ୍ତ ପାହାଡ଼।
ସ୍ତବକାଙ୍ଗୁଲିଜାଲେନ ଲୋଲେନାଭିନଯକ୍ରିଯାମ୍ । ଦିଶନ୍ତମ୍ ଇଵ ଵଲ୍ଲୀନାଂ ପ୍ରନୃତ୍ତାନାଂ ଵନାନିଲୈଃ
ଗଛର ଛୋଟ ଛୋଟ ଡାଳିମାନେ ହଳଚଳ କରୁଥିବା ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲର ପବନ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଲତାମାନଙ୍କୁ ଇଶାରା କରାଉଛି।
କଶ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ନିରାଶୋ ମେ ନାର୍ଥୀ ଚାପୈତି ତୁଷ୍ଟିତଃ । ନୃତ୍ଯନ୍ତମ୍ ଇଵ ପୁଷ୍ପାଢ୍ଯୈର୍ ଲତାଵଲଯଵଲ୍ଗନୈଃ
ଯିଏ କୌଣସି ଆଶା ଛାଡ଼ି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଯାଏ, ସେମାନେ ମାନେ ଏଠାରୁ ଯାଆନ୍ତି; ଏଠି ଫୁଲର ମାଳା ଲତାମାନେ ଘୂରୁଥିବା ଭଳି ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଲତାକାନ୍ତୈକକାନ୍ତତ୍ଵାଚ୍ ଛୃଙ୍ଗାରରସନିର୍ଭରମ୍ । କାକଲ୍ଯେଵ ପ୍ରଗାଯନ୍ତଂ ମତ୍ତାଲିଜନନିସ୍ସ୍ଵନୈଃ
ଏହି ଗଛଟି ଲତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିବାରୁ ଭଲପାଇବାର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା, ମଦମସ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ମିଷ୍ଟି ଧ୍ୱନି ହେଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଆରାଦ୍ ଉନ୍ମୁକ୍ତକୁସୁମଂ ସିଦ୍ଧାନାଂ ଵ୍ଯୋମଚାରିଣାମ୍ । ସ୍ଵାଗତାନୀଵ କୁର୍ଵାଣଂ କୋକିଲାଲିକୁଲାରଵୈଃ
ଦୂରରୁ ଏହି ଗଛଟି ନୂତନ ଫୁଲ ଖିଲିଥିବା ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ସିଦ୍ଧମାନେ ଆସିଲେ, କୋଇଲି ଓ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନଙ୍କର କୁହୁକି ଓ ଗୁଞ୍ଜନରେ ସ୍ବାଗତ କରୁଥିଲା।
ଫଲପୁଷ୍ପଲତୋଲ୍ଲାସମ୍ ଔନ୍ନତ୍ଯଂ ଚ ମହୀରୁହାମ୍ । ଵିହସନ୍ତମ୍ ଇଵାଚ୍ଛାଭିଃ ପୁଷ୍ପକୁଟ୍ମଲଦୀପ୍ତିଭିଃ
ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଗଛମାନେ, ତାଙ୍କର ଅଧିକତାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତରଳ କଳି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଫୁଲର ଆଲୋକରେ ହସୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପାରିଜାତମ୍ ଇଵାଜେତୁମ୍ ଊର୍ଧ୍ଵଗୈସ୍ ସ୍କନ୍ଧମଣ୍ଡଲୈଃ । ଵ୍ଯୋମାନ୍ତର୍ ଅଭିଧାଵନ୍ତମ୍ ଅଲମ୍ ଉଦ୍ଧୁରକନ୍ଧରମ୍
ପାରିଜାତ ଗଛ ଯେପରି ଆକାଶକୁ ଛୁଅଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ତେଣୁ ଏହି ଗଛର ଡାଳ ଓ ଗୁଛମାନେ ଉପରକୁ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଏହାର ମଜବୁତ ତଣ୍ଡ ଉଚ୍ଚତାରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ମଧ୍ଯଭାଗସ୍ଫୁରଦ୍ଭୃଙ୍ଗୈସ୍ ସ୍ତବକୈର୍ ଘନପକ୍ଷ୍ମଭିଃ । ସହସ୍ରାକ୍ଷତ୍ଵମ୍ ଅତୁଲୈର୍ ଜେତୁମ୍ ଐନ୍ଦ୍ରମ୍ ଇଵୋଦ୍ଯତମ୍
ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଭମ୍ଭରା ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଘନ ଓ ମୋଟା ପତ୍ର ଥିବା ଫୁଲର ଗୁଛ ରହିଥିଲା, ଏହି ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ହଜାର ଆଖିର ଶୋଭାକୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।