ଯସ୍ଯାସଦ୍ ଇଦମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆସ୍ଥା ନିଵୃତ୍ତା ସର୍ଵଵସ୍ତୁଷୁ । କ୍ରୋଡୀକରୋତି ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ନାଵିଦ୍ଯା ତମ୍ ଅଵାସ୍ତଵୀ
ଯାହାଙ୍କର 'ଏହା ଅସତ୍ୟ' ବୋଲି ଭାବନା ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ପ୍ରତି ଛାଡ଼ିଯାଇଛି, ସେଠାରେ ଅଜ୍ଞାନ କେବେ ମଧ୍ୟ ଛୁଁଇପାରେ ନାହିଁ; ସେ ଜଣେ ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି।
ଅହଂ ଜଗଚ୍ ଚୈକମ୍ ଇଦଂ ସର୍ଵମ୍ ଏଵେତି ଯସ୍ଯ ଧୀଃ । ଆସ୍ଥାନାସ୍ଥେ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତା ସ ନ ମଜ୍ଜତି
ଯାହାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି 'ମୁଁ ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ, ସବୁଠି ଏକତା' ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି, ସେ ଆସକ୍ତି ଓ ଦ୍ୱେଷ ଦୁହିଁକୁ ଛାଡ଼ି ଥିବାରୁ, ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଭାସିଯିବେ ନାହିଁ।
ଶୁଦ୍ଧଂ ସଦସତୋର୍ ମଧ୍ଯଂ ପଦଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଵଲମ୍ବ୍ଯ ଚ । ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଵିଶ୍ଵଂ ମା ଗୃହାଣ ଵିମୁଞ୍ଚ ମା
ତୁମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ନେଇ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପବିତ୍ର ମଧ୍ୟସ୍ଥ ସ୍ଥିତିକୁ ଆଶ୍ରୟ କର; ବାହ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ତର୍ଗତ ଯେଉଁଠି ଜଗତ ଅଛି, ସେଠି ନ ଧର, ନ ଛାଡ଼।
ଅତ୍ଯନ୍ତଵିତତସ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛସ୍ ସର୍ଵଵାନ୍ ସର୍ଵଵର୍ଜିତଃ । ଵ୍ଯୋମଵତ୍ ତିଷ୍ଠ ନୀରାଗଂ ରାମ କାର୍ଯକରୋ ଽପି ସନ୍
ହେ ରାମ, ତୁମେ ଆକାଶ ପରି ସବୁଠାରୁ ବିସ୍ତୃତ, ସ୍ୱଚ୍ଛ, ସବୁକିଛି ରଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଅଲଗା ଓ ନିର୍ମଳ ରୁହ। କାମ କରୁଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ରୁହ।
ଯସ୍ଯ ନେଚ୍ଛା ନ ଚାନିଚ୍ଛା ଜ୍ଞସ୍ଯ କର୍ମଣି ତିଷ୍ଠତଃ । ନ ତସ୍ଯ ଲିପ୍ଯତେ ପ୍ରଜ୍ଞା ପଦ୍ମପତ୍ତ୍ରମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଭିଃ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ଯାହାଙ୍କର କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ନ ଅନିଚ୍ଛା ଅଛି, କାମ କରୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି କେବେ ମେଳା ହୁଏନି—ଯେପରି ଜଳ ଦଳରେ ଜଳ ଲାଗେନି।
ଦର୍ଶନସ୍ପର୍ଶନାଦୀନି ମା କରୋତୁ କରୋତୁ ଵା । ତଵେନ୍ଦ୍ରିଯଗଣୋ ଗୌଣସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅନିଚ୍ଛୋ ଭଵାତ୍ମଵାନ୍
ତୁମର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିବା, ଛୁଇଁବା ଇତ୍ୟାଦି କରୁନ୍ଥିବା କିମ୍ବା ନ କରୁନ୍ଥିବା, ଏହା ସାଧାରଣ କଥା। ତୁମେ ଇଚ୍ଛା ଛାଡ଼ି ଆତ୍ମାରେ ନିଶ୍ଚିତ ରୁହ।
ମମେଦମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ଭୂତେ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥେ ଭଵନ୍ମନଃ । ମା ନିମଜ୍ଜତ୍ଵ୍ ଅମଗ୍ନଂ ସନ୍ ମା କରୋତୁ କରୋତୁ ଵା
ଅସତ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟକୁ 'ଏହା ମୋର' ବୋଲି ଭାବି, ମନକୁ ସେଥିରେ ଡୁବିବାକୁ ଦିଅନି। ଯେଉଁପରି ଡୁବିନାହିଁ, କାମ କରୁ କିମ୍ବା ନ କରୁ, ତାହା ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଯଦି ତେ ନେନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥଶ୍ରୀସ୍ ସ୍ଵଦତେ ହୃଦି ରାଘଵ । ତଦ୍ ଅସି ଜ୍ଞାତଵିଜ୍ଞାନସ୍ ସମୁତ୍ତୀର୍ଣୋ ଭଵାର୍ଣଵାତ୍
ହେ ରାଘବ, ଯଦି ତୁମ ହୃଦୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗର ଆକର୍ଷଣ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନାହିଁ, ତେବେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଓ ବିବେକରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସଂସାର ରୂପୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛ।
ଅସ୍ଵାଦିତେନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥସ୍ଯ ସତନୋର୍ ଅତନୋର୍ ଅପି । ଅନିଚ୍ଛତୋ ଽପି ସମ୍ପନ୍ନା ମୁକ୍ତିର୍ ଅର୍ଥଵଶାତ୍ ତଵ
ଯେଉଁଠି ଦେହ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ଅନୁଭବ କରିଥାଉ, କିମ୍ବା ନ କରିଥାଉ, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଚାହିଦା ନଥାଏ, ସେଠି ତୁମ ପାଇଁ ପରିସ୍ଥିତି ଅନୁଯାୟୀ ମୁକ୍ତି ଦେଖାଯାଏ।
ଉଚ୍ଚୈଃପଦାଯ ପରଯା ପ୍ରଜ୍ଞଯା ଵାସନାଗଣାତ୍ । ପୁଷ୍ପାଦ୍ ଗନ୍ଧମ୍ ଇଵୋଦାରଂ ଚେତୋ ରାମ ପୃଥକ୍ କୁରୁ
ହେ ରାମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ତୁମ ମନକୁ ଆଗ୍ରହ ଗୁଡ଼ିକୁ ଠାରୁ ଏମିତି ଅଲଗା କର, ଯେପରି ଫୁଲରୁ ସୁଗନ୍ଧ ଅଲଗା କରାଯାଏ।
ସଂସାରାମ୍ବୁନିଧାଵ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଵାସନାମ୍ବୁପରିପ୍ଲୁତେ । ଯେ ପ୍ରଜ୍ଞାନାଵମ୍ ଆରୂଢାସ୍ ତେ ତୀର୍ଣା ବ୍ରୁଡିତାଃ ପରେ
ଏହି ସଂସାର ରୂପୀ ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ, ଯେଉଁଠି ଆଗ୍ରହ ରୂପୀ ପାଣି ଭରିଛି, ସେଠି ଯେମାନେ ବୁଦ୍ଧିର ନୌକାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପାରକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କ୍ଷୁରଧାରାଗ୍ରଶିତଯା ଧିଯା ପରମଧୀରଯା । ପ୍ରଵିଚାର୍ଯାତ୍ମନସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ପଦମ୍ ଆଵିଶ
ଝାଲ ଧାରର କଞ୍ଚିର ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଦୃଢ଼ ମନେ ନିଜ ଆତ୍ମାର ସତ୍ୟତାକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝ, ଏବଂ ତାହା ପରେ ନିଜର ସ୍ୱରୂପରେ ପ୍ରବେଶ କର।
ଯଥା ତତ୍ତ୍ଵଵିଦଃ ପ୍ରାଜ୍ଞା ଜ୍ଞାନବୃଂହିତଚେତସଃ । ଵିହରନ୍ତି ତଥା ରାମ ଵିହର୍ତଵ୍ଯଂ ନ ମୂଢଵତ୍
ଯେମିତି ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଥିବା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜ୍ଞାନରେ ବିସ୍ତୃତ ମନ ନେଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ରାମ, ସେହିଭଳି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ କଟାଅ; ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଭଳି ନୁହେଁ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ମହାତ୍ମାନୋ ନିତ୍ଯତୃପ୍ତା ମହାଶଯାଃ । ଆଚାରୈର୍ ଅନୁଗନ୍ତଵ୍ଯା ନ ଭୋଗକୃପଣାଶ୍ ଶଠାଃ
ଯେଉଁ ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ ଜୀବନ କାଳରେ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଉଦାର ହୃଦୟ; ତାଙ୍କର ଆଚରଣକୁ ଅନୁସରିବା ଉଚିତ, ଭୋଗରେ ଲାଗିଥିବା ଏବଂ ଚତୁର ଲୋକଙ୍କୁ ନୁହେଁ।
ନ ତ୍ଯଜନ୍ତି ନ ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ଵ୍ଯଵହାରଂ ଜଗଦ୍ଗତମ୍ । ସର୍ଵମ୍ ଏଵାନୁଵର୍ତନ୍ତେ ପରାଵରଵିଦୋ ଜନାଃ
ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନତମକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସଂସାରୀ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ଚାହାନ୍ତି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତ କଥାରେ ସେମାନେ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ଚାଲନ୍ତି।
ପ୍ରଭାଵସ୍ଯାଭିମାନସ୍ଯ ଗୁଣାନାଂ ଯଶସଶ୍ ଶ୍ରିଯଃ । ନ କ୍ଵଚିତ୍ କୃପଣା ଲୋକେ ମହାନ୍ତସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶିନଃ
ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ମନିଷ୍ୟ ଏବଂ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ବି ଶକ୍ତି, ଅହଂକାର, ଗୁଣ, ଖ୍ୟାତି କିମ୍ବା ଧନ-ଦୌଲତ ନେଇ କୃପଣ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ସୁଶୂନ୍ଯେ ଽପି ନ ଖିଦ୍ଯନ୍ତେ ଦେଵୋଦ୍ଯାନେ ନସଙ୍ଗିନଃ । ନିଯତିଂ ଚ ନ ମୁଞ୍ଚନ୍ତି ମହାନ୍ତୋ ଭାସ୍କରା ଇଵ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂନ୍ୟତାରେ ବି ସେମାନେ ଚିନ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ବାଗିଚାରେ ବି ଆସକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ବଡ଼ ମନିଷ୍ୟମାନେ ସ୍ୱଭାବକୁ କେବେ ବି ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି।
ଵିଗତେଚ୍ଛା ଯଥାପ୍ରାପ୍ତଵ୍ଯଵହାରାନୁଵର୍ତିନଃ । ଵିଚରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅସମୁନ୍ନଦ୍ଧାସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥା ଦେହରଥସ୍ଥିତାଃ
ଇଚ୍ଛା ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ଯେଉଁ କାମ କରିବାକୁ ଆସେ, ସେଠିକି ଚାଲନ୍ତି; ସେମାନେ ଅଚଞ୍ଚଳ ଓ ନିଜ ମନରେ ଥିବା, ଦେହର ରଥରେ ବସି ସ୍ଥିର ଅଛନ୍ତି।
ତ୍ଵମ୍ ଅପି ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ରାମ ଵିଵେକମ୍ ଇମମ୍ ଆଗତମ୍ । ପ୍ରଜ୍ଞାବଲେନ ଚାନେନ ଜାନେ ସ୍ଵସ୍ଥୋ ଽସି ସୁନ୍ଦର
ତୁମେ ବି, ରାମ, ଏହି ବିବେକକୁ ପାଇଛ; ଏହି ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମେ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ଅଛ।
ସ୍ପଷ୍ଟାଂ ଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ନିର୍ମାନୋ ଗତମତ୍ସରଃ । ଵିହରାସ୍ମିନ୍ ଭୁଵଃ ପୀଠେ ପରାଂ ସିଦ୍ଧିମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଧରି, ଅହଂକାର ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ି, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଶାନ୍ତିରେ ବସ; ଏଭଳି କଲେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିପାରିବୁ।
ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ ସର୍ଵେହିତତ୍ଯାଗୀ ଦୂରାଲୋକିତଵାଞ୍ଛନଃ । ପରାଂ ଶୀତଲତାମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଆଦାଯ ଵିହରାନଘ
ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅଟୁଟ ରୁହ, ସମସ୍ତ ନିଜସ୍ୱ ଲାଭ ଚେଷ୍ଟାକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ଆଶାକୁ ଦୂରେ ରଖ; ମନରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶାନ୍ତି ଧରି, ଏଠାରେ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ବସ।
ଇତ୍ଥଂ ଗିରା ଵିମଲଯା ଵିମଲାଶଯସ୍ଯ ରାମୋ ମୁନେସ୍ ସ ପରିମୃଷ୍ଟ ଇଵାବଭାସେ । ଜ୍ଞାନାମୃତେନ ମଧୁରେଣ ଵିରାଜତାନ୍ତଃ ପୂର୍ଣଶ୍ ଶଶାଙ୍କ ଇଵ ଶୀତଲତାଂ ଜଗାମ
ଏଭଳି ନିର୍ମଳ ମନ ଥିବା ମୁନି ନିର୍ମଳ କଥା କହିଲେ, ରାମ ମନେ ହେଲେ ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି; ଜ୍ଞାନର ମଧୁର ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ଜଣେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଶୀତଳତାକୁ ଲାଭ କଲେ।
ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞ ଵେଦଵେଦାନ୍ତପାରଗ । ଆଶ୍ଵସ୍ତ ଇଵ ତିଷ୍ଠାମି ଶୁଦ୍ଧାଭିର୍ ଭଵଦୁକ୍ତିଭିଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ବେଦ ଓ ବେଦାନ୍ତର ଗଭୀର ଅର୍ଥ ବୁଝିଥିବା, ଆପଣଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇ ବସିଛି।
ଉଦାରାଣି ଵିରକ୍ତାନି ପେଶଲାନ୍ଯ୍ ଉଚିତାନି ଚ । ଶ୍ରୋତୁଂ ତୃପ୍ତିଂ ନ ଗଚ୍ଛାମି ଵଚାଂସି ଵଦତସ୍ ତଵ
ତୁମର କଥାଗୁଡ଼ିକ ଉଦାର, ଅଲଗା ଭାବରେ ଅଟୁଟ, ମୃଦୁ ଏବଂ ଯଥାଯଥିକ। ମୁଁ ତୁମେ କହୁଥିବା କଥା ଶୁଣି ଆପେଖ୍ୟା ହେଉନି।
ଜାତ୍ଯା ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକ୍ଯାଃ କଥନାଵସରାନ୍ତରେ । ଉତ୍ପତ୍ତିର୍ ଭଵତା ପ୍ରୋକ୍ତା ଭଗଵନ୍ ପଦ୍ମଜନ୍ମନଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଆପଣଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟରେ କମଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ସ୍ୱଭାବ ରାଜସ ଓ ସାତ୍ତ୍ୱିକ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି।
ଅତ୍ରାଯଂ ମମ ସନ୍ଦେହୋ ମହାତ୍ମନ୍ ହୃଦି ଵର୍ତତେ । ସର୍ଵସଂଶଯଵିଚ୍ଛେଦକାରିନ୍ନ୍ ଆଶୁ ତଦ୍ ଉଚ୍ଯତାମ୍
ଏଠାରେ, ମୋ ହୃଦୟରେ ଏକ ସନ୍ଦେହ ରହିଛି, ହେ ମହାତ୍ମା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ କାଟିଦିଅନ୍ତି, ଦୟାକରି ଏହାକୁ ଶୀଘ୍ର କହନ୍ତୁ।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଅବ୍ଜାତ୍ କ୍ଵଚିଦ୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନଃ କ୍ଵଚିଦ୍ ଅଣ୍ଡାତ୍ କ୍ଵଚିଜ୍ ଜଲାତ୍ । ଚିତ୍ରୋତ୍ପତ୍ତିଃ କଥଂ ପ୍ରୋକ୍ତା ଶାସ୍ତ୍ରେ କମଲଜନ୍ମନଃ
କେଉଁଠି କହାଯାଏ କମଳରୁ ଜନ୍ମ ହୋଇଛି, କେଉଁଠି ଆକାଶରୁ, କେଉଁଠି ଡିମ୍ବରୁ, କେଉଁଠି ଜଳରୁ; ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କମଳଜନ୍ମାଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି କିପରି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ?
ବହୂନି ବ୍ରହ୍ମଲକ୍ଷ୍ଯାଣି ଶଙ୍କରେନ୍ଦ୍ରଶତାନି ଚ । ନାରାଯଣସହସ୍ରାଣି ସମତୀତାନି ରାଘଵ
ହେ ରାଘବ, ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଯୁଗ, ଶତଶ ଶିବଙ୍କ ଏବଂ ସହସ୍ର ସହସ୍ର ନାରାୟଣଙ୍କ ଦିନ ଏ ପୂର୍ବରୁ ଅତିତ ହୋଇଯାଇଛି।
ଅଦ୍ଯାନ୍ଯେଷୁ ଵିଚିତ୍ରେଷୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେଷୁ ଚ ଭୂରିଷୁ । ନାନାଚାରଵିହାରାଣି ଵିହରନ୍ତି ସହସ୍ରଶଃ
ଆଜି ମଧ୍ୟ, ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ବିବିଧ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ, ହଜାର ହଜାର ପ୍ରାଣୀ ନାନା ପ୍ରକାର ଆଚରଣ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛନ୍ତି।
ତୁଲ୍ଯକାଲମ୍ ଅନନ୍ତେଷୁ କାଲାନ୍ତରଭଵେଷୁ ଚ । ଜଗତ୍ସୁ ପ୍ରୋଦ୍ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ବହୂନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାନି ଭୂରିଶଃ
ଏହି ସମୟରେ ଏବଂ ଅନନ୍ତ କାଳର ଆଗାମୀ ଜଗତମାନେ ମଧ୍ୟ, ଅନେକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଶ୍ୱ ଅପାର ସଂଖ୍ୟାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ।