ସର୍ଵତ୍ର ସତ୍ଯଭୂତେ ଽସ୍ମିନ୍ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ଵମଯେ ଽପି ଚ । କିଂ ସ୍ଯାତ୍ ତ୍ରିଭୁଵନେ ହେଯଂ ପ୍ରାଜ୍ଞାଃ ପରିହରନ୍ତୁ ଯତ୍
ଏହି ସଂସାରଟି ଯଦି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସତ୍ୟ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବା ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ତେବେ ତିନି ଲୋକରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କଣକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍?
ଅସତ୍ ସଦ୍ ଵା ଜଗଜ୍ ଜ୍ଞସ୍ଯ ତେନାସୌ ସୁଖଦୁଃଖଯୋଃ । ଅଗମ୍ଯ ଏଵ ମୂର୍ଖସ୍ ତୁ ତୃତୀଯାଂଶେନ ଦୁଃଖିତଃ
ଏହି ସଂସାର ଅସତ୍ୟ କିମ୍ବା ସତ୍ୟ ଯେଉଁହେଉ, ଜ୍ଞାନୀ ପାଇଁ ଏହା ସୁଖ ଦୁଃଖ ଉପରେ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ମୂର୍ଖ ଲୋକେ ଅଧୂରା ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଆଦାଵ୍ ଅନ୍ତେ ଽପି ଯନ୍ ନାସ୍ତି ଵର୍ତମାନେ ଽପି ସନ୍ ନ ତତ୍ । ଯୋ ଽଭିଵାଞ୍ଛତ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ ରାମ ତସ୍ଯାସତ୍ତୈଵ ଶିଷ୍ଯତେ
ଯେଉଁଥିଲା ଆରମ୍ଭରେ ନଥିଲା, ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ନଥିବା, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନରେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ନଥିବା, ଏମିତି ଅସତ୍ୟକୁ ଯିଏ ଆଶା କରେ, ହେ ରାମ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ଅସତ୍ତା ରହିଯାଏ।
ଆଦାଵ୍ ଅନ୍ତେ ଚ ଯତ୍ ସତ୍ଯଂ ଵର୍ତମାନେ ସଦ୍ ଏଵ ତତ୍ । ଯସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ସଦ୍ ଏଵ ସ୍ଯାତ୍ ତସ୍ଯ ସତ୍ତୈଵ ଶିଷ୍ଯତେ
ଆରମ୍ଭରେ ଓ ଶେଷରେ ଯାହା ସତ୍ୟ, ବର୍ତ୍ତମାନରେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ଏକେବାରେ ଥିବା, ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁ କିଛି ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେଠାରେ କେବଳ ଅସଲି ଅସ୍ତିତ୍ୱଟିଏ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ଅସତ୍ଯଭୂତଂ ତୋଯାନ୍ତଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରଵ୍ଯୋମଲତାଦିକମ୍ । ବାଲା ଏଵାଭିଵାଞ୍ଛନ୍ତି ମନୋମୋହାଯ ନୋତ୍ତମାଃ
ପାଣିରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ଚନ୍ଦ୍ରମା କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ଫୁଲ ଭଳି ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷକୁ କେବଳ ଶିଶୁମାନେ ଆଶା କରନ୍ତି; ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏମିତି ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ଇଚ୍ଛାମାନେ ମନକୁ ମାତ୍ର ଭ୍ରମିତ କରେ।
ବାଲୋ ହି ଵିତତାକାରୈର୍ ଵସ୍ତୁରିକ୍ତୈଃ ପ୍ରଯୋଜନୈଃ । ସନ୍ତୋଷମ୍ ଏତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତାଯ ଦୁଃଖାଯ ନ ସୁଖାଯ ତୁ
ଶିଶୁମାନେ ନାନା ଆକୃତି ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ଜିନିଷରୁ ଯେତେବେଳେ ସନ୍ତୋଷ ଖୋଜନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି, ସୁଖ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ତସ୍ମାନ୍ ମା ଭଵ ବାଲସ୍ ତ୍ଵଂ ରାମ ରାଜୀଵଲୋଚନ । ଅନିତ୍ଯତାମ୍ ଇହାଲୋକ୍ଯ ନିତ୍ଯମ୍ ଆଶ୍ରଯ ସୁସ୍ଥିରମ୍
ତେଣୁ ରାମ, କମଳନୟନ, ତୁମେ ଶିଶୁ ଭାବରେ ରୁହନି; ଏଠାରେ ଅସ୍ଥାୟୀତ୍ୱକୁ ଦେଖି, ସଦା ଦୃଢ଼ ଓ ଅଟୁଟ ଜିନିଷକୁ ଆଶ୍ରୟ କର।
ଅସଦ୍ ଇଦମ୍ ଅଖିଲଂ ମଯା ସମେତଂ ତ୍ଵ୍ ଇତି ଵିଗଣଯ୍ଯ ଵିଷାଦିତାସ୍ତୁ ମା ତେ । ସଦ୍ ଇହ ହି ସକଲଂ ମଯା ସମେତଂ ତ୍ଵ୍ ଇତି ଚ ଵିଲୋକ୍ଯ ଵିଷାଦିତାସ୍ତୁ ମା ତେ
ତୁମେ ଏହିପରି ଭାବିବାକୁ ଦିଅନି—‘ଏ ସବୁ ଅସତ୍ୟ ଓ ମୁଁ ଏହା ସହିତ ଏକତା ହୋଇଛି’ ବୋଲି ଦୁଃଖିତ ହେବାକୁ ଦିଅନି। ଏହିପରି ମଧ୍ୟ ଭାବିବାକୁ ଦିଅନି—‘ଏ ସବୁ ସତ୍ୟ ଓ ମୁଁ ଏହା ସହିତ ଏକତା ହୋଇଛି’ ବୋଲି ଦୁଃଖିତ ହେବାକୁ ଦିଅନି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵତ୍ଯ୍ ଅଥ ମୁନୌ ଦିଵସୋ ଜଗାମ ସାଯନ୍ତନାଯ ଵିଧଯେ ଽସ୍ତମ୍ ଇନୋ ଜଗାମ । ସ୍ନାତୁଂ ସଭା କୃତନମସ୍କରଣା ଜଗାମ ଶ୍ଯାମାକ୍ଷଯେ ରଵିକରୈଶ୍ ଚ ସହାଜଗାମ
ଏପରି କହିବା ପରେ ମୁନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦିନ ଧୀରେ ଧୀରେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳକୁ ଯାଇ ରାତି ପାଇଁ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା। ସେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ, ସଭାରେ ନମସ୍କାର କରିବାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହିତ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ।
ନଷ୍ଟେ ଧନେ ଽଥ ଦାରାଦୌ ଶୋକସ୍ଯାଵସରୋ ଽତ୍ର କଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲେ କ୍ଷଣାଦ୍ ଦୃଷ୍ଟେ ନଷ୍ଟେ କା ପରିଦେଵନା
ଧନ ବା ସ୍ତ୍ରୀ ହରାଇଗଲେ କଣ ଦୁଃଖ କରିବାର ଅବସର ଅଛି? ଏକ ମାୟା ଦେଖି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ତାହା ପାଇଁ କଣ ଶୋକ କରିବାକୁ ହେବ?
ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରସ୍ଯାର୍ଧେ ଭୂଷିତେ ଦୂଷିତେ ଽଥ ଵା । ଅଵିଦ୍ଯାଂଶେ ସୁତାଦୌ ଵା କଃ କ୍ରମସ୍ ସୁଖଦୁଃଖଯୋଃ
ଗନ୍ଧର୍ବନଗର ଅର୍ଦ୍ଧ ଶୋଭିତ କିମ୍ବା ଦୂଷିତ ହେଉ, କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନର ଅଂଶ ଶିଶୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ପଡ଼ୁ, ଏହି ସବୁରେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର କେଉଁ ଅନୁକ୍ରମ ଅଛି?
ପ୍ରାପ୍ତେ ଧନେ ଽଥ ଦାରାଦୌ ହର୍ଷସ୍ଯାଵସରୋ ହି କଃ । ଵୃଦ୍ଧାଯାଂ ମୃଗତୃଷ୍ଣାଯାଂ କିମ୍ ଆନନ୍ଦୋ ଜଲାର୍ଥିନଃ
ଧନ କିମ୍ବା ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ମିଳିଲେ କଣ ସତ୍ୟରେ ଖୁସି ମିଳେ? ଏକ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିବା ମୃଗମରୀଚିକାରେ, ପିଆସି ଲୋକ କେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ ମାନେ?
ଧନଦାରେଷୁ ଵୃଦ୍ଧେଷୁ ଦୁଃଖଂ ଯୁକ୍ତଂ ନ ତୁଷ୍ଟତା । ଵୃଦ୍ଧାଯାଂ ମୋହମାଯାଯାଂ କସ୍ ସମାଶ୍ଵାସଵାନ୍ ଇହ
ଧନ ଓ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ବଢ଼ିଲେ ଦୁଃଖ ହେଉଛି ସଠିକ୍, ସନ୍ତୋଷ ନୁହେଁ। ମୋହ ଓ ମାୟା ବଢ଼ିଲେ, ଏଠାରେ କିଏ ଆଶ୍ୱାସ ପାଏ?
ଯୈର୍ ଏଵ ଜାଯତେ ରାଗୋ ମୂର୍ଖସ୍ଯାଧିକତାଂ ଗତୈଃ । ତୈର୍ ଏଵ ଭୋଗୈଃ ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ଯ ଵିରାଗ ଉପଜାଯତେ
ଯେଉଁ ଉପଭୋଗ ଅବିବେକୀଙ୍କରେ ଆସକ୍ତି ବଢ଼ାଏ, ସେଇ ଉପଭୋଗ ଅତିକ୍ରମ କଲେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କରେ ବିରାଗ ଜନ୍ମାଏ।
ଅପାରଦର୍ଶିନୋ ମୂଢା ଭୋଗୈର୍ ଆଯାନ୍ତି ତୁଷ୍ଟତାମ୍ । ପାରାଵଲୋକିନସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏତୈର୍ ଵିରାଗଂ ଯାନ୍ତି ସାଧଵଃ
ଅନ୍ୟ ପାର ଦେଖିପାରୁନଥିବା ମୂଢ଼ମନ୍ୟେ ଉପଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୋଷ ମାନନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ସଜ୍ଜନ ଦୂର ପାର ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଉପଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ବିରାଗ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଅତୋ ରାଘଵ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ଵ୍ଯଵହାରେଷୁ ସଂସୃତେଃ । ନଷ୍ଟଂ ନଷ୍ଟମ୍ ଉପେକ୍ଷସ୍ଵ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଉପାହର
ଏହିପରି, ରାଘବ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଛ, ସେଠି ସାଧାରଣ ଜୀବନରେ ଯାହା ହାରାଇଯାଇଛି, ତାହାକୁ ହାରାଇଯାଇଛି ବୋଲି ଭାବି ଛାଡିଦିଅ, ଯାହା ମିଳିଛି, ତାହାକୁ ସ୍ୱୀକାର କର।
ଅନାଗତାନାଂ ଭୋଗାନାମ୍ ଅଵାଞ୍ଛନମ୍ ଅକୃତ୍ରିମମ୍ । ଆଗତାନାଂ ଚ ସମ୍ଭୋଗ ଇତି ପଣ୍ଡିତଲକ୍ଷଣମ୍
ଯେଉଁ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଆସନ୍ତା ଭୋଗବିଲାସ ପ୍ରତି ସ୍ୱାଭାବିକ ଅଲୋଭ ରହନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହା ମିଳିଛି, ତାହାକୁ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପଣ୍ଡିତ ଭାବିଯାନ୍ତି।
ସଂସାରସମ୍ଭ୍ରମେ ହ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିଂଶ୍ ଛନ୍ନାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଆତତାଯିନି । ତଥା ଵିହର ସମ୍ବୁଦ୍ଧୋ ଯଥା ନାଯାସି ମୂଢତାମ୍
ଏହି ସଂସାରର ଅସ୍ଥିରତା ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠି ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଲୁଚିଯାଇଛି ଏବଂ ବିପକ୍ଷରେ ଅଛି, ସଚେତନ ହୋଇ ଏଭଳି ଜୀବନ ଯାପନ କର, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ମୂଢ଼ତାକୁ ଆସିବ ନାହିଁ।
ସଂସାରାଡମ୍ବରସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରପଞ୍ଚରଚିତେ କ୍ରମେ । ସମ୍ଯକ୍ ସମଂ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଯେ ହତାସ୍ ତେ କୁବୁଦ୍ଧଯଃ
ଏହି ସଂସାରର ଢ଼ଙ୍ଗ ଏବଂ ମାୟାର ରଚନା ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ହରାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସଠିକ୍ ଭାବେ କିମ୍ବା ସମଭାବରେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଭ୍ରାନ୍ତିମୟ ମନ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଯଯା କଯାଚିଦ୍ ଯୁକ୍ତ୍ଯେହ ଯସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯଗତାରତିଃ । ପରିମଜ୍ଜତି ତସ୍ଯାଚ୍ଛା ନ କ୍ଵଚିନ୍ ନିର୍ମଲା ମତିଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରକାରରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିର ମନ ଦୃଶ୍ୟ ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକୁ ଆସକ୍ତ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ସେମାନେ ଦ୍ୱାରା ମନକୁ ପରିଶୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ମନ କେବେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ନିର୍ମଳ ହୁଏନାହିଁ।
ଯସ୍ଯାସଦ୍ ଇଦମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆସ୍ଥା ନିଵୃତ୍ତା ସର୍ଵଵସ୍ତୁଷୁ । କ୍ରୋଡୀକରୋତି ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ନାଵିଦ୍ଯା ତମ୍ ଅଵାସ୍ତଵୀ
ଯାହାଙ୍କର 'ଏହା ଅସତ୍ୟ' ବୋଲି ଭାବନା ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ପ୍ରତି ଛାଡ଼ିଯାଇଛି, ସେଠାରେ ଅଜ୍ଞାନ କେବେ ମଧ୍ୟ ଛୁଁଇପାରେ ନାହିଁ; ସେ ଜଣେ ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି।
ଅହଂ ଜଗଚ୍ ଚୈକମ୍ ଇଦଂ ସର୍ଵମ୍ ଏଵେତି ଯସ୍ଯ ଧୀଃ । ଆସ୍ଥାନାସ୍ଥେ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତା ସ ନ ମଜ୍ଜତି
ଯାହାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି 'ମୁଁ ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ, ସବୁଠି ଏକତା' ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି, ସେ ଆସକ୍ତି ଓ ଦ୍ୱେଷ ଦୁହିଁକୁ ଛାଡ଼ି ଥିବାରୁ, ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଭାସିଯିବେ ନାହିଁ।
ଶୁଦ୍ଧଂ ସଦସତୋର୍ ମଧ୍ଯଂ ପଦଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଵଲମ୍ବ୍ଯ ଚ । ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଵିଶ୍ଵଂ ମା ଗୃହାଣ ଵିମୁଞ୍ଚ ମା
ତୁମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ନେଇ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପବିତ୍ର ମଧ୍ୟସ୍ଥ ସ୍ଥିତିକୁ ଆଶ୍ରୟ କର; ବାହ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ତର୍ଗତ ଯେଉଁଠି ଜଗତ ଅଛି, ସେଠି ନ ଧର, ନ ଛାଡ଼।
ଅତ୍ଯନ୍ତଵିତତସ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛସ୍ ସର୍ଵଵାନ୍ ସର୍ଵଵର୍ଜିତଃ । ଵ୍ଯୋମଵତ୍ ତିଷ୍ଠ ନୀରାଗଂ ରାମ କାର୍ଯକରୋ ଽପି ସନ୍
ହେ ରାମ, ତୁମେ ଆକାଶ ପରି ସବୁଠାରୁ ବିସ୍ତୃତ, ସ୍ୱଚ୍ଛ, ସବୁକିଛି ରଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଅଲଗା ଓ ନିର୍ମଳ ରୁହ। କାମ କରୁଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ରୁହ।
ଯସ୍ଯ ନେଚ୍ଛା ନ ଚାନିଚ୍ଛା ଜ୍ଞସ୍ଯ କର୍ମଣି ତିଷ୍ଠତଃ । ନ ତସ୍ଯ ଲିପ୍ଯତେ ପ୍ରଜ୍ଞା ପଦ୍ମପତ୍ତ୍ରମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଭିଃ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ଯାହାଙ୍କର କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ନ ଅନିଚ୍ଛା ଅଛି, କାମ କରୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି କେବେ ମେଳା ହୁଏନି—ଯେପରି ଜଳ ଦଳରେ ଜଳ ଲାଗେନି।
ଦର୍ଶନସ୍ପର୍ଶନାଦୀନି ମା କରୋତୁ କରୋତୁ ଵା । ତଵେନ୍ଦ୍ରିଯଗଣୋ ଗୌଣସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅନିଚ୍ଛୋ ଭଵାତ୍ମଵାନ୍
ତୁମର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିବା, ଛୁଇଁବା ଇତ୍ୟାଦି କରୁନ୍ଥିବା କିମ୍ବା ନ କରୁନ୍ଥିବା, ଏହା ସାଧାରଣ କଥା। ତୁମେ ଇଚ୍ଛା ଛାଡ଼ି ଆତ୍ମାରେ ନିଶ୍ଚିତ ରୁହ।
ମମେଦମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ଭୂତେ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥେ ଭଵନ୍ମନଃ । ମା ନିମଜ୍ଜତ୍ଵ୍ ଅମଗ୍ନଂ ସନ୍ ମା କରୋତୁ କରୋତୁ ଵା
ଅସତ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟକୁ 'ଏହା ମୋର' ବୋଲି ଭାବି, ମନକୁ ସେଥିରେ ଡୁବିବାକୁ ଦିଅନି। ଯେଉଁପରି ଡୁବିନାହିଁ, କାମ କରୁ କିମ୍ବା ନ କରୁ, ତାହା ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଯଦି ତେ ନେନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥଶ୍ରୀସ୍ ସ୍ଵଦତେ ହୃଦି ରାଘଵ । ତଦ୍ ଅସି ଜ୍ଞାତଵିଜ୍ଞାନସ୍ ସମୁତ୍ତୀର୍ଣୋ ଭଵାର୍ଣଵାତ୍
ହେ ରାଘବ, ଯଦି ତୁମ ହୃଦୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗର ଆକର୍ଷଣ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନାହିଁ, ତେବେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଓ ବିବେକରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସଂସାର ରୂପୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛ।
ଅସ୍ଵାଦିତେନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥସ୍ଯ ସତନୋର୍ ଅତନୋର୍ ଅପି । ଅନିଚ୍ଛତୋ ଽପି ସମ୍ପନ୍ନା ମୁକ୍ତିର୍ ଅର୍ଥଵଶାତ୍ ତଵ
ଯେଉଁଠି ଦେହ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ଅନୁଭବ କରିଥାଉ, କିମ୍ବା ନ କରିଥାଉ, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଚାହିଦା ନଥାଏ, ସେଠି ତୁମ ପାଇଁ ପରିସ୍ଥିତି ଅନୁଯାୟୀ ମୁକ୍ତି ଦେଖାଯାଏ।
ଉଚ୍ଚୈଃପଦାଯ ପରଯା ପ୍ରଜ୍ଞଯା ଵାସନାଗଣାତ୍ । ପୁଷ୍ପାଦ୍ ଗନ୍ଧମ୍ ଇଵୋଦାରଂ ଚେତୋ ରାମ ପୃଥକ୍ କୁରୁ
ହେ ରାମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ତୁମ ମନକୁ ଆଗ୍ରହ ଗୁଡ଼ିକୁ ଠାରୁ ଏମିତି ଅଲଗା କର, ଯେପରି ଫୁଲରୁ ସୁଗନ୍ଧ ଅଲଗା କରାଯାଏ।