ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସଞ୍ଜ୍ଵାଲ୍ଯ ହୁତାଶମ୍ ଅତିଭାସ୍ଵରମ୍ । ଜୁହାଵ ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରୋତ୍କୃତ୍ଯ ମାଂସଂ ସ୍ଵଂ ସ୍କନ୍ଧଭିତ୍ତିତଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ଏକ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ଜଳାଇଲା ଓ ନିଜ କନ୍ଧରୁ ମାଂସ କାଟି, ସେହି ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କଲା।
ଅଥ ଗୀର୍ଵାଣଵୃନ୍ଦସ୍ଯ ସମଗ୍ରା ଗଲଭିତ୍ତଯଃ । ମନ୍ମୁଖସ୍ଥେନ ମା ଯାନ୍ତୁ ଵିପ୍ରମାଂସେନ ଭସ୍ମସାତ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର କଣ୍ଠରୁ, ମୋ ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚରିତ ହେଲା: 'ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମାଂସ ଆଗୁନିରେ ଖାକ ହେଇଯିବା ନାହିଁ।'
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ସପ୍ତାର୍ଚିସ୍ ତସ୍ଯ ଦେହଵାନ୍ । ପୁରୋ ବଭୂଵ ଦୀପ୍ତାଂଶୁର୍ ଦୀପ୍ତାଂଶୁର୍ ଵାକ୍ପତେର୍ ଇଵ
ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସପ୍ତଜ୍ୱାଳା ଅଗ୍ନିଦେବ ଦେହଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକାଶମାନ ହୋଇ ଦେଖାଦେଲେ, ଯେପରି ଶବ୍ଦର ଦେବତା ଚମକନ୍ତି।
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ଵୀରକୁମାରାଭିମତଂ ଵରମ୍ । ଗୃହାଣ ସ୍ଥାପିତଂ ସାଧୋ କୋଶକୋଶାନ୍ ମଣିଂ ଯଥା
ସେ କହିଲେ: 'ହେ ସାଧୁ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ, ସେଠିକି ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି, ମଣିରେ ରଖିଥିବା ମଣିକୁ ନେଇବା ପରି ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର।'
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵନ୍ତମ୍ ଅନଲମ୍ ଅର୍ଘପୁଷ୍ପୋପଶୋଭିନା । ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ସ୍ତୁତିଵାଦେନ ପ୍ରାହ ଵିପ୍ରକୁମାରକଃ
ଏଭଳି ଅଗ୍ନିଦେବ ଫୁଲ ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ କଥା କହିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁମାର ସ୍ତୁତି କରି ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଭଗଵନ୍ ଭୂତପୂର୍ଣାଯା ଭୁଵଃ ପାଵନମ୍ ଅଙ୍ଗନମ୍ । ନାପ୍ନୋମି ତେନ ଵୃକ୍ଷାଣାମ୍ ଉପରି ସ୍ଥିତିର୍ ଅସ୍ତୁ ମେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପୃଥିବୀ ଜୀବମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ପବିତ୍ର ଭୂମି ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରୁନି। ତେଣୁ ମୋର ବାସ ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କ ଉପରେ ହେଉ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତେ ମୁନିପୁତ୍ରେଣ ସର୍ଵଦେଵମୁଖଂ ଶିଖୀ । ଏଵମ୍ ଅସ୍ତୁ ତମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମାନ୍ତର୍ଧିମ୍ ଈଶ୍ଵରଃ
ଏପରି କହିଲେ ପରେ, ମୁନିର ପୁଅଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମୁହଁ ଭାବରେ ଥିବା ଶିଖୀ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ', ବୋଲି କହି ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତର୍ହିତେ ଦେଵେ କ୍ଷଣାତ୍ ସାନ୍ଧ୍ଯ ଇଵାମ୍ବୁଦେ । ପୂର୍ଣକାମଃ କୁମାରୋ ଽସାଵ୍ ଆପୂର୍ଣେନ୍ଦୁର୍ ଇଵାବଭୌ
ସେ ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସେ ପୁଅ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳିର ମେଘ ହଟିଯିବା ପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଯେମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ସେମିତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।
ଅଧିଗତାଭିମତାନନମଣ୍ଡଲଦ୍ଯୁତିଜଵେନ ଜହାସ ସ ତୁଷ୍ଟିମାନ୍ । ଶଶିନମ୍ ଆପ୍ତକଲାକୁଲମ୍ ଅମ୍ବୁଜଂ ଵିକସିତଂ ଚ ସିତଂ ସ୍ମିତଶୋଭିନା
ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଆନନ୍ଦର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ସେ ତୃପ୍ତିରେ ହସିଲେ। ସେ ହସ ଏମିତି ଶୁଭ୍ର ଦନ୍ତ ଦେଖାଉଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର, ଖିଳିଥିବା ଧଳା ପଦ୍ମ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହସ।
ଅଥ କାନନମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ଚୁମ୍ବିତାମ୍ବୁଦମଣ୍ଡଲମ୍ । ମଧ୍ଯାହ୍ନଖିନ୍ନସୂର୍ଯାଶ୍ଵସେଵିତସ୍କନ୍ଧମଣ୍ଡପମ୍
ତାପରେ, ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ, ମେଘମାଳା ଯେଉଁଠାରେ ଛୁଇଁଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ କ୍ଲାନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଗଛର ତଣ୍ଡ ମଣ୍ଡପ ତଳେ ଛାୟା ନେଉଥିଲେ—
ମିମାନମ୍ ଇଵ ଦିକ୍କୁକ୍ଷୀର୍ ଦୀର୍ଘୈର୍ ଵିଟପବାହୁଭିଃ । ଆଲୋକଯନ୍ତଂ କକୁଭୋ ଵିକାସିକୁସୁମେକ୍ଷଣୈଃ
ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଡାଳ ହାତ ଭଳି ଚାଲାଇ, ଦିଗ୍ବଳୟକୁ ମାପୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଫୁଲ ହେଉଛି ଦୃଷ୍ଟି, ଯାହା ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା।
ଵାତାଵଲୁଲିତାନଲ୍ପଭ୍ରମଦ୍ଭ୍ରମରକୁନ୍ତଲମ୍ । ପ୍ରମାର୍ଜଯନ୍ତମ୍ ଆଶାନାଂ ମୁଖଂ ପଲ୍ଲଵପାଣିଭିଃ
ପବନରେ ଡାଳ ହଲୁଚୁଲି, ଅନେକ ଭୃଙ୍ଗ ଉଡ଼ୁଥିବା ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ, ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ପତ୍ର ହାତରେ ଆକାଶର ମୁହଁ ପୋଛୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
କଚ୍ଛୈର୍ ଉରୁଗୁଲୁଚ୍ଛାଚ୍ଛମଞ୍ଜରୀପୁଞ୍ଜପିଞ୍ଜରୈଃ । ଆସ୍ଯୈର୍ ଇଵ ସତାମ୍ବୂଲୈର୍ ହସନ୍ତମ୍ ଅଲିମାଲିତୈଃ
ଲମ୍ବା ଏବଂ ପିତା ମଞ୍ଜରୀର ଗୁଛ ଯେଉଁଠି ଚୁଲ୍ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା, ଏହି ମୁଁହ ଭଳି ଥିଲା ଯାହା ତାଜା ପାନରେ ଶୋଭିତ, ଭୃଙ୍ଗମାନେ ଘେରି ହସୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।
ଲତାଵିଲାସନୋଲ୍ଲାସିପୁଷ୍ପକେସରଧୂଲିଭିଃ । ଆବଦ୍ଧମଣ୍ଡଲାଭୋଗଂ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁମ୍ ଇଵ ଦୀପ୍ତିଭିଃ
ଲତାର ମନୋହର ଫୁଲରେ ଥିବା କେଶର ଧୂଳିର ଗୋଲାକାର ଚକ୍ର ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଯାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖିଲେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ସଙ୍କଟଂ ଵିଟପାଵଲ୍ଯା କୁଞ୍ଜକୂଜଚ୍ଚକୋରଯା । ଗାଯତ୍କିନ୍ନରଯା ସିଦ୍ଧଵୀଥ୍ଯେଵ ଜଗଦ୍ ଉଚ୍ଚଯା
