ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରସ୍ଯାର୍ଧେ ଭୂଷିତେ ଦୂଷିତେ ଽଥ ଵା । ଅଵିଦ୍ଯାଂଶେ ସୁତାଦୌ ଵା କଃ କ୍ରମସ୍ ସୁଖଦୁଃଖଯୋଃ
ଗନ୍ଧର୍ବନଗର ଅର୍ଦ୍ଧ ଶୋଭିତ କିମ୍ବା ଦୂଷିତ ହେଉ, କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନର ଅଂଶ ଶିଶୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ପଡ଼ୁ, ଏହି ସବୁରେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର କେଉଁ ଅନୁକ୍ରମ ଅଛି?
ପ୍ରାପ୍ତେ ଧନେ ଽଥ ଦାରାଦୌ ହର୍ଷସ୍ଯାଵସରୋ ହି କଃ । ଵୃଦ୍ଧାଯାଂ ମୃଗତୃଷ୍ଣାଯାଂ କିମ୍ ଆନନ୍ଦୋ ଜଲାର୍ଥିନଃ
ଧନ କିମ୍ବା ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ମିଳିଲେ କଣ ସତ୍ୟରେ ଖୁସି ମିଳେ? ଏକ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିବା ମୃଗମରୀଚିକାରେ, ପିଆସି ଲୋକ କେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ ମାନେ?
ଧନଦାରେଷୁ ଵୃଦ୍ଧେଷୁ ଦୁଃଖଂ ଯୁକ୍ତଂ ନ ତୁଷ୍ଟତା । ଵୃଦ୍ଧାଯାଂ ମୋହମାଯାଯାଂ କସ୍ ସମାଶ୍ଵାସଵାନ୍ ଇହ
ଧନ ଓ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ବଢ଼ିଲେ ଦୁଃଖ ହେଉଛି ସଠିକ୍, ସନ୍ତୋଷ ନୁହେଁ। ମୋହ ଓ ମାୟା ବଢ଼ିଲେ, ଏଠାରେ କିଏ ଆଶ୍ୱାସ ପାଏ?
ଯୈର୍ ଏଵ ଜାଯତେ ରାଗୋ ମୂର୍ଖସ୍ଯାଧିକତାଂ ଗତୈଃ । ତୈର୍ ଏଵ ଭୋଗୈଃ ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ଯ ଵିରାଗ ଉପଜାଯତେ
ଯେଉଁ ଉପଭୋଗ ଅବିବେକୀଙ୍କରେ ଆସକ୍ତି ବଢ଼ାଏ, ସେଇ ଉପଭୋଗ ଅତିକ୍ରମ କଲେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କରେ ବିରାଗ ଜନ୍ମାଏ।
ଅପାରଦର୍ଶିନୋ ମୂଢା ଭୋଗୈର୍ ଆଯାନ୍ତି ତୁଷ୍ଟତାମ୍ । ପାରାଵଲୋକିନସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏତୈର୍ ଵିରାଗଂ ଯାନ୍ତି ସାଧଵଃ
ଅନ୍ୟ ପାର ଦେଖିପାରୁନଥିବା ମୂଢ଼ମନ୍ୟେ ଉପଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୋଷ ମାନନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ସଜ୍ଜନ ଦୂର ପାର ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଉପଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ବିରାଗ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଅତୋ ରାଘଵ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ଵ୍ଯଵହାରେଷୁ ସଂସୃତେଃ । ନଷ୍ଟଂ ନଷ୍ଟମ୍ ଉପେକ୍ଷସ୍ଵ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଉପାହର
ଏହିପରି, ରାଘବ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଛ, ସେଠି ସାଧାରଣ ଜୀବନରେ ଯାହା ହାରାଇଯାଇଛି, ତାହାକୁ ହାରାଇଯାଇଛି ବୋଲି ଭାବି ଛାଡିଦିଅ, ଯାହା ମିଳିଛି, ତାହାକୁ ସ୍ୱୀକାର କର।
ଅନାଗତାନାଂ ଭୋଗାନାମ୍ ଅଵାଞ୍ଛନମ୍ ଅକୃତ୍ରିମମ୍ । ଆଗତାନାଂ ଚ ସମ୍ଭୋଗ ଇତି ପଣ୍ଡିତଲକ୍ଷଣମ୍
ଯେଉଁ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଆସନ୍ତା ଭୋଗବିଲାସ ପ୍ରତି ସ୍ୱାଭାବିକ ଅଲୋଭ ରହନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହା ମିଳିଛି, ତାହାକୁ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପଣ୍ଡିତ ଭାବିଯାନ୍ତି।
ସଂସାରସମ୍ଭ୍ରମେ ହ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିଂଶ୍ ଛନ୍ନାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଆତତାଯିନି । ତଥା ଵିହର ସମ୍ବୁଦ୍ଧୋ ଯଥା ନାଯାସି ମୂଢତାମ୍
ଏହି ସଂସାରର ଅସ୍ଥିରତା ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠି ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଲୁଚିଯାଇଛି ଏବଂ ବିପକ୍ଷରେ ଅଛି, ସଚେତନ ହୋଇ ଏଭଳି ଜୀବନ ଯାପନ କର, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ମୂଢ଼ତାକୁ ଆସିବ ନାହିଁ।
