ସର୍ଵଦୈଵେଦୃଶୀ ସାଧୋ ସଂସାରୀ ସଂସୃତିଶ୍ ଚଲା । ଜାଯତେ ଜୀଵତେ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଅଵଶ୍ଯଂ ଚ ଵିନଶ୍ଯତି
ହେ ସାଧୁ, ସଂସାରୀ ମାନେ ସଦା ଏଭଳି ହୁଅନ୍ତି; ଏହି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ର ଅସ୍ଥିର ଅଟେ—କେହି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ବଞ୍ଚିଥାଏ, ଏବଂ ଶେଷରେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଯଦ୍ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଦୃଶୋର୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମାଦିକମ୍ ଇଦଂ ମୁନେ । ଗନ୍ତଵ୍ଯସ୍ ତେନ ସର୍ଵେଣ ଵିନାଶୋ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ହେ ମୁନି, ଆଖିରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଦେଖାଯାଏ—ବ୍ରହ୍ମା ହେଉ କି ଅନ୍ୟ କିଛି—ସବୁ କିଛି ଏଠାରୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚିତ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତଦର୍ଥଂ ମା କୃଥା ଵ୍ଯର୍ଥଂ ଵିଷାଦଂ ମରଣେ ପିତୁଃ । ଅଵଶ୍ଯଭାଵ୍ଯ୍ ଅସ୍ତମଯୋ ଜାତସ୍ଯାହର୍ପତେର୍ ଇଵ
ସେଥିପାଇଁ, ବାପାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଃଖ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି; ଯେପରି ଉଠୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶେଷରେ ଅବଶ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହୁଏ, ତେଣୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସବୁଠି ଏହି ଅବସ୍ଥା ଆସିବ।
ଅଶରୀରାମ୍ ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗିରମ୍ ଆରକ୍ତଲୋଚନଃ । ଧୈର୍ଯମ୍ ଆସାଦଯାମ୍ ଆସ ଶିଖଣ୍ଡୀ ସ୍ତନିତାଦ୍ ଇଵ
‘ସେ ଦେହହୀନ’ ବୋଲି କହିବାକୁ ଶୁଣି, ଶୋକରେ ଲାଲ ହୋଇଥିବା ଶିଖଣ୍ଡିନ୍ ଆଉଥରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରିଲେ, ଯେପରି ଗର୍ଜନ ଶୁଣି ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ ।
ଉତ୍ଥାଯାଵଶ୍ଯକଂ କୃତ୍ଵା ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଂ ପିତୁର୍ ଆଦୃତଃ । ଚକାର ତପସେ ବୁଦ୍ଧିଂ ଦୃଢାମ୍ ଉତ୍ତମସିଦ୍ଧଯେ
ସେ ଉଠି, ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ମାନ ସହ କରି, ପରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ ।
ବ୍ରାହ୍ମେଣ କର୍ମଣା ତସ୍ଯ ଵିପିନେ ଚରତସ୍ ତପଃ । ଅନନ୍ତସଙ୍କଲ୍ପମଯଂ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯତ୍ଵଂ ବଭୂଵ ହ
ବନରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ବ୍ରାହ୍ମଣୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ସଂକଳ୍ପରେ ଭରିଥିବା ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ମୁନିର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ଅଜ୍ଞାତଜ୍ଞେଯବୁଦ୍ଧେସ୍ ତୁ ସୁଶ୍ରୋତ୍ରିଯତଯା ତଯା । ନ ଵିଶଶ୍ରାମ ଚେତୋ ଽସ୍ଯ ପଵିତ୍ରେ ଽପି ଧରାତଲେ
ଏପରି ଉତ୍ତମ ଶିକ୍ଷା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜଣାଅଜଣା ବିଷୟର ଜ୍ଞାନ ଥିବା ତାଙ୍କର ମନ, ଏହି ପବିତ୍ର ପୃଥିବୀରେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ପାଇଲା ନାହିଁ ।
କେଵଲଂ ସର୍ଵମ୍ ଏଵେଦମ୍ ଅପି ଶୁଦ୍ଧଂ ଧରାତଲମ୍ । ଅଶୁଦ୍ଧମ୍ ଇଵ ପଶ୍ଯନ୍ ସ ନ ରେମେ କ୍ଵଚିଦ୍ ଏଵ ହି
ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଏକାନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାକୁ ଅଶୁଦ୍ଧ ବୋଲି ଦେଖିଥିଲା, ଏହି କାରଣରୁ କେଉଁଠିଏ ସେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲା ନାହିଁ।
ଅଥ ସଙ୍କଲ୍ପଯାମ୍ ଆସ ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପନଯୈଵ ସଃ । ଵୃକ୍ଷାଗ୍ରମ୍ ଏଵ ସଂଶୁଦ୍ଧଂ ସ୍ଥିତିର୍ ଅତ୍ରୋଚିତା ମମ
ତାପରେ ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଭାବିଲା—'ମୋର ବାସସ୍ଥାନ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ବୃକ୍ଷ ଶିଖରରେ ହେଉ।'
ତଦ୍ ଇଦାନୀଂ ତପସ୍ ତପ୍ସ୍ଯେ ତପସା ଯେନ ଶାଖିଷୁ । ଖଗଵତ୍ ସ୍ଥିତିମ୍ ଆପ୍ନୋମି ଶାଖାସୁ ଚ ଦଲେଷୁ ଚ
ଏବେ ମୁଁ ଏମିତି ତପସ୍ୟା କରିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପକ୍ଷୀ ପରି ଶାଖା ଓ ପତ୍ରରେ ବସିବାର ସ୍ଥିତିକୁ ପାଇପାରିବି।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସଞ୍ଜ୍ଵାଲ୍ଯ ହୁତାଶମ୍ ଅତିଭାସ୍ଵରମ୍ । ଜୁହାଵ ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରୋତ୍କୃତ୍ଯ ମାଂସଂ ସ୍ଵଂ ସ୍କନ୍ଧଭିତ୍ତିତଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ଏକ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ଜଳାଇଲା ଓ ନିଜ କନ୍ଧରୁ ମାଂସ କାଟି, ସେହି ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କଲା।
ଅଥ ଗୀର୍ଵାଣଵୃନ୍ଦସ୍ଯ ସମଗ୍ରା ଗଲଭିତ୍ତଯଃ । ମନ୍ମୁଖସ୍ଥେନ ମା ଯାନ୍ତୁ ଵିପ୍ରମାଂସେନ ଭସ୍ମସାତ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର କଣ୍ଠରୁ, ମୋ ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚରିତ ହେଲା: 'ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମାଂସ ଆଗୁନିରେ ଖାକ ହେଇଯିବା ନାହିଁ।'
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ସପ୍ତାର୍ଚିସ୍ ତସ୍ଯ ଦେହଵାନ୍ । ପୁରୋ ବଭୂଵ ଦୀପ୍ତାଂଶୁର୍ ଦୀପ୍ତାଂଶୁର୍ ଵାକ୍ପତେର୍ ଇଵ
ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସପ୍ତଜ୍ୱାଳା ଅଗ୍ନିଦେବ ଦେହଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକାଶମାନ ହୋଇ ଦେଖାଦେଲେ, ଯେପରି ଶବ୍ଦର ଦେବତା ଚମକନ୍ତି।
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ଵୀରକୁମାରାଭିମତଂ ଵରମ୍ । ଗୃହାଣ ସ୍ଥାପିତଂ ସାଧୋ କୋଶକୋଶାନ୍ ମଣିଂ ଯଥା
ସେ କହିଲେ: 'ହେ ସାଧୁ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ, ସେଠିକି ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି, ମଣିରେ ରଖିଥିବା ମଣିକୁ ନେଇବା ପରି ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର।'
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵନ୍ତମ୍ ଅନଲମ୍ ଅର୍ଘପୁଷ୍ପୋପଶୋଭିନା । ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ସ୍ତୁତିଵାଦେନ ପ୍ରାହ ଵିପ୍ରକୁମାରକଃ
ଏଭଳି ଅଗ୍ନିଦେବ ଫୁଲ ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ କଥା କହିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁମାର ସ୍ତୁତି କରି ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଭଗଵନ୍ ଭୂତପୂର୍ଣାଯା ଭୁଵଃ ପାଵନମ୍ ଅଙ୍ଗନମ୍ । ନାପ୍ନୋମି ତେନ ଵୃକ୍ଷାଣାମ୍ ଉପରି ସ୍ଥିତିର୍ ଅସ୍ତୁ ମେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପୃଥିବୀ ଜୀବମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ପବିତ୍ର ଭୂମି ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରୁନି। ତେଣୁ ମୋର ବାସ ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କ ଉପରେ ହେଉ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତେ ମୁନିପୁତ୍ରେଣ ସର୍ଵଦେଵମୁଖଂ ଶିଖୀ । ଏଵମ୍ ଅସ୍ତୁ ତମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମାନ୍ତର୍ଧିମ୍ ଈଶ୍ଵରଃ
ଏପରି କହିଲେ ପରେ, ମୁନିର ପୁଅଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମୁହଁ ଭାବରେ ଥିବା ଶିଖୀ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ', ବୋଲି କହି ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତର୍ହିତେ ଦେଵେ କ୍ଷଣାତ୍ ସାନ୍ଧ୍ଯ ଇଵାମ୍ବୁଦେ । ପୂର୍ଣକାମଃ କୁମାରୋ ଽସାଵ୍ ଆପୂର୍ଣେନ୍ଦୁର୍ ଇଵାବଭୌ
ସେ ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସେ ପୁଅ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳିର ମେଘ ହଟିଯିବା ପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଯେମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ସେମିତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।
ଅଧିଗତାଭିମତାନନମଣ୍ଡଲଦ୍ଯୁତିଜଵେନ ଜହାସ ସ ତୁଷ୍ଟିମାନ୍ । ଶଶିନମ୍ ଆପ୍ତକଲାକୁଲମ୍ ଅମ୍ବୁଜଂ ଵିକସିତଂ ଚ ସିତଂ ସ୍ମିତଶୋଭିନା
ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଆନନ୍ଦର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ସେ ତୃପ୍ତିରେ ହସିଲେ। ସେ ହସ ଏମିତି ଶୁଭ୍ର ଦନ୍ତ ଦେଖାଉଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର, ଖିଳିଥିବା ଧଳା ପଦ୍ମ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହସ।
ଅଥ କାନନମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ଚୁମ୍ବିତାମ୍ବୁଦମଣ୍ଡଲମ୍ । ମଧ୍ଯାହ୍ନଖିନ୍ନସୂର୍ଯାଶ୍ଵସେଵିତସ୍କନ୍ଧମଣ୍ଡପମ୍
ତାପରେ, ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ, ମେଘମାଳା ଯେଉଁଠାରେ ଛୁଇଁଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ କ୍ଲାନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଗଛର ତଣ୍ଡ ମଣ୍ଡପ ତଳେ ଛାୟା ନେଉଥିଲେ—
ମିମାନମ୍ ଇଵ ଦିକ୍କୁକ୍ଷୀର୍ ଦୀର୍ଘୈର୍ ଵିଟପବାହୁଭିଃ । ଆଲୋକଯନ୍ତଂ କକୁଭୋ ଵିକାସିକୁସୁମେକ୍ଷଣୈଃ
ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଡାଳ ହାତ ଭଳି ଚାଲାଇ, ଦିଗ୍ବଳୟକୁ ମାପୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଫୁଲ ହେଉଛି ଦୃଷ୍ଟି, ଯାହା ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା।
ଵାତାଵଲୁଲିତାନଲ୍ପଭ୍ରମଦ୍ଭ୍ରମରକୁନ୍ତଲମ୍ । ପ୍ରମାର୍ଜଯନ୍ତମ୍ ଆଶାନାଂ ମୁଖଂ ପଲ୍ଲଵପାଣିଭିଃ
ପବନରେ ଡାଳ ହଲୁଚୁଲି, ଅନେକ ଭୃଙ୍ଗ ଉଡ଼ୁଥିବା ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ, ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ପତ୍ର ହାତରେ ଆକାଶର ମୁହଁ ପୋଛୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
କଚ୍ଛୈର୍ ଉରୁଗୁଲୁଚ୍ଛାଚ୍ଛମଞ୍ଜରୀପୁଞ୍ଜପିଞ୍ଜରୈଃ । ଆସ୍ଯୈର୍ ଇଵ ସତାମ୍ବୂଲୈର୍ ହସନ୍ତମ୍ ଅଲିମାଲିତୈଃ
ଲମ୍ବା ଏବଂ ପିତା ମଞ୍ଜରୀର ଗୁଛ ଯେଉଁଠି ଚୁଲ୍ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା, ଏହି ମୁଁହ ଭଳି ଥିଲା ଯାହା ତାଜା ପାନରେ ଶୋଭିତ, ଭୃଙ୍ଗମାନେ ଘେରି ହସୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।
ଲତାଵିଲାସନୋଲ୍ଲାସିପୁଷ୍ପକେସରଧୂଲିଭିଃ । ଆବଦ୍ଧମଣ୍ଡଲାଭୋଗଂ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁମ୍ ଇଵ ଦୀପ୍ତିଭିଃ
ଲତାର ମନୋହର ଫୁଲରେ ଥିବା କେଶର ଧୂଳିର ଗୋଲାକାର ଚକ୍ର ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଯାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖିଲେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ସଙ୍କଟଂ ଵିଟପାଵଲ୍ଯା କୁଞ୍ଜକୂଜଚ୍ଚକୋରଯା । ଗାଯତ୍କିନ୍ନରଯା ସିଦ୍ଧଵୀଥ୍ଯେଵ ଜଗଦ୍ ଉଚ୍ଚଯା
ଶାଖାମାଳାର ଘନତା, କୁଞ୍ଜରେ ଚକୋର ପକ୍ଷୀମାନେ କୁହୁକୁହୁ କରୁଥିବା ଶବ୍ଦ ଏବଂ କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିବାରେ, ସେଠି ଦେବମାନେ ଚାଲିଥିବା ଦିବ୍ୟମାର୍ଗ ପରି ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଉପରକୁ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲା।
ଲତାପୀଠୋପଵିଷ୍ଟାନାମ୍ ଅଧୋଲମ୍ବୈଃ କଲାପିନାମ୍ । କଲାପୈଶ୍ ଶୋଭିତଂ ଵ୍ଯୋମ ସେନ୍ଦ୍ରଚାପୈର୍ ଇଵାମ୍ବୁଦୈଃ
ଲତାର ଛାୟା ଉପରେ ବସିଥିବା, ତଳକୁ ଝୁଲୁଥିବା ମୟୂରମାନେର ଚକ ବଡ଼ ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁ ଏବଂ ମେଘମାଳା ଆକାଶକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛି।
ମଗ୍ନୋନ୍ମଗ୍ନୈଃ ପ୍ରତିସ୍କନ୍ଧଂ ଚାମରୈର୍ ଭାସିତଂ ସିତୈଃ । ଚକୋରାନୁଗତୈଃ ପୂର୍ଣୈସ୍ ସଂଵତ୍ସରମ୍ ଇଵେନ୍ଦୁଭିଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଢାଳରେ ଧଳା ଚାମରା ଉପରକୁ ଓ ତଳକୁ ହଲାଇ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଚକୋର ପକ୍ଷୀମାନେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରମାନେ ଦେଖିଲେ, ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
କପିଞ୍ଜଲକଲାଲାପୈଃ କଲକୋକିଲକୂଜିତୈଃ । ଜୀଵଜୀଵଵିରାଵୈଶ୍ ଚ ପ୍ରଗାଯନ୍ତମ୍ ଇଵୋର୍ଜିତୈଃ
କପିଞ୍ଜଳ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର କୁହୁକୁହା ଶବ୍ଦ, କୋକିଳମାନଙ୍କର ମଧୁର ଡାକ, ଏବଂ ଜୀବଜୀବ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଗୁଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦରେ ସେଠାରେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ସମସ୍ତେ ମିଶି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି।
କାଦମ୍ବକକଦମ୍ବୈଶ୍ ଚ କୁଲାଯକୃତକେଲିଭିଃ । ସ୍ଵର୍ଗକୋଟରଵିଶ୍ରାନ୍ତୈସ୍ ସିଦ୍ଧୈର୍ ଜଗଦ୍ ଇଵାଵୃତମ୍
କାଦମ୍ବ ପକ୍ଷୀମାନେ ନିଜ ଘୋସାରେ ଖେଳୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟରେ, ଏହା ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେ, ସ୍ୱର୍ଗର ଗୁହାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ସିଦ୍ଧମାନେ ପରିବେଷ୍ଟିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ଏହା ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଘେରି ରଖିଛି।
ପ୍ରଵାଲାରୁଣହସ୍ତାଭିର୍ ଅଲିନେତ୍ରାଭିର୍ ଆଶ୍ରିତମ୍ । ଅପ୍ସରୋଭିର୍ ଇଵ ସ୍ଵର୍ଗଂ ମଞ୍ଜରୀଭିର୍ ଇତସ୍ ତତଃ
ପତ୍ରପୁଷ୍ପର ଲାଲ ଡାଳ ଏବଂ ମଧୁମକ୍ଷିକା ପରି ଖସି ଥିବା ମଞ୍ଜରୀମାନେ ଏଠାଉଠା ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହନ୍ତି।