ଶାଖାମାଳାର ଘନତା, କୁଞ୍ଜରେ ଚକୋର ପକ୍ଷୀମାନେ କୁହୁକୁହୁ କରୁଥିବା ଶବ୍ଦ ଏବଂ କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିବାରେ, ସେଠି ଦେବମାନେ ଚାଲିଥିବା ଦିବ୍ୟମାର୍ଗ ପରି ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଉପରକୁ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲା।
ଲତାପୀଠୋପଵିଷ୍ଟାନାମ୍ ଅଧୋଲମ୍ବୈଃ କଲାପିନାମ୍ । କଲାପୈଶ୍ ଶୋଭିତଂ ଵ୍ଯୋମ ସେନ୍ଦ୍ରଚାପୈର୍ ଇଵାମ୍ବୁଦୈଃ
ଲତାର ଛାୟା ଉପରେ ବସିଥିବା, ତଳକୁ ଝୁଲୁଥିବା ମୟୂରମାନେର ଚକ ବଡ଼ ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁ ଏବଂ ମେଘମାଳା ଆକାଶକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛି।
ମଗ୍ନୋନ୍ମଗ୍ନୈଃ ପ୍ରତିସ୍କନ୍ଧଂ ଚାମରୈର୍ ଭାସିତଂ ସିତୈଃ । ଚକୋରାନୁଗତୈଃ ପୂର୍ଣୈସ୍ ସଂଵତ୍ସରମ୍ ଇଵେନ୍ଦୁଭିଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଢାଳରେ ଧଳା ଚାମରା ଉପରକୁ ଓ ତଳକୁ ହଲାଇ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଚକୋର ପକ୍ଷୀମାନେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରମାନେ ଦେଖିଲେ, ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
କପିଞ୍ଜଲକଲାଲାପୈଃ କଲକୋକିଲକୂଜିତୈଃ । ଜୀଵଜୀଵଵିରାଵୈଶ୍ ଚ ପ୍ରଗାଯନ୍ତମ୍ ଇଵୋର୍ଜିତୈଃ
କପିଞ୍ଜଳ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର କୁହୁକୁହା ଶବ୍ଦ, କୋକିଳମାନଙ୍କର ମଧୁର ଡାକ, ଏବଂ ଜୀବଜୀବ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଗୁଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦରେ ସେଠାରେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ସମସ୍ତେ ମିଶି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି।
କାଦମ୍ବକକଦମ୍ବୈଶ୍ ଚ କୁଲାଯକୃତକେଲିଭିଃ । ସ୍ଵର୍ଗକୋଟରଵିଶ୍ରାନ୍ତୈସ୍ ସିଦ୍ଧୈର୍ ଜଗଦ୍ ଇଵାଵୃତମ୍
କାଦମ୍ବ ପକ୍ଷୀମାନେ ନିଜ ଘୋସାରେ ଖେଳୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟରେ, ଏହା ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେ, ସ୍ୱର୍ଗର ଗୁହାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ସିଦ୍ଧମାନେ ପରିବେଷ୍ଟିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ଏହା ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଘେରି ରଖିଛି।
ପ୍ରଵାଲାରୁଣହସ୍ତାଭିର୍ ଅଲିନେତ୍ରାଭିର୍ ଆଶ୍ରିତମ୍ । ଅପ୍ସରୋଭିର୍ ଇଵ ସ୍ଵର୍ଗଂ ମଞ୍ଜରୀଭିର୍ ଇତସ୍ ତତଃ
ପତ୍ରପୁଷ୍ପର ଲାଲ ଡାଳ ଏବଂ ମଧୁମକ୍ଷିକା ପରି ଖସି ଥିବା ମଞ୍ଜରୀମାନେ ଏଠାଉଠା ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହନ୍ତି।
ସେନ୍ଦ୍ରଚାପଂ ଵିଲୋଲେନ କୁସୁମୋତ୍କରରେଣୁନା । ମଞ୍ଜରୀପିଞ୍ଜରଂ ଶ୍ଯାମଂ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ଵନ୍ତମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଦମ୍
ଫୁଲର ଗୁଛ ଉପରେ ଉଡୁଥିବା ରେଣୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ପରି ରଙ୍ଗ ଧରିଥିବା, ଏହି ଶ୍ୟାମ ମଞ୍ଜରୀ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସହିତ ମେଘ ମାନେ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ସହସ୍ରଭୁଜଶାଖାଢ୍ଯଂ ପୂରିତାକାଶକୋଟରମ୍ । ଵିଶ୍ଵରୂପମ୍ ଇଵୋନ୍ନୃତ୍ତଂ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କକୃତକୁଣ୍ଡଲମ୍
ସେ ଗଛର ହଜାର ହସ୍ତ ଦଳ ଆକାଶକୁ ପୂରି ଦେଇଥିଲା, ମାନେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରୂପ ନାଚୁଥିବା ପରି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଝୁମକା ପିନ୍ଧିଥିବା ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ତଲେ ନିଷଣ୍ଣନାଗେନ୍ଦ୍ରଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତାରାଗଣାକୁଲମ୍ । ଲତାପୁଷ୍ପମଯଂ ମଧ୍ଯେ ଭୂମଣ୍ଡଲମ୍ ଇଵାପରମ୍
ତାଳ ତଳେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ରାଜା ବସିଥିଲେ, ଉପରେ ଆକାଶ ତାରାମାନେ ଭରି ଥିଲା; ମଧ୍ୟରେ ଫୁଲ ଲତାରେ ଗଠିତ ଆଉ ଏକ ପୃଥିବୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପିତାମହମ୍ ଇଵାଶେଷଶୈଲକାନନଶାଖିନାମ୍ । ଫଲପଲ୍ଲଵପୁଷ୍ପାଣାଂ କୋଶମ୍ ଏକମ୍ ଇଵାଵନୌ
ସମସ୍ତ ଗଛ ଓ ଜଙ୍ଗଲର ବଡ଼ ବାପାଙ୍କ ପରି, ଏହି ଗଛ ଭୂମିରେ ଫଳ, କୋମଳ ପତ୍ର ଓ ଫୁଲର ଏକମାତ୍ର ଭଣ୍ଡାର ଥିଲା।
ଦଧାନଂ କଲିକାଜାଲଂ ସ୍ଥଗିତଂ ପୁଷ୍ପଧୂଲିଭିଃ । କଚ୍ଛେଷ୍ଵ୍ ଅର୍କକରଚ୍ଛନ୍ନତାରାଜାଲମ୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ଏହା ଗୁଛ ଗୁଛ କୁଳି ଧାରିଥିଲା, ଫୁଲର ଧୂଳିରେ ଲୁଚି ଯାଇଥିଲା; ଯେପରି ନଦୀ କୂଳରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଓ ତାରା ଝାଲରେ ଆକାଶ ଢାକିଯାଏ, ସେହିପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଵିଲୋଲଵିହଗୈସ୍ ସ୍କନ୍ଧୈଃ କୁଲାଯକୁଲସଙ୍କୁଲୈଃ । ଵଲିତଂ ଭୂତଲଂ ଲୋଲଲୋକୈର୍ ଜନପଦୈର୍ ଇଵ
ତାହାର ଡାଳିଗୁଡିକ ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀମାନେ ଓ ଘନ ଘଞ୍ଚିତ ଘୋସାଘରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଥିଲା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ ମଣେ ହୁଏ ଯେ ପୃଥିବୀ ଜଣେ ଜଣେ ଲୋକମାନେ ରହୁଥିବା ଜନପଦରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି ।
ମଞ୍ଜରୀସୁପତାକାଢ୍ଯଂ ଲତାମଣ୍ଡପମଣ୍ଡିତମ୍ । ପୁଷ୍ପମକ୍କୋଲଧଵଲଂ ପୁଷ୍ପପ୍ରକରପୂରିତମ୍
ମଞ୍ଜରୀର ଝାଲର ଝଣ୍ଡା ଲାଗିଥିବା, ଲତାର ମଣ୍ଡପରେ ଶୋଭିତ, ଫୁଲର ଧଳା ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିବା, ଏହି ଗଛ ଅନେକ ଫୁଲର ଢେରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରହିଛି ।
କୂଜଚ୍ଚକୋରଚମରଶୁକକୋକିଲଶାରିକମ୍ । ଘନସ୍ତବକସଞ୍ଛନ୍ନକୁହରାଗ୍ରଗଵାକ୍ଷକମ୍
ଚକୋର, ଚମର, ଶୁକ, କୋଇଲି ଓ ଶାରିକା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମଧୁର ଡାକରେ ଭରିଯାଇଥିବା, ଘନ ଫୁଲର ଗୁଛ ତଳେ ଲୁଚିଥିବା ଡାଳିର ଖୋଲା ଅଂଶ ଜଣେ ଜଣେ ଜାଣଲା ଭିତରୁ ଦେଖିବା ବାଟିକି ପରି ଲାଗୁଥିଲା ।
ସଞ୍ଚରତ୍ପକ୍ଷିଜନତଂ ମଦମନ୍ଥରକୋଟରମ୍ । ସର୍ଵାସାଂ ଵନଦେଵୀନାମ୍ ଅନ୍ତଃପୁରମ୍ ଇଵୋତ୍ତମମ୍
ଏହି ଗଛର ଖୋଲା ଅଂଶରେ ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଦରେ ମସ୍ତ ହୋଇ ଘୁରୁଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖିଲେ ମଣେ ହୁଏ ଯେ ସମସ୍ତ ବନଦେବୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନ୍ତଃପୁର ଏହା ହେବ ।
ବ୍ରୁଡଦ୍ଭୃଙ୍ଗତରଙ୍ଗୌଘୈଃ ପୁଷ୍ପକେସରରାଶିଭିଃ । ରାଜମାନଂ ପତନ୍ତୀଭିସ୍ ସରିଦ୍ଭିର୍ ଇଵ ପର୍ଵତମ୍
ଗୁଛଗୁଛ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଓ ମାଳିନ୍ଧ ତରଙ୍ଗ, ଫୁଲର ରେଣୁ ଏବଂ ଗନ୍ଧରେ ଏହି ଗଛଟି ଏମିତି ତେଜମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଝରଣା ଝରିପଡ଼ୁଛି।