ସଂସାରାଡମ୍ବରସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରପଞ୍ଚରଚିତେ କ୍ରମେ । ସମ୍ଯକ୍ ସମଂ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଯେ ହତାସ୍ ତେ କୁବୁଦ୍ଧଯଃ
ଏହି ସଂସାରର ଢ଼ଙ୍ଗ ଏବଂ ମାୟାର ରଚନା ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ହରାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସଠିକ୍ ଭାବେ କିମ୍ବା ସମଭାବରେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଭ୍ରାନ୍ତିମୟ ମନ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଯଯା କଯାଚିଦ୍ ଯୁକ୍ତ୍ଯେହ ଯସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯଗତାରତିଃ । ପରିମଜ୍ଜତି ତସ୍ଯାଚ୍ଛା ନ କ୍ଵଚିନ୍ ନିର୍ମଲା ମତିଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରକାରରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିର ମନ ଦୃଶ୍ୟ ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକୁ ଆସକ୍ତ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ସେମାନେ ଦ୍ୱାରା ମନକୁ ପରିଶୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ମନ କେବେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ନିର୍ମଳ ହୁଏନାହିଁ।
ଯସ୍ଯାସଦ୍ ଇଦମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆସ୍ଥା ନିଵୃତ୍ତା ସର୍ଵଵସ୍ତୁଷୁ । କ୍ରୋଡୀକରୋତି ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ନାଵିଦ୍ଯା ତମ୍ ଅଵାସ୍ତଵୀ
ଯାହାଙ୍କର 'ଏହା ଅସତ୍ୟ' ବୋଲି ଭାବନା ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ପ୍ରତି ଛାଡ଼ିଯାଇଛି, ସେଠାରେ ଅଜ୍ଞାନ କେବେ ମଧ୍ୟ ଛୁଁଇପାରେ ନାହିଁ; ସେ ଜଣେ ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି।
ଅହଂ ଜଗଚ୍ ଚୈକମ୍ ଇଦଂ ସର୍ଵମ୍ ଏଵେତି ଯସ୍ଯ ଧୀଃ । ଆସ୍ଥାନାସ୍ଥେ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତା ସ ନ ମଜ୍ଜତି
ଯାହାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି 'ମୁଁ ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ, ସବୁଠି ଏକତା' ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି, ସେ ଆସକ୍ତି ଓ ଦ୍ୱେଷ ଦୁହିଁକୁ ଛାଡ଼ି ଥିବାରୁ, ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଭାସିଯିବେ ନାହିଁ।
ଶୁଦ୍ଧଂ ସଦସତୋର୍ ମଧ୍ଯଂ ପଦଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଵଲମ୍ବ୍ଯ ଚ । ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଵିଶ୍ଵଂ ମା ଗୃହାଣ ଵିମୁଞ୍ଚ ମା
ତୁମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ନେଇ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପବିତ୍ର ମଧ୍ୟସ୍ଥ ସ୍ଥିତିକୁ ଆଶ୍ରୟ କର; ବାହ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ତର୍ଗତ ଯେଉଁଠି ଜଗତ ଅଛି, ସେଠି ନ ଧର, ନ ଛାଡ଼।
ଅତ୍ଯନ୍ତଵିତତସ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛସ୍ ସର୍ଵଵାନ୍ ସର୍ଵଵର୍ଜିତଃ । ଵ୍ଯୋମଵତ୍ ତିଷ୍ଠ ନୀରାଗଂ ରାମ କାର୍ଯକରୋ ଽପି ସନ୍
ହେ ରାମ, ତୁମେ ଆକାଶ ପରି ସବୁଠାରୁ ବିସ୍ତୃତ, ସ୍ୱଚ୍ଛ, ସବୁକିଛି ରଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଅଲଗା ଓ ନିର୍ମଳ ରୁହ। କାମ କରୁଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ରୁହ।
ଯସ୍ଯ ନେଚ୍ଛା ନ ଚାନିଚ୍ଛା ଜ୍ଞସ୍ଯ କର୍ମଣି ତିଷ୍ଠତଃ । ନ ତସ୍ଯ ଲିପ୍ଯତେ ପ୍ରଜ୍ଞା ପଦ୍ମପତ୍ତ୍ରମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଭିଃ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ଯାହାଙ୍କର କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ନ ଅନିଚ୍ଛା ଅଛି, କାମ କରୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି କେବେ ମେଳା ହୁଏନି—ଯେପରି ଜଳ ଦଳରେ ଜଳ ଲାଗେନି।
ଦର୍ଶନସ୍ପର୍ଶନାଦୀନି ମା କରୋତୁ କରୋତୁ ଵା । ତଵେନ୍ଦ୍ରିଯଗଣୋ ଗୌଣସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅନିଚ୍ଛୋ ଭଵାତ୍ମଵାନ୍
ତୁମର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିବା, ଛୁଇଁବା ଇତ୍ୟାଦି କରୁନ୍ଥିବା କିମ୍ବା ନ କରୁନ୍ଥିବା, ଏହା ସାଧାରଣ କଥା। ତୁମେ ଇଚ୍ଛା ଛାଡ଼ି ଆତ୍ମାରେ ନିଶ୍ଚିତ ରୁହ।
ମମେଦମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ଭୂତେ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥେ ଭଵନ୍ମନଃ । ମା ନିମଜ୍ଜତ୍ଵ୍ ଅମଗ୍ନଂ ସନ୍ ମା କରୋତୁ କରୋତୁ ଵା
ଅସତ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟକୁ 'ଏହା ମୋର' ବୋଲି ଭାବି, ମନକୁ ସେଥିରେ ଡୁବିବାକୁ ଦିଅନି। ଯେଉଁପରି ଡୁବିନାହିଁ, କାମ କରୁ କିମ୍ବା ନ କରୁ, ତାହା ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଯଦି ତେ ନେନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥଶ୍ରୀସ୍ ସ୍ଵଦତେ ହୃଦି ରାଘଵ । ତଦ୍ ଅସି ଜ୍ଞାତଵିଜ୍ଞାନସ୍ ସମୁତ୍ତୀର୍ଣୋ ଭଵାର୍ଣଵାତ୍
ହେ ରାଘବ, ଯଦି ତୁମ ହୃଦୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗର ଆକର୍ଷଣ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନାହିଁ, ତେବେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଓ ବିବେକରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସଂସାର ରୂପୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛ।
ଅସ୍ଵାଦିତେନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥସ୍ଯ ସତନୋର୍ ଅତନୋର୍ ଅପି । ଅନିଚ୍ଛତୋ ଽପି ସମ୍ପନ୍ନା ମୁକ୍ତିର୍ ଅର୍ଥଵଶାତ୍ ତଵ
ଯେଉଁଠି ଦେହ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ଅନୁଭବ କରିଥାଉ, କିମ୍ବା ନ କରିଥାଉ, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଚାହିଦା ନଥାଏ, ସେଠି ତୁମ ପାଇଁ ପରିସ୍ଥିତି ଅନୁଯାୟୀ ମୁକ୍ତି ଦେଖାଯାଏ।
ଉଚ୍ଚୈଃପଦାଯ ପରଯା ପ୍ରଜ୍ଞଯା ଵାସନାଗଣାତ୍ । ପୁଷ୍ପାଦ୍ ଗନ୍ଧମ୍ ଇଵୋଦାରଂ ଚେତୋ ରାମ ପୃଥକ୍ କୁରୁ
ହେ ରାମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ତୁମ ମନକୁ ଆଗ୍ରହ ଗୁଡ଼ିକୁ ଠାରୁ ଏମିତି ଅଲଗା କର, ଯେପରି ଫୁଲରୁ ସୁଗନ୍ଧ ଅଲଗା କରାଯାଏ।
ସଂସାରାମ୍ବୁନିଧାଵ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଵାସନାମ୍ବୁପରିପ୍ଲୁତେ । ଯେ ପ୍ରଜ୍ଞାନାଵମ୍ ଆରୂଢାସ୍ ତେ ତୀର୍ଣା ବ୍ରୁଡିତାଃ ପରେ
ଏହି ସଂସାର ରୂପୀ ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ, ଯେଉଁଠି ଆଗ୍ରହ ରୂପୀ ପାଣି ଭରିଛି, ସେଠି ଯେମାନେ ବୁଦ୍ଧିର ନୌକାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପାରକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କ୍ଷୁରଧାରାଗ୍ରଶିତଯା ଧିଯା ପରମଧୀରଯା । ପ୍ରଵିଚାର୍ଯାତ୍ମନସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ପଦମ୍ ଆଵିଶ
ଝାଲ ଧାରର କଞ୍ଚିର ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଦୃଢ଼ ମନେ ନିଜ ଆତ୍ମାର ସତ୍ୟତାକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝ, ଏବଂ ତାହା ପରେ ନିଜର ସ୍ୱରୂପରେ ପ୍ରବେଶ କର।
ଯଥା ତତ୍ତ୍ଵଵିଦଃ ପ୍ରାଜ୍ଞା ଜ୍ଞାନବୃଂହିତଚେତସଃ । ଵିହରନ୍ତି ତଥା ରାମ ଵିହର୍ତଵ୍ଯଂ ନ ମୂଢଵତ୍
ଯେମିତି ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଥିବା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜ୍ଞାନରେ ବିସ୍ତୃତ ମନ ନେଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ରାମ, ସେହିଭଳି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ କଟାଅ; ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଭଳି ନୁହେଁ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ମହାତ୍ମାନୋ ନିତ୍ଯତୃପ୍ତା ମହାଶଯାଃ । ଆଚାରୈର୍ ଅନୁଗନ୍ତଵ୍ଯା ନ ଭୋଗକୃପଣାଶ୍ ଶଠାଃ
ଯେଉଁ ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ ଜୀବନ କାଳରେ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଉଦାର ହୃଦୟ; ତାଙ୍କର ଆଚରଣକୁ ଅନୁସରିବା ଉଚିତ, ଭୋଗରେ ଲାଗିଥିବା ଏବଂ ଚତୁର ଲୋକଙ୍କୁ ନୁହେଁ।
ନ ତ୍ଯଜନ୍ତି ନ ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ଵ୍ଯଵହାରଂ ଜଗଦ୍ଗତମ୍ । ସର୍ଵମ୍ ଏଵାନୁଵର୍ତନ୍ତେ ପରାଵରଵିଦୋ ଜନାଃ
ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନତମକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସଂସାରୀ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ଚାହାନ୍ତି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତ କଥାରେ ସେମାନେ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ଚାଲନ୍ତି।
ପ୍ରଭାଵସ୍ଯାଭିମାନସ୍ଯ ଗୁଣାନାଂ ଯଶସଶ୍ ଶ୍ରିଯଃ । ନ କ୍ଵଚିତ୍ କୃପଣା ଲୋକେ ମହାନ୍ତସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶିନଃ
ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ମନିଷ୍ୟ ଏବଂ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ବି ଶକ୍ତି, ଅହଂକାର, ଗୁଣ, ଖ୍ୟାତି କିମ୍ବା ଧନ-ଦୌଲତ ନେଇ କୃପଣ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ସୁଶୂନ୍ଯେ ଽପି ନ ଖିଦ୍ଯନ୍ତେ ଦେଵୋଦ୍ଯାନେ ନସଙ୍ଗିନଃ । ନିଯତିଂ ଚ ନ ମୁଞ୍ଚନ୍ତି ମହାନ୍ତୋ ଭାସ୍କରା ଇଵ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂନ୍ୟତାରେ ବି ସେମାନେ ଚିନ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ବାଗିଚାରେ ବି ଆସକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ବଡ଼ ମନିଷ୍ୟମାନେ ସ୍ୱଭାବକୁ କେବେ ବି ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି।
ଵିଗତେଚ୍ଛା ଯଥାପ୍ରାପ୍ତଵ୍ଯଵହାରାନୁଵର୍ତିନଃ । ଵିଚରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅସମୁନ୍ନଦ୍ଧାସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥା ଦେହରଥସ୍ଥିତାଃ
ଇଚ୍ଛା ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ଯେଉଁ କାମ କରିବାକୁ ଆସେ, ସେଠିକି ଚାଲନ୍ତି; ସେମାନେ ଅଚଞ୍ଚଳ ଓ ନିଜ ମନରେ ଥିବା, ଦେହର ରଥରେ ବସି ସ୍ଥିର ଅଛନ୍ତି।
ତ୍ଵମ୍ ଅପି ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ରାମ ଵିଵେକମ୍ ଇମମ୍ ଆଗତମ୍ । ପ୍ରଜ୍ଞାବଲେନ ଚାନେନ ଜାନେ ସ୍ଵସ୍ଥୋ ଽସି ସୁନ୍ଦର
ତୁମେ ବି, ରାମ, ଏହି ବିବେକକୁ ପାଇଛ; ଏହି ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମେ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ଅଛ।
ସ୍ପଷ୍ଟାଂ ଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ନିର୍ମାନୋ ଗତମତ୍ସରଃ । ଵିହରାସ୍ମିନ୍ ଭୁଵଃ ପୀଠେ ପରାଂ ସିଦ୍ଧିମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଧରି, ଅହଂକାର ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ି, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଶାନ୍ତିରେ ବସ; ଏଭଳି କଲେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିପାରିବୁ।